dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Geoffrey Reemer - De les van de Druide
Gepubliceerd op: 19-07-2002 Aantal woorden: 906
Laatste wijziging: 05-11-2004 Aantal views: 2004
Easy-print versie Aantal reacties: 7 reacties

De les van de Druide

Geoffrey Reemer


Zwijgend stond de aartsdruïde Malvegil voor de brug van adamant, die over de kloof van stoom lag. De laatste beproeving lag voor hem. Aan het eind van de brug wachtte de toren van Dimradeel, de grootste druïde die ooit geleefd had en die al opperdruïde was toen Malvegil nog maar een jochie was. Nu had hij deze titel afgestaan, maar hij was nog steeds de machtigste van allemaal. Spoedig zou hij beginnen aan zijn dimensiereizen, die hij al zo lang aankondigde. De aartsdruïde zuchtte. Wat een eer om hem te mogen dienen. Wat een eer dat hij daarvoor uitverkoren was.

Malvegil zette de eerste pas op de brug van adamant en haalde toen opgelucht adem. Hij was welkom. De brug liet hem niet doorzakken. In stevige pas liep Malvegil door, af en toe opgeschrikt door een explosie van stoom, die uit de kloof te horen was. Toen hij aan de overkant was, rechtte hij zijn rug en betrad met opgeheven hoofd het pad naar de grote deuren van zuiver smaragd. Met ferme slagen liet hij de klopper van diamant neerkomen. Toen wachtte hij en verloor het besef van tijd. Na minuten, of uren, of dagen gingen de deuren open. Malvegil keek de toren in. Hij zag een gigantische kamer, met gouden zuilen en zilveren ornamenten. De vloer was bekleed met het kostbaarste zijde, ingelegd met goudstof. Een rode loper rolde zich vanzelf uit en een fel licht kwam uit de deuropening tegenover de poort.

Toen verscheen een gedaante uit het licht, die op Malvegil afkwam. Eerst dacht hij dat het Dimradeel zelf was, zo schoon. Maar hij bleek zich te vergissen. De gestalte was niet schoon. Hij was ook niet groot. Het was nog een jongen, met voddige kleren en warrig haar. De ogen van het kind schitterden van levenslust en hij keek Malvegil ernstig aan.
Malvegil begon zich op te winden. Hij had zware beproevingen volbracht en nu werd hij begroet door dit haveloze kind! Wat een belediging!

"Wat doe jij in de toren van de Grote Dimradeel?" vroeg hij streng. "Dit is heilige grond, geen speelplaats voor kinderen! Je hebt een ernstig gebod overtreden, jongeman!"
De jongen glimlachte slechts. "Gij zijt amusant, mijn beste."
Even staarde Malvegil hem verbluft aan. "Wat zeg je daar? Hoe durf je mij te bespotten! Ik ben een aartsdruïde!"
"Uw wijsheid is groot, maar uw verstand lijkt niet meegegroeid te zijn, mijn beste. Luistert gij nooit naar de mening van anderen?"
"Ik luister enkel naar de mening van mijn meerderen," sprak Malvegil hooghartig. "En ga nu, ik heb belangrijkere zaken te doen."
"Gij laat zich vaak misleiden, mijn beste," antwoordde de jongen. "Vaak zijn het de onopvallendste mensen die de beste raad geven."
"Ik heb geen raad van jou nodig, jongen. Ik heb hard gestudeerd. Ik heb in mijn leven meer wijsheid vergaard dan jij in tien levens kunt doen!"
"Als gij zo wijs zijt, mijn beste, antwoord mij dan: waarom schijnt de zon?"
Malvegil gaf het enige juiste antwoord. "De zon is miljarden jaren geleden ontstaan uit stofdeeltjes. Zij is ontzettend heet, daarom straalt zij licht uit."
De jongen schudde zijn hoofd. "De zon schijnt om ons leven te geven. Ze voedt de aarde, zoals zuurstof een vuur voedt. Zij houdt de krachten in balans, doordat zij zelf een zo grote kracht bezit, dat alle krachten daarin geabsorbeerd worden. Het rode temperament gelijk aan de blauwe rust. De gele passie gelijk aan de paarse mystiek. Alleen daar waar de zon niet kan schijnen, daar heerst de dood."
Malvegil brieste. "Je spot met alle wetten van de natuur! Ga onmiddelijk uit mijn ogen!"

"Nee, Malvegil," zei de jongen, en zijn stem werd lager. "Ik heb je hier niet heen geroepen om mij de les te laten lezen." De jongen werd langer. "Ik heb je laten komen om je iets te leren." Zijn gezicht werd ouder. "Ik wilde je leren dat de mensheid niet ondergeschikt is aan jou." Er groeide een baard. "Jij kijkt zo neer op andere mensen, dat je hun waarde uit het oog verliest." De vodden werden witte kleren, met goud ingelegd.

En toen zag Malvegil het. De jongen, hij was Dimradeel! Bevend viel hij op de grond. "Vergeef mij, meester!" huilde hij.
"Jij wilt niet van andere mensen leren," ging Dimradeel onverstoorbaar verder. "Alleen mensen de les lezen wil jij. Zo kan ik je niet gebruiken. Daarom moet ik je veranderen."

Een verblindend wit licht omhuldde Malvegil, en hij voelde hoe zijn huid strakker werd. Zijn haar begon te groeien, en zijn rimpels trokken weg. Hij keek vol angst naar zijn meerdere.

Toen was het afgelopen. Malvegil voelde zich opeens heel jong. Hij stond op, het ging met zoveel energie. Hij voelde zich sterker dan ooit tevoren. Zoekend keek hij om zich heen en zag aan de muur een spiegel. Hij rende er naar toe en bekeek zichzelf. Hij was gekrompen en zijn haar was weer zwart en het bedekte zijn hele hoofdhuid. Zijn gezicht was dat van een tienjarig kind. Stomverbaasd draaide Malvegil zich om naar Dimradeel.
"Je zult alles opnieuw leren, Malvegil," sprak deze. "Maar nu zul je onder de mensen leven. Je zult leren naar ze te luisteren en ze te respecteren. Ga nu."

Het jongetje rende op de oude man af en kuste zijn voeten. Toen draaide hij zich om en rende naar buiten, terwijl hij sprongetjes maakte op de brug.


Iona @ 18-08-2009 15:06:32
Hey

Ik vond dit verhaal heel prettig om te lezen, en het vlotte ook mooi.
Ik vond wel dat in het begin het heel vaak over de materie gaat. Dat is natuurlijk wel nodig, maar kun je het anders schrijven? Voor mij onderbrak het het lezen een beetje... Van de al dan niet overbodige of foute komma's stoorde ik me dan weer helemaal niet, dat zal dan wel persoonlijk zijn? Het woord Opperdruïde met hoofdletter vond ik heel passend, het is een titel met grandeur, en na een tijdje wordt zoiets bijna een eigennaam. In mijn verhalen gebruik ik ook de hoofdletter om iets aan te duiden, alhoewel het iets anders in gebruik is...Maar houden zo! Ik vond het een heel goede tekst!

Groetjes


Charlotte @ 19-02-2008 11:13:13
Beste Geoffrey,

Ik vind dit een heel prettig verhaal. Ik houd altijd wel van fantasy, en denk dat het heel goed is dat Malvegil niet alleen een standje krijgt, maar ook een tweede kans. Leren doe je toch het beste in de praktijk, niet in theorie.

Het viel me heel erg op dat Dimradeel als jongetje spreekt over 'gij', maar als volwassen man over 'je' en 'jij'. Je hebt gelijk dat het ouderwets volwassen taalgebruik een goede hint is dat er meer achter dit jongetje steekt dan we zien, maar als WIJ het zo makkelijk zien, waarom ziet Malvegil het dan niet? Ik denk dat je het ons daar te makkelijk maakt, en dat je verhaal minstens zo sterk is als je het jongentje en de wijze oude man op dezelfde informele manier laat spreken.

Op die manier neem je Malvegil ook serieuzer, en dat maakt de les nog meer de moeite waard. Hij heeft hiaten in zijn kennis, maar als hij een volkomen sukkel was was hij geen aartsdruïde geworden, toch?

Echte wijsheid zit hem niet in de manier waarop je dingen zegt, maar in die dingen zelf. Dat kan Malvegil dan meteen als eerste les mee naar huis nemen

Overigens ben ik het met je eens als het om de Opperdruïde en de komma's gaat. Niets aan veranderen. (Sorry Duym)


Charlotte @ 05-11-2004 15:53:49
Dag Geoffrey,

Jij schrijft:
De toren zelf is niet de grootste druïde, maar alleen Dimradeel. Als ik bijvoorbeeld zeg: "Ik koop het boek van Duym, een goede schrijver", dan is het toch ook duidelijk dat ik niet refereer aan het boek maar aan jou?
Ik:
Precies! Maar dat zeg je nou net niet. Je zegt: "Ik koop van Duym het boek, een goede schrijver."
Uiteraard weten we nog altijd wat je dan bedoelt, maar taalkundig is het fout.
Over dit verschijnsel staan in mijn gerenommeerde taalboeken verschillende opmerkingen. Het is niet omdat ik weet wat je bedoelt, dat het goed is. Immers, als dat waar moest zijn, spreekt bijna elke vreemdeling keurig Nederlands.


Opperdruïde moet altijd (!) met een kleine letter. Je mag nooit de nadruk op een woord leggen door het met een hoofdletter te schrijven. Er zijn 'andere' oplossingen.

Onderschat de komma niet. Het al dan niet plaatsen van een komma kan de betekenis van een zin totaal veranderen. Als je wilt geef ik je wel meerdere voorbeelden.

Jij schrijft:
In ieder geval bedankt voor je reactie. Hoewel ik liever commentaar heb op de inhoud van het verhaal, vind ik een microscopische ontleding van de spelling af en toe ook wel wat waard.
Ik:
Commentaar over de inhoud is subjectief. Wat ík goed vind, vind jij misschien slecht. Ik vind het wel belangrijk dat men de inhoud van mijn verhalen ontleedt om na te gaan of er geen ongerijmdheden in voorkomen. Vooral in een langverhaal moet je daar mee oppassen.



Charlotte @ 05-11-2004 10:06:48
Hoi Duym,

Het is ook meer een anekdote dan een verhaal, en het valt in de categorie fantasy. Wat ik met dit gegeven wilde laten zien was dat zelfs de meest wijze man een dwaas kan zijn als hij niet luistert naar anderen.

Even een reactie op je commentaar op de spelling:
1. Dat van dat einde, daar heb je gelijk in. Dat zal ik aanpassen.
2. De toren zelf is niet de grootste druïde, maar alleen Dimradeel. Als ik bijvoorbeeld zeg: "Ik koop het boek van Duym, een goede schrijver", dan is het toch ook duidelijk dat ik niet refereer aan het boek maar aan jou?
3. De zin "die ooit geleefd had" kan ik inderdaad beter anders verwoorden.
4. "Opperdruïde" is een titel zoals de Paus: het is de belangrijkste man in zijn hele orde. Door het met een hoofdletter te schrijven (wat in fantasy wel vaker voorkomt), wilde ik het gewicht hiervan nog eens extra onderstrepen.
5. Ik zat te twijfelen of ik zou refereren aan het feit dat Dimradeel zijn positie heeft afgestaan. In een fantasy druïdenhiërarchy is het gebruikelijk dat de opperdruïde na zoveel tijd zijn plaats afstaat aan een opvolger, om zich nog verder te ontwikkelen. Hij kan er dan bijvoorbeeld voor kiezen om de Hoge Machten van het Universum te onderzoeken, zoals Dimradeel met zijn dimensiereizen zal gaan doen. Dus ondanks het feit dat hij geen opperdruïde meer is, blijft hij de allergrootste, want hij is machtiger dan zijn opvolger.
Ik heb getwijfeld of ik dit zou vertellen, maar het leek me beter om dit "op de achtergrond" mee te laten klinken. De les die J.R.R. Tolkien ons leert is dat er ook veel kracht kan zitten in wat er níet verteld wordt. Maar misschien zet ik het er alsnog wel in.

Verder:
1. Komma of geen komma... is mij om het even. Als jij hem erin wilt, zet ik hem er wel in.
2. Het "gij" is expres gekozen om de jongen iets ouds mee te geven. Juist door deze "stijlfout" zal de lezer opmerken dat er iets aan de hand is met dit kind. Maar de komma verander ik hier niet. In alle literatuur wordt de komma op deze manier gebruikt in dialogen, en wie ben ik om tegen zo'n vastgeroeste conventie in te gaan?

In ieder geval bedankt voor je reactie. Hoewel ik liever commentaar heb op de inhoud van het verhaal, vind ik een microscopische ontleding van de spelling af en toe ook wel wat waard.

Groetjes,
Geoffrey


Charlotte @ 04-11-2004 18:14:48
Dag Geoffrey,

Zoals gewoonlijk herschrijf ik een klein stukje van iemands tekst. Dat wil geenszins zeggen dat die dan beter zou zijn, dat maak jij immers uit. Ik zeg alleen maar wat ik beter vind en wat ik opgezocht heb. Zo las ik meerdere storende taalfouten, in jouw overigens prettig te lezen verhaaltje.


Zwijgend stond de aartsdruïde Malvegil voor de brug van adamant, die over de kloof van stoom lag. De laatste beproeving lag voor hem. Aan het andere* eind van de brug wachtte de toren van Dimradeel, de grootste druïde die ooit geleefd had**-*** en die al Opperdruïde**** was toen Malvegil nog maar een jochie was. Nu had hij deze titel afgestaan, maar hij was nog steeds de allergrootste.***** Spoedig zou hij beginnen aan zijn Dimensiereizen, die hij al zo lang aankondigde. De aartsdruïde zuchtte. Wat een eer om hem te mogen dienen. Wat een eer dat hij daarvoor uitverkoren was.

*Als je voor een brug staat is er altijd maar één einde.
** Hier zeg je dat de toren van Dimradel de grootste druïde was?
***Die ooit geleefd had. (?) Had? Was hij dan al dood toen Malvegil voor de brug stond? Verder wordt het duidelijk wat je bedoelt, maar als je die informatie er wilt inlassen, moet je dat anders zeggen.
**** kleine letter
***** afgestaan? Aan wie? En toch nog de allergrootste?

Zwijgend stond de aartsdruïde Malvegil voor de brug van Adamant, die over de kloof van stoom lag. De laatste beproeving lag voor hem. Aan het einde van de brug wachtte de toren van Dimradeel, genoemd naar degene die later (ooit) als de grootste druïde (aller tijden) zal worden beschouwd.
Malvegil was nog maar een jochie toen Dimradeel al opperdruïde was, en nu had die zijn titel afgestaan, maar hij was nog altijd de allergrootste. (?) Spoedig zou hij beginnen aan zijn Dimensiereizen, die hij al zo lang aankondigde. De aartsdruïde zuchtte. Wat een eer om hem te mogen dienen. Wat een eer dat hij daarvoor uitverkoren was.


Twee opmerkingen:

1. “Wat doe jij in de toren van de Grote Dimradeel?” vroeg hij streng.

Hier is betwisting over het al dan niet plaatsen van een komma. Schrijfwijzer en Stijlboek spreken elkaar tegen. Maar de taaltelefoon is het met mij eens dat er een komma moet staan: “Wat doe jij in de toren van de Grote Dimradeel?”, vroeg hij streng.


2. “Gij laat zich vaak misleiden, mijn beste,” antwoordde de jongen.

Die ‘gij’ en ‘zich’ moeten respectievelijk ‘jij’ en ‘je’ zijn. Maar dat is niet de reden waarom ik deze zin eruit plukte. Hier staat de komma beslist fout! Een fout die veel wordt gemaakt. Moet zijn (en alle Nederlandstalige spel- en stijlboeken zijn het daar roerend over eens): “Jij laat je vaak misleiden, mijn beste”, antwoordde de jongen.

Alleen als de komma deel uitmaakt van het citaat, staat ze binnen de haakjes!

Voorbeeld: “Mijn beste,” zei de jongen, “jij laat je vaak misleiden.”
De ononderbroken zin is: “Mijn beste, jij laat je vaak misleiden.”
Opgelet: Na ….. ,” komt er geen komma meer. Dus niet: “Mijn beste,”, zei….


Wat het verhaal betreft: Het is een prettig te lezen verhaaltje. Jammer dat het zo kort is.

Groetjes



Charlotte @ 03-11-2004 15:25:40
Mijn reactie volgt.
Ik ben aan de hand van jouw en Bridget haar opmerkingen mijn verhaal 'Een norse boomkabouter' aan het herschrijven.


Joram de Vor @ 08-03-2003 16:16:27
Goed verhaal. Beetje kort, maar de boodschap komt goed over en er zitten leuke fantasy-elementen in.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens