dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Space Indian - Ademruimte
Gepubliceerd op: 29-09-2004 Aantal woorden: 16356
Laatste wijziging: - Aantal views: 2418
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Ademruimte

Space Indian


ALLEEN
VOOR
VRIENDEN

Terug van weggeweest en toch daar gebleven...wanneer gaan we weer samen een boek schrijven?

*glimlacht*
En deze keer beginnen bij het begin?

Ach...als jij weet waar dat is vind ik het best...

Het eindigt bij de morgenstond. Gok ik.

Komt na elk begin een eind...komt na elk eind een begin...is begin hetzelfde als eind...is eind hetzelfde als begin...is morgenstond?

Het einde van het begin is het begin van het einde. Elk begin is een begin.

Zijn er dan alleen einden en beginnen en ook nog eens deels of groten- overlappend? Wat is een begin?
Een deur die dichtslaat is niet zomaar een deur. In de kieren, een droevig gevoel van onmacht. Van wel willen, maar niet kunnen. Leid jij maar, alsjeblieft. Bestaansrecht en beperkingen horen in hoofden en lichamen en in woorden. Formules zijn zo nauw en. Beperkend? Wat studeer(de) je? Waarom beperkingen?
Je hebt stukken overgenomen uit ultimibarbarorum opgenomen (doel onduidelijk, mits het een doel heeft); die stukken bestaan uit uitspraken van anderen maar ook uit uitspraken van jou. Ik heb een deur in huis die nu ineens klemt; van de zomer deed die deur dat niet dat klemmen. wie is er van status verander? de deur of de kier? waarom associeer je onmacht met droevig (of associeer je niet, in dat geval sorry dat ik dat zojuist wel deed). baseer je willen op basis van dezelfde criteria als kunnen? weet jij wat je wel en niet kunt dan? alternatieven: we leiden beiden; we leiden geen van beiden; we laten leiden ; we leiden de later;....... wat bedoel je met studeren? (toelichting): ik geloof dat mijn woord beperking niet geïnterpreteerd wordt zoals ik dat doe. (toelichtend:) volgens mijn beperkingstheorie (‘De (waan)zin van het bestaan) is het woord beperking niets meer dan een zoveelste beperking (snap je?)
Ik bedoel met studeren wat voor studie je gevolgd hebt (of nog volgt) aan een Universiteit. De modellen die ik zag in je boek liggen in een verlengde van wat ik nu in mijn studie onder ogen krijg, dus zodoende. >Ik zou willen dat ik wist wat ik niet kon. Dat is hetzelfde als een fort bouwen. Associëren is belangrijk - een kier houdt een deur niet altijd.
In mijn dorp stond geen universiteit daarom ben ik naar 1 van de plaatselijke hbo's gegaan; waarom die weet ik nu nog niet; om toch een beetje op je vraag antwoord te geven, ik ben er informatie analyse gaan studeren en het lijkt wel of ik er mijn diploma gehaald heb omdat dat mijn vader trots zou maken, althans dat zei hij me toen hij twee weken voor mijn afstudeerzitting overleed; voor mijn gevoel had ik er niets geleerd en daarom ben ik er les gaan geven en doe dat nog steeds, waarbij ik direct moet opmerken dat ik niet geloof in de combinatie van de woorden les geven, wat misschien wel weer typerend is voor de manier waarop ik daar dan weer invulling aan geef; de genoemde modellen gebruik ik bij het behandelen van de onderwerpen waarnemen en interpreteren; ik heb het ernstige vermoeden dat je geen school nodig hebt om te studeren; voor mijn gevoel studeer ik filosofie; ik lees en ik lees en ik lees en ik schrijf, zonder op school te zitten en het lijkt net of ik ! toch iets leer; school lijkt wel alleen bedoeld ik relatie tot geld (bah); ik studeer leven, ik studeer mens, ik studeer zijn, ik studeer niet zijn; ik studeer niets.....en daarmee alles.....
ik wissel graag gedachten uit....na de dood van mijn vader en de tegelijketijd ontdekking dat mijn moeder ondanks dat zij leeft wat mij betreft qua (moeder)gevoel niet meer bestaat omdat van de weinige mensen die ik haat zij boven aan de lijst staat (foei ik haat iemand dat is niet lief van mij en trek mijn boetekleed aan).....ja toen ging even het licht uit en leefde ik in het donker....ook letterlijk en heb in die tijden en plekken geëxperimenteerd met vraaggesprekken waarbij psychologische aspecten en non-verbalitijdige lichaamstaalanalyses een hoofdrol speelde...wat voor mijn gevoel als je het over leren wilt hebben mij tot nu toe het meeste heeft opgeleverd..... en was daarnaast flink zelfdestructief bezig; is het niet raar dat zelfdestructie en genot zoveel op elkaar lijken of wel? het leek steeds donkerder te worden en ineens leek daar het licht te zijn...maar licht en donker hebben elkaar zo erg nodig om te kunnen bestaan.
niet goed hoor wat ik nu aan het doen ben; we zouden namelijk een boek gaan schrijven en niet elkaar leren kennen. rest me (voorlopig) nog 1 vraag:
waarom zou je willen weten wat je niet kunt?
Je hebt gelijk. En je moet elkaar wel leren kennen als je een boek schrijft. :) Ik ga er later vandaag of morgen dieper op in. Ik moet nu de wereld even in, ondanks het rotweer. Ik ben (ook) naar een Universiteit gegaan omdat ik wilde dat mijn ouders trots op mij zouden zijn.
Maar nee. Eigenlijk wilde ik vooral dat ik trots op mezelf kon worden.
Want wat jij zei, dat zelfdestructie soms op genot lijkt. En het is zo makkelijk. En op een gegeven moment vertrouwd.
En soms moet je dingen doen voor de mensen die je het leven hebben gegeven, al is het alleen maar uit schuldgevoel.
Ik studeer zijn, en dat is het mooiste (zonder de haat) wat je kunt doen.

Mijn woorden zitten vast.

Omdat ik zo dicht mogelijk bij mezelf wil staan - daarom.

Omdat ik het leven wil kunnen grijpen.

Omdat ik in het leven wil staan.

Omdat ik wil leven.

Misschien ben ik altijd bang dat ik niet meer terugkom, als ik die wereld in ga.
Je zoekt een thema? Of gaan we 'gewoon' proberen wat van de maskers te laten vallen? Niet naakt, maar bloot zijn?

Creatief hoor

Daarom wil ik wel dat we een idee hebben van wie de ander is.

Oke; lijkt me zowiezo makkelijker om een idee van een ander te hebben dan van mezelf

Hoe wil je deuren openmaken als de ander er continue tegen aan leunt?
Simpel toch; als jij aan de andere kant van de deur zou staan de deur naar me toe open doen; mocht je zelfs aan dezelfde kant van de deur staan, de deur van me af open doen. Ps je leeft toch al en waar hebben ze het op die universiteit van jou eigenlijk over
En ik vroeg aan jou of jij wilde leiden, want ik ben daar niet goed in. (Ken jezelf.)
laten we elkaar maar leiden dan (veel te ingewikkeld)
Bij mij op de universiteit hebben ze het over hoe je op een zo'n droog mogelijke manier niets leert,
leren doe je toch zelf?
en hoe je dan ook nog eens nutteloos bezig kunt zijn.
wat is dat nutteloos bezig zijn?
Ik verdiep mij in hoe de media de gedachten van mensen bepaalt. Althans, dat doe ik voorlopig. Althans, ik doe een poging tot.
hhmm... hoe doe je dat dan?
Toen wij aan het schrijven waren, jaar of anderhalf terug, had ik een significante ander die in jouw dorp verbleef. Ik kwam er toen wekelijks. Maar "helaas" (ik weet nog altijd niet of ik dit cynisme meen) kwam er snel een eind aan dat verbond. En sindsdien (een jaar) ben ik niet meer in Den Haag geweest.
nooit ergens spijt van hebben hoor (althans denk ik)
Ik leef. Ja. Steeds meer.
meer?
Hoe leef jij?
hoe???
ik heb mijn betekenis van mijn leven gevonden!
(mijn betekenis van mijn leven;
de betekenis van mijn leven;
de betekenis van het leven;
mijn betekenis van het leven;
betekenis;
...;)
let wel dat ik alleen de bovenste uit dat rijtje genoemd heb
Ik leer zelf, maar heb stimulans nodig, altijd gehad. Drijfveren,cognitieve.Nutteloos omdat ik als ik straks klaar ben nog niets concreets kan.Laat mij maar voor zieke mensen zorgen, of mensen gelukkig maken.En dat doe ik niet met communicatietheorieën uit m'n hoofd leren.(Ik maak mezelf er niet eens gelukkig mee.)
Communicatietheorieën moet je niet uit je hoeft leren die moet je toepassen. En je kunt heel veel hoor, veel meer als je ooit zelf zult ontdekken.
Ik heb er wel spijt van. Het heeft me alleen maar veel verdriet en onzekerheden erbij laten nemen. Waar liefde was, kan nooit meer normaal contact ontstaan. Maar ik weet niet of er liefde was.
Ik heb het gevoel dat alles iets oplevert ook verdriet en pijn, alles kan namelijk door logica ontkenning in zijn tegenovergestelde omgezet worden (wat meestal dan eerst rationeel gebeurt) waarna het iets nieuws oplevert, waar je weer iets aan zou kunnen hebben.
Hoe heb je de betekenis van je leven gevonden?
Kijk maar
Ben je gelukkig? Waarom ben je gelukkig?
(niets anders is meer belangrijk voor me) ((kijk nog maar eens))
Ik ben zo bang voor de eerste keer dat ik haar echt zal zien huilen
Ze is mooi. En als je het wilt uiten in termen van betekenissen, dan denk ik inderdaad dat zij daar het allerdichtst bij in de buurt kan komen.

Mijn vader heeft mij geweldig opgevoed. Hij gaf mij veiligheid. En ook nu nog, als ik het moeilijk heb, dan ga ik naar huis en laat ik me door hem omarmen. Er zal nooit een man zijn die mij zo feilloos begrijpt en waarvoor ik door het vuur zou gaan. - En hij troostte me.

En hij leerde me hoe je in het leven moet staan. Dat je los moet laten. Dat we een van de weinigen zijn die bewust leven. Dat er zoveel onbegrip onrecht is en zal zijn, maar dat het een olievlek is en dat je dat ook positief kunt ombuigen.
Maar je moet niet bang zijn, zeker niet als zij bang is, straks.
Ik ben al bang; zij zal daar niets van merken
Ps: heb je hem dit wel eens verteld?
Niet met zoveel woorden.
Mijn vader en ik zijn niet zo van de woorden
Wat denk je dat het hem zal doen als hij het zou lezen/horen
Hij zou zeggen dat ik niet zo raar moet doen en vragen of ik hem wil helpen met grasmaaien
jij kent hem; dus dat zal hij vast zeggen; zal hij hetzelfde denken....?
Ok, ok. Ik ga het hem zeggen. Opdat hij er warm van binnen van zou worden.
Heb het nog niet verteld.
je gaat het ook niet vertellen
Portishead - Humming.
Voor mij bijna de hele week alweer non-stop in mijn hoofd, Psychotic Waltz - into the everflow. En dat na al die tijd maar ook zo te verklaren. Space Indian zal sinds die specifieke 10de januari altijd een deel van mij blijven. 'into the everflow' is zo'n letterlijke samenvatting van de tijd die volgde van (zoals in eerder genoemd mailtje) die jongen die nooit leek te slapen en elke nacht bezig bleef met zijn analyse van de mens (zoals gezegd:communicatietheorieën moet je niet uit je hoofd leren, die moet je toepassen) en tot een conclusie kwam die hem nooit meer los zou laten.
Mocht je ooit met into the everflow kennis willen maken lees dan niet eerst de tekst ; luister niet eerst de muziek ; het is de combinatie van het geheel wat het gevoel en de betekenis creeert ; los van elkaar kan dat volgens mijn inziens niet (let op: als ik spreek over mijn inziens of mijn gevoel, verkondig ik niet, ik uit alleen maar) , waarom leg ik nog wel eens uit; aan jou of daar behoefte aan is.
ps het feit dat ik hierboven S.I. als jongen noem is volgens mij voor het eerst in dialogen met jou, op basis waarvan ging je er dan van uit dat ik dat ook was; had ik niet net zo goed vrouwelijk kunnen zijn? ben je nu benieuwd naar je motivatie?
Ik verwacht nooit iets, dat heb ik ook nooit gedaan. Ik hoop alleen maar.
(Dat komt soms al hard genoeg aan, laat staan dat je dingen gaat
verwachten.)
Of klopt dat niet volgens jou, verwacht je altijd dingen?
Nee, daarom stond het ook tussen haakjes
Toch raar dat je na twee jaar achter zulke dingen komt. Dat was even een rare gewaarwording. Heel vaak weten mensen veel meer van mij dan ik van hen en ergens vind ik dat veilig.
Je bent er niet achter gekomen, het is je verteld. veilig?
Dan ben ik er toch nog achtergekomen. :) Veilig. Het is makkelijker om jezelf open te stellen dan om te ontvangen, voor mij.

weet je ook waarom?

Omdat ik een raar meisje ben. :) Raar in de zin van heel veel gezichten, onbekend voor iedereen en mijzelf.

Pas op jezelf.

Hoe doe je dat?

Geen gekke dingen doen, waarde hechten aan alledaagse dingen, veel muziek,
veel schrijven, veel glimlachen.
Pas alsjeblieft echt goed op jezelf.
*naar gevoel*
Is me nog nooit gelukt.
De tekst van into the everflow vind ik vooralsnog prachtig, het nummer kan ik niet vinden, dus dan zal ik straks maar even naar mijn vrijwilligerswerk fietsen en daar de cd zoeken.
Jammer dat je mijn tip niet opgevolgd hebt (ach was ook alleen maar een tip) je maakt toch zelf ook muziek, into the everflow zit zo ingenieus (bestaat dat woord ook buiten mijn denkwereld?) in elkaar in samenspel van tekst en muziek. wordt ook gescheiden van elkaar gecomponeerd, zanger is een dichter die probeert zijn gedichten in te laten vloeien in hun muziek. die combinatie op into the everflow geeft mij een gevoel om een soort sprookje (is niet het juiste woord maar kom niet tot iets creatievers) te voelen wat abrupt eindigt en je terug zet in realiteit (als je luistert begrijp je misschien wat ik bedoel).
tekst in relatie tot samenvatting van mijn analyse van mens; aanpak, achterliggend idee, realisering, conclusie. Die tekst zal nooit op een normale manier door mijn hoofd kunnen gaan....zonder al die schyzofrene persoonlijkheden van mijzelf en iedereen voorbij te zien flashbacken.
10 januari?
Conclusie?
Zoek maar op in reis naar de morgenstond
"Come to me cause I know it's my only way out of this place And I know it will come in time." Mooi, die.
Maar de afmaking ervan "don't take me away to soon, but please don't be late for me" heeft in relatie tot de eerder genoemde specifieke 10de januari zoveel waarheid in zich voor mij.
eerst nog maar wat maskers zoals je al zei; het boek vormt zichzelf wel;

wat deed jou dat woord "helaas" een cynische lading geven?
Soms mis ik hem nog. Mk. Dan haat ik hem omdat hij mij in de prullenbak heeft geflikkerd. Dat hij mij niet goed genoeg vond terwijl ik hem twee jaren van mijn leven heb gegeven.
Dat is de jammer-helaas.
Maar er is ook de verdrietige helaas. Het had gekund. Maar dan toch ook weer niet. En hij neukt met iedereen die hij kan grijpen en ik stort me in ongezonde dingen en ondertussen zwijgen we elkaar dood. Alsof er nooit iets is geweest, dat zijn handen nooit op mijn lichaam zijn geweest, alsof hij mij nooit is komen ophalen van centraal.
En dan zucht ik maar en dwing ik mezelf er maar in te geloven dat dit alles goed is geweest en dat ik er vast kom.

Cynisme is zo veilig.
Jij doet dat ook.
het 'als niet goed genoeg' bestempeld voelen hoe 'jouw' is die interpretatie en omdat slijmerig lief 'wijs' troosten toch niet helpt: wat versta je onder 'geven' en dan in combinatie met jaren van leven?

verdriet; ik kan nog steeds boos worden om Se, zo onzeker, manipuleerbaar, anders voordoend dan nodig is; waar het leek of ze bescherming bij me zocht, zeggend dat niemand haar ooit die aandacht had geschonken zoals ik dat wel deed, maar als ik dan weer in een bus van haar wegreed, die warmte als een waterval uit haar weg leek te stromen en ze zich weer leek te moeten waar maken door bij de eerste de beste voorbijganger willekeurige sexuele handelingen te verrichten die zover van liefde vandaan stonden uit te voeren.
Woede; niet om het vreemdgaan; maar inderdaad om het 'het had gekund'; nu nog steeds hopend dat het goed met haar gaat...

ik wijk van mijn vraag af;...; ongezonde dingen in relatie tot het uitspreken van een 'gelijk' in een stelling betreffende genot/zelfdestructie....?

ophalen op holland spoor was mooier geweest hoor :) Welke wijk/buurt brachten jullie door in Den Haag? Mijn dorp is heel typerend hoor, wijken/buurten zijn hier heel goed in personages schetsen....(niets meer dan een analytische interesse...hoef je niet persee te beantwoord als wil...wat natuurlijk weer voor alle vragen geldt)

ben ik cynisch?
{Ha, troosten kan alleen mijn vader mij. ;)}
Ik heb Mk alles gegeven. Mezelf helemaal bloot gegeven. Woorden, liefde, seks, moeite, het diepste van mijzelf, mijn angst - vooral mijn angst, dat was bij hem niet moeilijk - mijn geloof en vooral mijn geloof ik liefde. Dat heeft hij op 21 november 2002 bij me weggenomen en tot nu aan toe heb ik het nog niet terug gevonden.

Het is zo triest, het had gekund, en het pijnlijke is dat het vaak ook daadwerkelijk en echt oprecht had gekund. En ja, volgens mij had ze wel gelijk met hetgeen jij haar gaf, niet veel anderen kunnen dat.

Hij woonde in de Galvanistraat, eigenlijk vrij dichtbij Scheveningen, dat was altijd mooi als hij mij mee uit eten namen daar en dat we dan door de straten gingen lopen om dan ijskoud thuis te komen en liefde te voelen met hem in mij. Ik weet niet hoe de wijk heet, het was vlakbij een gracht en een politiebureau en een kwartier met de tram vanaf centraal, en ik was er altijd zo gelukkig maar misschien was dat meer de hoop op..

"nee daarom stond het ook tussen haakjes"

Cynisme.
Beantwoord je bewust niet alle vragen?
‘’Ik kan me gewoon geen leven zonder jou meer voorstellen’ zei ze.En ik was zo bang dat het uit zou gaan, vanaf dag 1 al , waardoor het eigenlijk maar tot 1 ding kon leiden.. En omdat gevoelens bij mij zo bijna altijd in muziek herinnert worden:

De jammer-helaas is ‘’black’’ van pearl jam; I know someday you have a beautiful live, I know you be the sun in somebody’s elses sky, but why, why, whyyyyyyyyyyhy, can’t it be oh can’t beeeee meeeeeeeeeeeeeeeeeheeeeeeeeeeeeewhahaa

‘De verdrietige-helaas is ‘’mad mad me’’ van tuck & patti omdat ook die tekst zo klopt.

Het meest ironische is misschien nog wel dat op de avond toen je naar ons concert kwam en we echt ‘verliefd’ werden op elkaar we als eerste nummer ‘whisper in your dreams’ speelde.

WHISPER IN YOUR DREAMS

It felt like I failt, when you told me
your love for me had turned to grey
So this is how it feels, when love turns around
and just fades aways
Here I stand with the tears in my eyes
Tears of a clown in a nervous breakdown
You said to me that it wasn't my fauled
but still the odd feeling off doubt

I'll be the whisper in your dreams
The invisible warm body in your cold and lonely bed
I'll be the hand that touches you when you need it it most
I'll be the whisper in your dreams
The whisper in your dreams

Day after day, it feels like I'm slipping away
now I can't take anymore
I felt I was loosing my love, and I didn't know
how to stop it
Here is a letter that explanes it all
You said it to me while you avoided my eyes
You wroted down that it wasn't my fauled
but still the odd feeling off doubt

I'll be the whisper in your dreams
The invisible warm body in your cold and lonely bed
I'll be the hand that touches you when you need it it most
I'll be the whisper in your dreams
The whisper in your dreams

When we'll meet again, I know that
the memories will come back
I don't know if I can face you,
without starting to cry
You walked with me down the staires
To lead me out of the door
I turned around for the last time
but your shadow on the staires was gone

I'll be the whisper in your dreams
The invisible warm body in your cold and lonely bed
I'll be the hand that touches you when you need it it most
I'll be the whisper in your dreams
The whisper in your dreams
Ik voel jullie lopen door de straten, want dat waren niet alleen jullie hoor, dat was ook Den Haag en die lijn 3 route van een kwartier is ook wel best behapbaar hoor, of heb je meer routes afgelegd; hoe Den Haag ken je; Den Haag kan hard zijn hoor…..keihard; zo lekker;

Ik weet nog toen ik in Meerssen was en we zondagochtend vroeg met Ae en haar vader, hun op de bok en wij achter in zijn huifkar zittend door de groenige nevelige bosrijke bergen van Limburg reden; knetterstoned waren we; maar nog wel in staat om natuur te inhaleren; volgens mij begin ik alleen maar over Ae om over Le te kunnen beginnen, die woonde een stuk dichterbij in Bergsenhoek en was bevriend met Ae doordat we elkaar allemaal in de kempervennen in eindhoven ontmoet hadden. Le zei me dat ik waarschijnlijk de meest intelligente persoon was die ze ooit ontmoet had; onzin, intelligentie bestaat niet; we begonnen brieven aan elkaar te schrijven; over gevoelens; en leven; en nog veel meer van dat; steeds meer brieven; ik noemde haar mijn kleine zusje; zij noemde mij haar grote broer; ze zouden oud en nieuw in Den Haag vieren en na de nacht zouden we bij Ml slapen die met Ae zijn bed gebruikte; Le en ik waren op de bank aangewezen; ik was mijn aansteker kwijt; zei ging zich omkleden in de badkamer; ik zou voor een keer dan maar in boxershort slapen; Ze kwam terug met alleen haar slipje en een wit t-shirt nog aan; onder dat t-shirt droeg ze niks omdat dat zo duidelijk te zien was; Ze kwam naast me zitten op de bank, kijk me aan en zei “Ik heb je aansteker verstopt, je mag hem zoeken’’, ik zei ‘’We hebben al genoeg gerookt, laten we maar gaan slapen’’. De volgende ochtend maakte ik haar wakker met vers ontbijt; ik zal nooit van me leven die blik in haar ogen vergeten;

Twee weken geleden vertelde ik dit verhaal aan een vriend uit die tijd zittent aan de bar tijdens een bruiloft. Als een vriendschap zo groot lijkt, lijkt er zoveel angst te zijn om hem te verliezen dat je hem nergens door kapot wilt laten gaan. Ik zei hem dat als ik er nu op terug kijk ik zo spijt heb dat ik mijn hand niet in haar slipje heb gedaan; Ja dat begrijp ik, zei hij; ik meende er niks van……

‘’So when you remember the ones who have lied, who said that they cared but then laughed as you cried, beautifull darling, don’t think of me, because all I ever wanted……………

We stonden een keer voor de ingang van het paard te wachten toen ik haar vroeg ‘waarom schrijf je eigenlijk alle namen achter op de foto’s?’’; ze zei ‘voor het geval dat ik ze nou al die jaren vergeten ben’’
Mocht je tijd hebben, luister dan eens naar Era met Divano. Iets van mijn leven zit in dat lied, iets van een eind of juist een begin en ik moet er iedere keer van huilen. Ik begrijp het zelf niet, misschien dat een ander het beter kan begrijpen.
kwam dit tegen:

'A couple of facts about the album:
The Latin sung in most of the songs is fake. It sounds great though. It is believed the Cathars had their own secret script. So the 'fake' Latin is either Eric Levi making fun at Latin, the language of Rome, or maybe it refers to this secret script.'

mocht het wel correct latijns zijn; ik heb die VWO-variant zonder klassieke talen gedaan. En met vloeiend spaans kom je er niet, heb ik gemerkt tijdens het lezen van de ethica wat zo jammer is aangezien ik me erg kan vinden in de verantwoording daarvan waarin gesteld wordt dat een vertaling zoveel minder waard is mits hij niet woord per woord gebeurt (zoals pilatus stelde) maar daardoor ook weer uit zijn verband gerukt kan worden door woordvolgelijkheid, en hij anderzijds altijd al geïnterpreteerd is door de vertaler omdat hij er in die variant niet aan ontkomt.

Dan kan het nog in de muziek zitten (die ik vaak beter kan analyseren dan teksten) maar dan zal ik er naar moeten luisteren (wat nu niet lukt).

ps: mocht jij vloeiend latijns kunnen dan ben ik jaloers op je hoor; al was het alleen maar omdat jij de Ethica wel in zijn originele vorm zou kunnen lezen en ik het met de vertaling heb moeten doen; wat op zich ook wel weer gerelativeerd wordt door het feit dat Spinoza's latijns ook niet optimaal geblekend schijnt te zijn.
En ook ik heb de VWO variant zonder Grieks of Latijns gedaan. Mijn zus heeft Grieks gedaan, dus daar schiet ik wat dit betreft ook niet veel mee op. :)

Spinoza is een van de weinigen die bovenaan in Maslov's pyramide staan, zo leerde ik deze week. Duimpje-op.

Luister hem eens, alsjeblieft.
heb jij een zus? had ik niet gedacht; je klinkt als enigskind...
Vanochtend geleerd voor de tentamens. Door de wind gefietst om smeerkaas te kopen. Een partij was ingedaan. Met mijn kater gespeeld. Jouw teksten lokaal opgeslagen en nog eens gelezen. 10 januari 1996 zien staan, maar nog steeds niet helemaal snappen wat er geconcludeerd werd, die dag.
Nu ben ik mijn computer aan het doorbladeren, want dan kan, met de mijne. Hij staat helemaal vol met allerlei documenten. Je mag ze lezen. Het zijn er veel, dus het hoeft niet. Ik zet ze hier toch op, opdat ze dan nooit helemaal verloren raken.

2 Oktober 2001 .. Local girl with local scars.

Mijn eigen leven op de rails zetten. Mijn trein zelf aandrijven. Het niet kunnen controleren van de relatie. Mijn vriendinnen die zelf in de shit zitten en mij daardoor 'vergeten'. De verwarring van de associaties. (Haken ombuigen, motieven in muren, bomen over auto's plaatsen, loodrechte lijnen, pilaren afzagen.) Het niet kunnen uiten van de zelf. De miscommunicaties tussen mijn ouders (vooral vader) en mij. De angst van het verliezen, het falen (opnieuw).

..

Toen ik in groep acht zat kwam er een angst in mij naar boven. Een angst, dat ik niet goed genoeg zou zijn, om geaccepteerd te worden. Om lief gehad te worden. Om er, überhaupt, te zijn, deel uit te maken van 'iets'.

Daar begon ik me ook te ergeren aan mijn ouders. Mijn vader die mij altijd kon controleren omdat hij vaak op de basisschool was, die zo op me lette en bezorgd was. Mijn moeder met haar zogenaamd psychologisch inzicht. Mijn zusje, die hier allemaal geen last van had, die nog wel vlekkeloos leefde en 'kon' luisteren. Er kwam een soort blokkade in mij naar boven. Een 'ik wil nu niet maar later wel' - blokkade.

..

Op dat punt ben ik beginnen verlangen naar 'later', denk ik. Later stond voor mij synoniem aan 'beter'. Ik wilde niet in het 'nu'. Mijn vader claimt tot de dag van vandaag, dat mijn houding toen al arrogant was. Dat ik met armen over elkaar in de gang stond, en de rest van de klas spelend in het 'speelkwartiertje'.

Ik fantaseerde over vakanties in Amerika, Australië. Over de Backstreet Boys, over liefde, over oudere jongens. Ik wilde zo graag voelen dat ik er mocht zijn, maar ik kreeg alleen maar kritiek en betuttelende woorden van mijn ouders over me ('dat komt wel!' .. 'je moet afwachten!').

Het was koud en leeg. In die tijd had ik een hekel aan mezelf. Omdat ik dacht, dat ik toch nooit een vriendje zou krijgen of een goede vriendin. Dat ik 'raar' was, eentje van Ss, iemand die toch al automatisch buiten de boot zou vallen. Ik zag om me heen populaire meisjes uit mijn klas verkering krijgen met populaire jongens, ik zag dat ze allemaal met elkaar overweg konden. En ik stond daar buiten, met mijn armen over elkaar, boos en alleen te zijn.

..

Ik denk dat je het gevoeld moet hebben, een buitenstaander te zijn, om mijn angsten te begrijpen.

Ik kon ook niet schrijven, ik kon het wel, maar ik vond mezelf stom en dom. Wat ik schreef was zo .. "Mn". Echt waar, ik had mezelf zo voor iemand omgeruild die wel zonder nadenken en schiften overrennertje kon doen en iemand die wel als eerste werd gekozen met de gym.

Ik hunkerde, naar warmte, zette me af thuis waar ik warmte kreeg die ik niet wilde. Die ik afwees. "Mijn ouders hebben mij niet gekozen, ze kunnen niet anders dan van me houden. Ik wil iemand die voor me kiest, onvoorwaardelijk".

..

Als je altijd maar alleen in je eigen wereldje zit en dus ook in een cirkeltje, ga je voorlopen. Je houdt je niet meer met dingen bezig die als ontspanning dienen, je leert je eigen zelf kennen. Je moet dan wel van jezelf gaan houden; het is het enige dat je "hebt". Ik voelde me dus constant ouder, onbegrepen en ondergewaardeerd.

"Mn is een slim meisje. Dat word meer als Havo."

..

In de brugklas zaten ook weer mooie meisjes. Meisjes die alles leken te hebben; oudere broers, leuke kleren, die kregen valentijnskaarten. Heel gek; opeens voegde ik me bij hen. Ik kwam uit Schimmert, als een van de weinige, en had geen/weinig contact meer met die mensen van 'vroeger'.

Zo zag ik het. Vroeger, als in jaren geleden. Ik was nu Mn, niet meer die van Ss. Ik was een op mezelf leunend meisje, die haar ouders niet nodig had voor wat dan ook (behalve geld en eten).

School ging slecht, contacten goed, thuis was belabberd. Elke dag ruzie, gillen, slaan, huilen. Mijn moeder die nog de hoop had dat het goed zou komen; "Meisje, je moet gewoon realiseren dat je alles hebt!". Misschien zat het daarin: had ik maar niet alles.

..

Ik zocht ook naar een voorbeeld. Mijn nicht, Jn, Se. Ik rookte; want zij rookten. Ik ging uit; want zij gingen uit. Ik wilde geaccepteerd worden dus kopieerde ik het gedrag van anderen. En dat werkte. Tenminste, om geaccepteerd te worden. Ik denk dat ik een beetje begon te vergeten wie Mn zonder Se of Jn was. Ik had iemand anders nodig om mezelf goed te voelen.

Ik haatte mijn huis ook. Ik kende elk plekje, elk tegeltje, elk gaatje in het plafond van buiten. Ik ben iemand, die daar dan mee gaat spelen. Een fotografisch geheugen. Ik maakte mezelf helemaal gek, "als ik morgen niet meer weet waar dat ene plekje zit, ga ik niet naar de gym". In mijn hersens leken twee kampen, twee stemmetjes te ontstaan.

En ondertussen had ik wel vriendinnen, maar geen vriendje. Die vriendinnen hadden wel vriendjes. Ik verzon dus een vriendje. Ging goed, ik ben altijd al goed geweest in de schijn ophouden. Van binnen .. Was het pijnlijk, leeg. Ik had mijn eigen wereldje, met regeltjes en zinnetjes, die me op de been hielden.

..

In de zomer van '98 ben ik naar Oostenrijk gegaan. Mijn ouders waren 25 jaar getrouwd, en ze waren bang om met mij op vakantie te gaan. De vakantie in '96 had ik namelijk 'verpest' door depressief te zijn. En toen in Oostenrijk kreeg ik opeens .. rust. Niets moest, alleen maar 's nachts op het balkon gaan zitten naar de regen luisteren, de berglucht opsnuiven. Ik kon ook weer schrijven zonder mezelf dom te vinden. Het krampachtige bleef, maar ik kwam weer een beetje bij mezelf. Ik zal die vakantie van mijn leven niet meer vergeten, en zeker het bij behorende gevoel niet.

..

Ik had ook een droombeeld van liefde. Ik was al drie jaar bewust 'alleen', zo voelde ik het, en ik dacht, dat als er jongen zou komen, alles goed zou komen. Die illusie heeft me erg veel pijn gedaan.

Ik verwarde vriendschap met liefde. Ik vertelde mijn oudere neef dat ik verliefd op hem was, en dat is wel een overduidelijk bewijs van een slechte kant van een eigen wereldje. Nu heb ik nog steeds contact met die neef, puur vriendschappelijk. Misschien wel, omdat we zoveel op elkaar lijken. Dat trok me toen al aan. "Een bondgenoot in de strijd die leven heet."

..

Ik had nog steeds emotionele problemen met mijn zus. Ze was nog steeds paradepaardje, lang blond haar, lief stemmetje, gehoorzaam. Als ik weer eens ruzie had met mijn vader en moeder zag ik haar huilen en denken "had ik maar een zus waar ik tegen op kon kijken". Mijn ouders waren ook goed in emotionele chantage; in een ruzie zeiden ze regelmatig; 'kijk nu eens wat jij Jy weer aandoet!'.

Na Jy's verjaardag, 27 januari 1999 ben ik uit pure baldadigheid niet naar school gegaan. Onder het mom: 'jullie kunnen me toch niets maken. Ik doe wat ik wil.' Toen bleek dat ik niet op school was, escaleerde dit tot politie, en dreigementen dat ik maar naar een internaat moest gaan. Ik heb toen letterlijk gedacht, ik weet het nog precies: "Eindelijk, stop me maar in een internaat. Dan zijn jullie van mij af en heb ik rust."

Natuurlijk stuurden ze me niet naar een internaat, wel naar Aa Bé. Met haar heb ik een gesprek gehad en ook met mijn mentor indertijd. Ze praatte me teveel naar mijn mond, kreeg ik het idee, misschien omdat ze mijn moeder persoonlijk kende (ze werkte toen ook bij de GGD). Ik kreeg het advies om geduld te hebben en zowel mijn vader als ik 'moesten water bij de wijn' doen. Mijn mentor zei dat ik niet door iedereen aardig gevonden moest worden, dat dat niet kon.

..

Ik wilde weg uit Meerssen, Limburg. Ik wilde naar Amsterdam, met 'echte' mensen omgaan, plezier maken, beginnen 'leven'. Ik begon me opgesloten te voelen. Ik wilde inderdaad door iedereen aardig gevonden worden, o wee als ik 'weer' vreemd gevonden zou worden. (basisschool.)

Op de terugweg van school naar huis werd ik regelmatig getreiterd door een paar oudere meisjes uit Schimmert. Een daarvan, Sa heette ze, heeft me toen gezegd; 'Ss, vergeet het maar, jij krijgt nooit een vriendje'. Door Sa werd ik van mijn fiets afgetrokken en in mijn haar gespuugd. Ik durfde het niet thuis te zeggen, en toen het erger werd al helemaal niet. Dan zouden ze boos geworden zijn en gezegd hebben, dat ik het eerder had moeten zeggen. Ik wilde ook niet falen. Het perfecte meisje spelen, al was dat al lang geleden mislukt.

..

Aan het einde van de tweede liet mijn beste, en enige, vriendin in die tijd me vallen. Fy heette ze. Ze kreeg een andere vriendin, die, raad het eens, populairder was als ik. Ik heb haar brieven geschreven, met de vraag waarom ze me negeerde. Het enige wat ze terug schreef was; 'ik wil niet meer bevriend met je zijn op deze manier.' Ik vroeg haar wat ze bedoelde, ik begreep het echt niet. Fy en ik deden veel samen, waren echt goed bevriend. Tot de dag van vandaag snap ik nog steeds niet wat er is gebeurd.

..

Gelukkig kwam toen Internet in de wereld :).
Op Internet was IK populair, daar speelde je achternaam of je benen geen rol. Daar werd je geaccepteerd hoe je OMGING met mensen, hoe je jezelf uitdrukte. En dat was mijn sterke kant.

Ik ben altijd al sterk geweest in mezelf schriftelijk uitdrukken; omdat papier geduldig is en ik het veiliger vind. Zo ontmoette ik Nk. Nk kwam uit België (Brugge). En zodoende heb ik 16 maanden lang verkering met hem gehad.

Nk was niet knap, niet slim, en niet eerlijk. Maar hij was een jongen, hij gaf me kusjes en ik was niet meer alleen. Nk liet me vol voelen. Ook al deed het me verdriet dat ik opnieuw onbegrip ervoer; hij was een beetje te simpel om me te kunnen stimuleren. Er was geen echte uitdaging aan, hij was niet echt de persoon waar ik gelukkig mee kon zijn.

Ik dacht, nog steeds, veel aan later. Ik was niet echt gelukkig, maar ook niet ongelukkig; want ik was niet meer alleen. Toch kwam er weer een leegte toen Nk mij bedroog met Ea. Ea was een meisje dat bij hem in de buurt woonde en dat vond hij makkelijker. De eerste keer, toen hij 'alleen' met haar danstte en haar kustte op een feestje (waar ik niet bij was), heb ik hem 'vergeven'. Al knapte er wel iets in me. Iets van afschuw, weerzin ontstond. Wantrouwen. Nadat hij opnieuw met Ea rommelde, ditmaal in de zomer op een muziekfestival, kon ik niet meer. Ik heb getwijfeld. In mijn eentje; ik durfde er niet over te praten. Met mijn ouders niet (die zouden boos worden) en met Nk niet, dan was ik hem helemaal kwijt. Maar ik besefte dat dit verkeken boel was en ik heb het op 29 oktober 2000 uitgemaakt.

..

Weer een illusie armer. Zo voelde dat. Ik had een jaar lang, langer zelfs, op mijn tenen gelopen. De lieve, zorgzame, attente, spontane, kunstzinnige Mn gespeeld. Ik was 'weer' bezig met 'The Game'; aardig gevonden worden. Want, als je dat niet bent, laat iedereen je vallen. "In the end; only kindness matters." En dit vooral zo ver doordrijven dat je vergeet wie je zelf bent, en wat je eigelijke rol in je eigen (godvergeten) leven is. "Je kunt jezelf verliezen door niet jezelf te zijn."

De relatie stond boven "mij". Het "goed" houden van de relatie was belangrijker als met mezelf in het reine blijven/komen. Ik liep mezelf helemaal voorbij.

Mijn ouders waren niet gelukkig met de situatie. Ze vonden Nk niet 'goed genoeg' voor mij. Wat achteraf wel waar is gebleken, toch toch voelde het als een afwijzing. "Mn de einzelgänger met het maffe vriendje." Dat deed pijn. Ik verdedigde Nk (het 'moedergevoel' zoals ik het noem), ik hield van hem. 'Later, later, komt alles goed. Dan veranderd de hele wereld en is alles zoals het zijn moet.'

Mezelf kwijt, een illusie kwijt en weer alleen.

..

Toch was het een bewogen jaar, een bewogen 16 maanden geweest. Ik leerde mezelf aanpassen in een andere cultuur, ik leerde hoe het is veel met iemand om te gaan, ik leerde wat een relatie (ook al was de relatie slechter als ik hoopte) inhield, ik leerde was het was te ontdekken tot hoever je iemand kunt tolereren. Ik leerde mezelf beter kennen; ik ontdekte wat belangrijk voor mij was in een relatie, wat mijn eigenlijke normen en waarden waren (en niet die van mijn ouders).
Ook al ben ik nog steeds, een jaar na data, kwaad op Nk; omdat hij zoveel druk op me zette en me in de slachtofferrol drukte, ik ben trots op mezelf. Ik ging toch maar mooi op mijn 14de alleen met de trein van Luik naar Brugge, en ik als 14 jarige ukkie ontmoette "ouders-van" en ging uit in Brussel. Dat waren dingen waarnaar ik verlangde.

..

Raar, maar waar, de tijd van oktober 2000 tot januari 2001 is een tijd geweest waarin ik het dichtste bij de Mn ben geweest zoals ik zou willen. Ik probeer te zeggen: in die drie maanden was ik meer mezelf dan dat ik voorheen ooit durfde te zijn. Ik kreeg er de kans voor: mijn hersens werden niet geteisterd door maffe denkbeelden, angsten, moeilijke situaties. Ik had een vriendje (Dd, uit Maastricht) die me ophemelde, me achter na liep. Ik deed aan kunst, had mijn eigen website-bedrijfje. Ik deed best veel wat ik zelf wilde, had ook (en nog steeds) vriendinnen die mij waardeerden om wie ik was, niet om hoe ik was/deed. Ik ging uit, mensen noemden me mooi en intelligent; en dat ook nog eens zonder op mijn tenen te lopen. Mooie tijd in mezelf.

In deze relatie stonden mijn ouders totaal afzijdig. Misschien was dat maar goed, en juist hetgeen dat mij zo blij en gelukkig maakte. Eindelijk zelfstandigheid. Machinist van mijn eigen trein. Mijn vader vooral vond Dd schorem, tuig, onbeleefd. En ik vond het best. Dd was mijn vriendje. Niet het zijne.

Dat veranderde een heel klein beetje toen Dd 'het licht zag'. Hij was verliefd op een vrouw van 23 uit Canada. Ik wist accuut: foute boel. Uitmaken die hap; niet weer opnieuw die twijfels (zie Nk). Die keuze voor mezelf was in het begin van een leegte, maar wel een goede.

..

Ik ben iemand die niet gaat zitten wachten tot 'het geluk' gaat komen. Ik ontdek dat hoe harder ik werk, hoe meer geluk ik heb. Ik ben iemand .. die investeert. Die keihard werkt om iets te bereiken, hetgeen wat ik wil. Over lijken gaan durf ik niet, dat past niet in 'the Game', maar ik ben goed in mijn zin doordrijven (op slinkse wijze af en toe).

Ik ben ook iemand die bang is voor Het Lot. Ik geloof niet in Jezus, ook niet in een God van vlees en bloed op een wolk. Maar wel in het goede van de mens. Ik ben daar denk ik te extreem in. Als ik 'slechte gedachtes' heb, voel ik me schuldig en denk ik dat ik voor die gedachtes gestraft zal worden. Als ik dan pech heb (of een dood konijntje zie, als mijn vriendje sjagerijnig is, mijn proefwerk niet goed maak) wijt ik dat doe aan die slechte gedachtes. Krampachtig.

..

Ik heb in April 2000 een tentoonstelling georganiseerd (ik ben, gelukkig, gezegend met zowel muzikaal als creatief talent). Ik voelde me goed. Ik had vrijheid. Ik had een GSM en SMSte met Mk toen. Mark kende ik via Internet (net zoals Dd en Nk overigens), en Mk was .. anders als iedereen die ik kende. Mk was eerlijk, net zoals ik zou willen zijn, maar dat The Game weerhoudt. Mk durfde uit te komen voor wat hij dacht, gaf aan wat hij wilde en wat zijn grenzen waren. Maar daar tussen zat ook een opening, een opening die mij aantrok. Door die opening zijn wij een stelletje geworden. "Mntje, jij bent een lief meisje".

"Vertrouw mij. En vertrouw jezelf. Je staat naast me. Laat je wilde gedachtes toch."

Met Mk heb ik nu zes maanden verkering. Met hem is het ontzettend .. vreemd. Ik ken dit niet. Het is allesbehalve dat sprookje, van vroeger, dat films en soaps en verhaaltjes uit boekjes me deden geloven. Hij maakt me aan het huilen door zijn af en toe introverte karakter, hij maakt me bang door zijn eerlijkheid, maar hij geeft me stimulansen en hij waardeert me om wie ik ben. En, voor het eerst, waardeer ik hém om wie hij is. Ik bewonder hem, ben trots op het zijn van zijn vriendin. Het is denk ik het dichtste waarbij ik zal komen. Ik mag zeggen: ik hou van hem.

Waar ik zelf misschien wel het allermeest blij mee ben is de ruimte die hij me geeft. We zien elkaar vaak (elke week; en hij woont in Den Haag!), maar hij verstikt me niet. Ik kan ook mezelf zijn. Telkens als ik hem zie, of hoor, springt mijn hart een beetje over. Ik huil ook vaak van blijdschap. Dan lig ik in zijn armen naar zijn muziek te luisteren en dan denk ik bij mezelf "Lieve hemel .. Ik ben gelukkig".

En hij is niet de makkelijkste. Hij is hoogbegaafd en weet dat heel goed. Uit vroegere pijnen heeft hij een muur om zich heen gebouwd, om zich te beschermen. Ik herken het. Ik heb een sterke hamer bij me en dat weet hij, ook. En de mooiste momenten, als we niet samen zijn dan, zijn die als hij uit zichzelf uit zijn fort komt en net zo wilt zijn als ik, of als iemand anders. Als hij zegt 'Mntje, leer je me dansen?'. Dan denk ik bij mezelf 'Goed, dit is dan geen sprookje, maar het voelt net zo fijn.'

..

Mijn liefde voor sprookjes heeft zelfs mijn bijnaam veroorzaakt: Princess. Alhoewel het verlangen naar elfjes, draken en prinsjes tot slechte dingen kan leiden, is het ook positief: een verlangen naar hetgeen wat de meeste mensen vergeten: magie.

..

Goed, als dit een happy end-story zou zijn, was ik nu gelukkig. Ik heb toch een vriendje? Ik heb toch vriendinnen? Ik ben niet meer vreemd, ik ben een prinsesje? Ik zit toch in 5 VWO?

Mooi niet. Ik voel me soms onnoemelijk alleen, eenzaam. Ik voel me opgesloten, en de problemen met mijn ouders zijn nog steeds aanwezig. Ik heb vriendinnen, maar ze bezorgen me ook bijzonder veel emotionele last en verplichtingen die me weer in mijn geheel opslikken.
Ik heb een vriendje waarmee ik veel plezier heb en veel mee deel, maar waar ik ook pijn van heb en bang voor ben. Ik ben nog steeds niet 'normaal' (ha).

"You think I'm strong? You're wrong".

En eigenlijk wil ik helemaal geen problemen hebben. Ik wil zelf psycholoog worden! Mooie psycholoog, die niet eens weet hoe ze met zichzelf en haar beperkingen moet omgaan. Die bang is voor een derde keer een geliefde te verliezen (en die die angst maar niet uit haar hoofd kan krijgen, ook al gaat het al zes maanden hartstikke goed). Die wel aardig kan zijn voor vriendinnen en vriendjes maar die op elke vraag van haar ouders een snauwig antwoord geeft. Die nog steeds winnaar van The Game wilt zijn, terwijl ze zo moe is van op haar tenen lopen. Die ook zo graag gewoon eens wakker wilt worden zonder op haar GSM te kijken ('ow God, hij heeft nog niet geSMSd!'). Die gewoon wilt zeuren zonder bang te zijn er op aangekeken te worden.

..

En als ik het zo eens bekijk, was het vroeger beter. Vroeger had ik namelijk de hoop dat 'later' alles goed zou komen. Nu is het later, wel vijf jaar, en nog steeds is alles nog niet goed.

Ik begin te ondervinden dat nooit *alles* goed zal zijn. Omdat dat onmogelijk is.

..

En het meest frustreert het me, dat ik dit alles zo weet te benoemen, ik kan de emmer en de taartpunten precies uitleggen.

Vader: Te zorgzaam, te betuttelend, haalt het verleden er telkens bij. Ik kan niet zeggen wat ik denk, hij vat het te persoonlijk op.

Moeder: Iedereen vind haar intelligent en een goede collega. Als moeder is ze er altijd te laat. En dan komt ze met nutteloze adviezen: 'gewoon beter je best doen'. Ik loop al op het uiterste van mijn tenen.

Jy: Nog steeds het paradepaardje. Nu ook weer: na haar moeilijke periode heeft ze haar leven weer op rails, en mij lukt het niet. Ook al heb ik niet eens haar pijn moeten doorstaan.

Vriendinnen: Ik geef telkens raad, leef me in, maak me zorgen. Andersom is dat maar zelden het geval; wat voor eenzaamheid zorgt.

Mk: Die verdomde angst om hem kwijt te raken blijft er maar. Ik hou mezelf voor "you only lose the bits you don't need". Ik heb het er wel met hem over, ben dan een dag gerustgesteld, maar dan word ik weer bang omdat ik zo bang ben hem ooit te verliezen.

..

Ik hoop dat ik met behulp van maatschappelijk werk en desnoods psycholoog mijn emmer kan gaan legen. Ik hoop dat ze me adviezen kunnen geven, handvaten, me niet naar mijn mond praten. Erkennen dat ik problemen hem, emotionele lasten, een emmer die overloopt, en me helpen het hengsel van die emmer te vinden om hem af te kiepen in het afvoerputje.

Ik heb het zelf al vijf jaar geprobeerd maar ik moet onder ogen zien dat iemand me moet helpen mijn balans te vinden. Ik hoop, dat als ik die beter onder ogen heb mijn functioneren thuis en in relaties dan minder moeite zal gaan kosten. Voor mij, en voor de anderen.

..

"She hangs around the boulevard. She is a local girl with local scars.
She got home late, she got home late. She drank so hard the bottle ached.
And she tried and she tried, she tried and she tried. But nothing is clear is a mind full of scars.
She takes and she takes, she takes and she takes. She understands when she gives it away.
She says; man I got to get out of this town, man I got to get out of my pain. Out of this town, out of the way.
It's all she loves, it's all she hates, it's all too much for her to take. She can't be sure, just where it ends, or if the goodlife begins.
So she took a train, she took a train. To a little old town without a name. She met a man, he took her in. Fed her all the same bullshit again. 'Cause he lied and he lied and he lied and he lied. So she screamed, she screamed, she screamed and she screamed. It's a different place but the same old game.
It's all I love, it's all I hate. It's all too much for me to take. I can't be sure, just where it ends, or if the goodlife lies within."





--
28.10.1988

Lieve Mn,

Dagen en jaren vliegen voorbij
Je kruipt niet meer, nee, je komt al aan mijn zij
Elke dag wil je groot en 'n echte dame zijn
Kleren passen dat vind je pas fijn
Soms zingt mijn hart een klein melancholiek wijsje
Waar blijft toch mijn kleine meisje
Maar kom op, nu niet geweend
En daarom besluit ik welgemeend
Met de wens dat geluk voor jou altijd een deel moge zijn
Dan is het leven voor jou en mij pas fijn

Pappa

19.5.2000

Mntje,
Gelukkig geeft jouw lichaam goed je grenzen aan.
Want jij bent echt een kind van deze tijd.
Een tijd van veel, gauw en liefst alles tegelijk.
Omdat je zo duidelijk in het leven staat zijn er tijden dat jouw leven jou leeft.
Misschien is dat goed. Het getuigd wel van levensmoed en dat is beslist niet iedereen te geven. Als je dit stap voor stap kunt volhouden en respect kunt blijven tonen en het kleine ook als groot blijft zien, dan komt het gewoon goed met je.

Pappa.

15.10.2001

Misschien ben ik mijn hart nog altijd dat kleine meisje, met herinneringen aan kleine meisjes dingen.
Misschien wel.

Ik word moe
Van andere mensen
Die zichzelf en
De Waarheid
In zichzelf
Verloochenen
Ik word droevig
Van een wereld
Zonder
Waarheid

Het is een soort niets dat ik zoek
Nodig om vol te zijn, wat ik nodig heb is vooral: weinig.

Het is flauwekul dat ik autistisch ben. De anderen zijn het. Ze zijn ingeperkt door massale opvoedingsmaatregelen, weerzinwekkende zedenwetten en moraal begrippen.

Ik ben weer eens bezig ruzie te zoeken met (…) - opzettelijke, onredelijke ruzies die betekenen dat mijn andere ik het weer voor het zeggen heeft -. Elke verwachting waaraan niet tegemoet wordt gekomen, elke uitspraak met een eventuele dubbele bodem wordt de ergst mogelijke betekenis toebedacht.
Je had beloofd ..
Hoe komt het ..
Ik ben als een vuist die alles wat binnen zijn bereik komt een stomp verkoopt; ik ben een hek dat onder stroom staat, ik vrees liefde. Hij houdt zijn mond.
Ik ben als de dood dat hij weggaat.
Ik ben als de dood dat hij blijft.
Opeens zie ik in een flits wat me al lang duidelijk had moeten zijn: ik ben niet kwaad. Dat ben ik ook nooit geweest. Ik ben doodsbang.

Jij bent in je jeugd gekwetst door dingen waar je geen vat op had.
Toen zag je nog maar één uitweg: voor jezelf een stevige rots opbouwen en je daarop terugtrekken. Je besloot je los te maken uit je omgeving. Nooit meer iets doen met de bedoeling goedkeuring van anderen te ontvangen.
Je ging gewoon aan de kant staan. Je bent bereid een prijs te betalen.
Het leidt er toe dat je jezelf gefrustreerd gaat voelen, en zij kunnen hun waardeloze argumenten uitspelen. Het is gigantische tijdverspilling.
Het is de kunst om jezelf te blijven, je niet gefrustreerd te voelen, te verheven of minder te voelen. Spreek je uit, duidelijk zonder zwaktes, of trek je terug, niet vluchten maar terugtrekken, evenwicht op jezelf.
Natuurlijk kun je niet alles plannen, open zijn maar je niet bloot geven, niet opdringen en je op de vlakte houden. Verwarrend terrein. Wie het echt waard is zal je toe kunnen laten. Waarheid, eerlijkheid, evenwicht en rust. Je aanpassen, maar jezelf boven alles trouw zijn.

Je bent slim,
Je bent dom
Gedachtes in je hoofd staan krom
Maar wat is slim, en wat is dom,
Zwijg
Sociaal intelligent,
Op school bekend
Talenknobbels vwo
Zwijg
Wiskundig bekeken dom,
Hup naar de mavo, daar gaat het om.
Sociaal intelligent
Zwijg

Ik verdom het om mijn rampen te zegenen. Ik treur erom, dagelijks. En ik bekijk vol argwaan mijn nieuwe vormen, waarmee ik niet perse blij ben en waarmee ik ook niet ongelukkig ben. Ik moet eraan wennen, dat is alles.
- Connie Palmen

Waar ben je? Wat doe jij met die pijn in je hart? Ik weet dat je het er niet minder moeilijk mee hebt dan ik. Misschien meer, want nu heb je ons allebei tegen je. En mijn eerste impuls is uiteraard je te hulp te schieten, troostende te woorden te schrijven .. Maar dat heb ik al te veel gedaan, en met jou durfde ik het juist anders te willen, dat weet je. Weet je dat wel? Heb je dat wel begrepen? Ik ben nu niet alleen naakt, ik ben bloot. Vreemd, maar meer dan wat ook vind ik dat verlangen nu het moeilijkst om op te geven. Het schreeuwt uit alle monden. Het is de pijn van het opgeven van de oude wens, wat jij alleen in mij oproept, wil ik jou alleen geven. Daar gaat het ook om.

Het kleine meisje wil geknuffeld worden. Ze wil vastgehouden worden. Ze hoopt dat iemand dat voor haar wil doen. Ze is naief, ze gelooft in goede bedoelingen, in tweede kansen, in rechtvaardigheid en is altijd op ontdekkingstocht naar nieuwe mogelijkheden. Als iets haar lukt, kijkt ze triomfantelijk. Als iets mislukt, is ze intens verdrietig.

Het kleine meisje gelooft in de mensen om haar heen. Ze is verwonderd als iemand haar pijn doet. Dan gaat ze op de bank zitten, naar de lichtjes kijken en zichzelf voorhouden dat ze door Charles Dickens straatjes in Dublin loopt en bier dat ze niet lust drinkt in pubs. Ze houdt haar handen krachtig tegen haar lijfje aan gedrukt terwijl ze voor zich uitkijkt. Ze zegt niks omdat ze het idee heeft dat elk woord iets kapotmaakt. Ze moet huilen als er in Duitsland een trein ontspoord is.

Het kleine meisje heet Sh. En Sh is de tegenpool van Mn. Mn is het grote meisje dat ik in me heb. Mn is het meisje dat haar schouders op zou halen als iemand haar vraagt waarom al haar vriendschappen mislukken. Zij is het meisje waar tegen aan gevraagd werd: 'Waarom raak je altijd in paniek als iemand dicht bij je komt?’

Mn is het meisje dat het niet interesseert wanneer in Duitsland een trein ontspoort. Zij is het die tegen haar vrienden zegt: ‘Ik breek met jullie, want jullie zijn een stelletje halfzachte meelopers. Jullie kunnen me allemaal de pot op.' Zij is het meisje dat de trein naar Den Haag pakte als ze ruzie met haar vriend ex had en dan daar aangekomen dacht: wat de neuk doe ik hier, waar ben ik mee bezig? Hoe leer ik ooit van mijzelf houden?

Maar het is ook Mn die haar huilende klasgenoot troostend in haar armen neemt. Die oprecht kan luisteren naar de mensen om haar heen.

Mn verzorgt Sh. Als iemand fel naar Sh uithaalt, gaat Mn voor haar staan en vangt de klappen op. Als Sh niet kan slapen, dekt Mn haar toe. Ze luistert naar wat Sh zegt, wetend dat het kleine meisje alleen kan overleven als het grote meisje haar beschermt. Als het kleine meisje huilt van wanhoop is het Mn die sust dat het wel goed komt, omdat uiteindelijk alles altijd goed komt.

Veel mensen hebben Mn gezien. Een paar mensen hebben goed gekeken en zagen Sh. Ze zitten allebei in me en ze zijn allebei bereid naar buiten te komen. Alleen: Sh komt pas als Mn de kust veilig acht. Persoonlijk ben ik blij dat ik Mn heet en niet Sh, voor mij is dat voldoende bewijs dat ik Mn ben en niet Sh.

Life ain't fair. Spit on it and swallow it.

Als liefde ons vóór is, wie zal ons tegen zijn?
–Jan Rot

Mijn levensdoel is Waarheid vinden.
Waarheid in de dingen die ik doe, de achterliggende reden van mijn reacties, mijn dromen en mijn wensen. Het waar en waarom; het woordje ‘waar’ zegt genoeg.
Ik kan er ontzettend triest en moedeloos van worden om met mensen om mij heen geconfronteerd te worden die de Waarheid in zichzelf verloochenen. Het maakt het voor mijzelf moeilijker om de Waarheid in mezelf te zoeken op zo’n moment.
Ik ben trouwens iemand die op zich niet op zoek is naar de ‘populaire’ waarheid (zonder hoofdletter). Het door de massa gemaakte begrip waarheid als in: ‘waarom zijn wij hier?’ en ‘waar en wie is God?’. Dit is –in mijn ogen- makkelijke waarheid. Makkelijk omdat je al van te voren weet dat het vragen zullen blijven.
Echte Waarheid is veel moeilijker, pijnlijker en confronterender: jezelf bekijken en in jezelf je eigen Waarheid vinden. Je moet bereid zijn jezelf helemaal open te snijden en alles in je handen te nemen om antwoord te vinden op je eigen Waarheids-vragen. Jezelf eerlijk en objectief bekijken, jezelf doorzoeken. Situaties van buitenaf bekijken je constant afvragen: ‘Wat vind ik hiervan?’. Als je boos of verdrietig bent jezelf afvragen: ‘Waarom doet mij dit zo’n pijn?’. Voor jezelf kunnen formuleren waarom je reageert zoals je reageert, waarom je mensen niet graag om je heen hebt of juist wel. Wat je zelf verwacht en wilt. Dat is mijn Waarheid, dat is wat ik wil ontdekken.

Oh, I have a home. I just need a house to put it in.

This above all: to thine own self be true, And it must follow, as the night the day,
Thou canst not then be false to any man.

Don't even think of gettin' inside. Voices in my head, voices. I got scratches, all over my arms, one for each day, since I fell apart. I did, what I had to do. If there was a reason, it was you.

Hoe kan je ruimte vragen als je de ander daarmee in een hoekje drukt?

Mk laat helemaal niets meer van zich horen. Helemaal niks meer. 20 maanden lang heeft hij als motto gebruikt: ‘je hoeft niet bang te zijn, het gaat niet uit’ – en kijk eens waar we beland zijn. En hij gaat gewoon helemaal zijn eigen weg. Weggegooid worden. Zo voelt het.

Ik hield van hem, echt waar. Ten koste van mijzelf met tijden. Ik heb gehuild om hem. Iedere keer als hij daar op Den Haag centraal stond en ik mijn armpjes om hem heen sloeg – God, meer kon ik niet wensen.

En iedere keer als ik in die kuttrein terug moest. Dat hij op me bleef wachten, achter het raampje. En ik de seconden maar aftellen. Soms raakte hij het raam aan, en als ik dan in Eindhoven moest overstappen sneed het me, dat ik ook van die afdrukken afscheid moest nemen.

Mk was cru. Hij uitte zich niet. Ik probeerde, maar het had nauwelijks zin. En bijna, iedere keer, als ik op het punt stond er deze keer echt genoeg van te krijgen, SMSte hij weer. Dat deed hij wel. Net als ik de hoop opgaf, hem voor de zeventiende keer in drie kwartier had getracht te bellen, SMSte hij. ‘Goh. Je was weer in paniek. Ik ga Red Bull kopen.’. En wat kon ik anders? Ik hield van hem.

We hebben geknuffeld. Hele zondagen lagen we in bed naar Basic Instinct te kijken, dicht tegen elkaar aan. En voordat we gingen slapen deed hij raam open, omdat hij het anders te warm kreeg, zo dicht naast mij. We zijn samen op vakantie geweest. We hebben een week in een minitentje doorgebracht zonder elkaar te vermoorden.
We zijn dronken geweest, zo dronken dat ik niet meer wist wat ik deed. Hij heeft in mijn oor gefluisterd: ‘Mn, je bent mijn-meisje en ik laat je niet meer gaan.’. Godver. Alles is stuk.

Nooit meer, niet meer nooit meer. Stuk. Weg. Alles loopt door elkaar. Waarom? We hadden het toch leuk samen? Twee weken voordat hij besloot mij definitief tot ex te bestempelen liepen we over het strand. Ik heb geen seconde nagedacht over het feit dat ik nooit meer, helemaal nooit meer, naast hem, mijn grotesterkeevenwichtige Mk over Scheveningen-strand zou lopen. Twee dagen voordat hij me dumpte zei hij nog: ‘Ik hou van je’. Wat is in vredesnaam houden van als je elkaar niet loslaat, maar weggooit?

Die eerste keer, dat hij daar stond in zijn pak. Op het bruggetje in Gran Dorado. Ik bibberde. Ik dronk Apfelkorn. Hij bier. Ze draaiden Blof en hij zat op de barkruk en ik stond tussen zijn benen. Godver. Nooit meer.

En die eerste maanden geloofde ik het gewoon niet. Zo’n knappe, slimme, sterke vent die mij notabene leuk vond. Hij stuurde me lieve SMSjes. En hij hield vol. Elk weekend, twee uur en drie kwartier met de NS. ‘Mk, zou je niet eens een kortingskaart kopen?’. ‘Nee joh. Dan moet ik op de pasfoto.’

Ik heb hem een keer in zijn gezicht gekrabd en een bloedneus geslagen. God. Wat had ik daar spijt van. Elke minuut zei ik dat tegen hem. Wat voelde ik mij toen verschrikkelijk.

En hij hield vol. Het boeide niet, hoe vaak ik dreigde weg te gaan. Dat ik op zondagmorgen mijn kleren aantrok en met mijn tas in mijn handen de deur wilde uitlopen. ‘Doe maar’, snerpte hij. Natuurlijk deed ik het niet.

Een keer was ik zo kwaad, dat ik rennend naar de tramhalte ben gegaan. Ik dacht dat hij me wel achterna zou komen. Toen ik er buiten adem aankwam en niemand achter me aan zag komen raakte ik ONTZETTEND in paniek. Ik hyperventileerde. Rennend, snikkend over straat. Met hysterische uithalen. Iedereen keek me na en het kon me allemaal niet schelen. Ik belde, liet mijn GSM bijna op de grond vallen. Natuurlijk nam hij niet op. Ik rende als een bezetene terug naar zijn kamer en de deur van de onderetage stond nog open. Zoals ik hem had opengelaten. Ik strompelde de drie trappen op. En hij zat nog gewoon zoals ik hem achtergelaten had. Zijn armen over elkaar. ‘Zo. Daar ben je weer.’

The times are changing. Laten we het daar maar op houden.

Niet dat ze ouder is en wallen heeft
Of dat haar lijf hem niet meer lust
-wat vroeger list was, is nu last-
Maar dat die ogen uitgeblust en
Toch nog steeds de doffe spiegels
Van de ziel- het heilig zoeken
Naar een beter ik. Wie zoekt die vindt.
Niet dat ze niet meer gelooft,
Maar dat ze niet meer lacht
En nooit eens zingt. Bemint ze nog?
Is deze kamer nog het middelpunt
Van wat haar raakt en wat de wereld is.
Of leeft ze steeds meer van gemis,
Steeds minder van wat is?

He was not so tall and rather fat.
He had a Labrador and a limping cat.
Born in a country with a broken heart.
He had enough money and a credit card.
Told bedtime stories to his teddy bear,
Gave him lots of hugs and a dress to wear.
He had a small apartment, what a lovely sight.
He watched MTV all night.
Where the hell was friendship.
He must have turned it off.
And most of all he wondered:
What is love, what the hell is love.
He enjoyed the silence more and more.
As he heard the door slam right next door.
He had a fancy Parker and a diary
In which he wrote some poetry.
And as he went to bed at night,
The cat's eyes gave him ample light
To make him lie awake and see
The content of his misery.

Fill what's empty, empty what's full and scratch where it itches.

‘Geloof je in het lot?’
‘Natuurlijk pa’
‘Das heel mooi mijn jong’

Nothing a bourbon soda can’t fix, kiddo.

Conclusie: de opvoeding is een succes als een kind zijn ouders ervaart als degenen die steeds bereid zijn de wijste te zijn en die erkennen wanneer ze dat niet zijn geweest. Een succes voor het kind: een beter voorbeeld kun je niet krijgen. Een succes voor de ouders, want een beter voorbeeld kunnen ze niet geven. Alleen; het is wel een heel gesodemieter voor je zover bent.
– René Diekstra

Sweet sixteen today. She's looking like her mama, more every day.
One part woman, the other part girl. Trying her wings out in a great big world. 'Daddy, you know how much I love you - but if you don't mind I'm only gonna kiss you on the cheek this time.' Spread your wings and fly.
She'll change her name today. I'm sitting and just watching her. She asks me what I'm thinking, but I'm not sure.
With all I've done wrong, I must have done something right.

I was a kiddy, you were my dad
I didn’t always understand
I wanted freedom, you got mad
You were concerned, I got upset
I didn’t recognized you yet
And did you cry, I know I did
When I lied to you, I didn’t want to hurt you
I just never knew I did ..
You never told me that you loved me
I know you just didn’t know how
I guess that shows were much the same
‘cause I love you too and until now
I never said those words out loud
I hope you’re proud to be my dad
What are your secrets, do you pray
Is there a God that shows your way
Do you have crazy fantasies, what happens in your dreams
I wish I knew
I guess you’ll always be a mystery to me
You thought me how to value life
What else do I need?
I have a dad who watches over me
- Sh

*

You turn off the light, you kiss me good night
Father, I know that I’m going to be alright
And I just can't wait to grow up
Find my own life, be a good wife
And a smart one, I’m sure
I never took us for granted and I always knew
You and I are special
But I never knew how much I'd miss you
So much has changed and been rearranged
And I see that I’ve lost
What made me so young and incredibly strong?
And never ever wrong
I used to cry for no reason
And that's still the same
Except that I had adolescence to blame
But not now
Now I feel sad because I don't know what’s true
And I miss thinking I could be just like you
So much has changed and been rearranged
What made me so sure that I could endure?
How hard it is to lose and lose and lose and live again
And never understand
You turn off the light, and kiss me goodnight
And father, I know that I’m going to be alright
- Sh

*

Papa
Ik heb dezelfde ogen
En ik krijg jouw trekken om mijn mond
En we zeggen niet zoveel
Voor alles wat jij doet heb ik hetzelfde ritueel
Jij hebt jouw ideeën, ik heb mijn ideeën
We zwerven in gedachten, maar we komen altijd thuis
Vroeger kon je streng zijn, en ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden, ze liggen op mijn lippen
En misschien ben ik geworden wat jij helemaal niet wou
Maar papa, ik hou steeds meer van jou
- Stef Bos

Mijn sterke kleine en grote zus tegelijk schreef:

"Wat ik zou willen
Mijn gezicht in de spiegel zien
Op een ogenblik dat ik niet
Op mijn hoede
Door de wereld loop
Ik bedoel
Op een ogenblijk
Zo onbewaakt
Dat ik eindelijk weet hoe
Ik eruit zie

*

Laten we allemaal een klein stukje met elkaar meelopen.

*

Het is moeilijk in evenwicht te zijn
Als er gewichten aan je hangen.

*

Ik ben zonder te zijn
Want ik wil
Soms mezelf
Niet helemaal
Om te kunnen zeggen
Dit ben ik, hier.

*

Wanneer
Ik denk
En voel
Weet ik dat
Ik mezelf ben
Wanneer
Ik weet
En ken
Weet ik niet meer
Wat de waarheid is

*

Men vergeet
Zonder
Te leren
Men doet
Zonder
Te zien

*

Ik ga vallen in het gat
Zo groot als de wereld
Zo zwart als
Krijsende stemmen in je dromen
Ik voel het en verzet me
Ik zie de diepte
Nee, ik val niet omdat
Ik hier wil blijven waar
Ik gelukkig ben
En niemand mag me tegenhouden."
Ik zal ze lezen; de vraag die me bezig houdt is of ik het met mijn ogen of met mijn mond moet dan (of in dit geval vingers); wellicht met het collectieve; dat collectieve is mijn papier waarop ik 'geschreven' heb; je mag het lezen hoor........
Waar is jouw collectief?
jeetje; heb je nou ooit wel eens iets gedaan met de boodschap die staat op de eerste pagina van 'reis naar de morgenstond'
Hoe bijzonder zijn we?
Bekijk ze eens; al die cu2 profielen; en dan heb ik het alleen nog maar over die specifieke uitingsvorm; al die individuen die allemaal zoveel aan iedereen te tonen hebben van/over hunzelf; hoe bijzonder we zijn; ik, het meest gebruikte woord ter wereld; net als de Space Indian die leeft alsof hij in een film zit; dat continue belevend voelen; zoals hij elke nacht al die plaatsen af ging; het maakte niet uit wat voor cafés, discotheken, coffeeshops, clubs, kraakpanden, feesten, undergrounds het waren of wie er de typerend aanwezig groep was; alternatievelingen, yuppen, hardrockers, kakkers, hip-hoppers, studenten, punkers, voetbalsupporters, noem maar op; als een kameleon overal bij zijnd; bijzonder hoor; overal waar hij kwam bij binnenkomst zijn drankje op de bar werd neergezet; bijzonder hoor; maar altijd werd zijn omhangende roes bekeken als ‘hoe zit dat nou toch met die gozer’; het mysterieuze; bijzonder hoor; maar is al dat exhibitionisme nou wel naar buiten gericht, voor andere bedoeld of naar binnen gericht voor jezelf bedoeld? Je bent niet bijzonder. Je bent bijzonder! Kijk nou eens echt in jezelf en probeer je nou eens echt af te vragen waar het vandaan komt, die behoefte om aan mij te schrijven dat je eigenlijk een raar meisje bent, raar in de zin van heel veel gezichten, onbekend voor iedereen en mijzelf……..als jij het weet, weet ik het ook……..

Audioslave – like a stone
Die behoefte. (Ik hoop dat dit geen tentamen vraag wordt, dan ga ik zeker niet slagen. :D)
Komt het voort uit de kernbehoefte aan erkenning, aan herkenning? Aan houvast of juist aan drijfzand?

Aan iemand die mij zegt wie ik ben, en vooral hoe ik ben, dat lijkt me mooi, dat me iemand dat kan vertellen, en dat ik mezelf dan zegmaar niet in allerlei rare straatjes in armen van onbekenden tegenkom, of dat ik wakker word en niet weet waar ik ben.

Dat iemand mijn naam roept en dat ik het meteen hoor, en dat is dan het makkelijkst via internet, want hoe bijzonder zijn wij nu helemaal?

Ik ben slecht in onverwachte dingen.
Well done miss Ss...

alhoewel het klinkt nog steeds een beetje als een gok of is er een onderbouwing wat het een antwoord maakt.
Jij hebt het toch ook nodig dat er moeite voor je wordt gedaan, dat mensen tegen jou zeggen; Zo ...., jij bent bijzonder, dat doe jij goed, dit zijn jouw manieren en ze zijn goed.

toch?
niet meer...(toelichting volgt nog wel....)
Ik hou ervan om over mezelf, mijn leven te praten, omdat het openingen creëert, omdat diegenen die het lezen zich dan zullen afvragen, dat ze naar mijn leven kijken door hun ogen en het allerbelangrijkst; dat ze mij dan ook toelaten om naar hun leven te kijken door mijn ogen. Ik hou ervan als ogen branden.

Maar als je dan een poging doet tot de stand opmaken, dan weet je niet waar je moet beginnen en of je wel moet beginnen.

Het is net als De Wetten van Connie Palmen, althans zo zou ik willen dat het was. Dat het er een x aantal waren en dat ze allemaal op elkaar doorborduurden.

Maar dat deden ze niet en toch hebben ze negentien jaar van mijn leven bepaald en dat maakt mij soms - steeds minder, dat wel - boven een wcpot hangen en mijn longen uit mijn lijf kotsen.

Het begint, zoals altijd, bij die ene man. Je weet het wel. Je weet het wel. De man die je leert fietsen, de man die een huisje voor je bouwt in de tuin van jerrycans, de man die eerst grommende honden van je afslaat en hetzelfde doet bij grommende boosaardige mensen.

En het gaat verder met die ene die hem dan moet vervangen omdat hij te dicht op je staat en je er maar niet los van kunt. Maar met hem wordt het niks omdat hij niet tegen die ander opkan, want dat denk je dan, dat er nog iemand kom die het wel van hem kan winnen. En die komt ook nog. Nog wel.

Ergens in het midden zit dat die ene die het stuk uit je hart snijdt en dat je dat dan ook nog hebt toegelaten, ongelofelijk. Dat je dat makke lammetje was met het leuke accentje en het fragiele lichaampje, dat altijd zo leuk was want het kon zich zo apart in nachtelijk zwoele bochten wringen om maar liefde te voelen, want seks is ook liefde.

Maar dat gaat dan kapot omdat het altijd gedoemd is te mislukken, net zoals die ene die daar dan na komt, net zoals al die anderen die er tussen zaten, bij wie je geloofde dat het deze keer echt was, maar het zal nooit echt zijn, niet totdat jij in die spiegel kunt kijken en kunt zien.

Ik ben Mn, 19 jaar, ik studeer Toegepaste Communicatie Wetenschap, woon op 12.5 vierkante meter, ik heb 77 euro spaargeld, ik ben vrijgezel eindelijk, ik heb 10 vrienden en 18 huisgenoten, ik heb mijn rijbewijs en ik slik Microgynon 30, ieder jaar beloof ik mijzelf dat ik het dit jaar beter zal doen en dat doe ik dan ook, ik heb een kater die Doos heet en ik hou van het opschrijven van flarden gesprekken die ik opvang van voorbijgangers, ik heb nog steeds pijn van Mk maar steeds minder, ik ben 1.66m, ik ga elke twee maanden naar de kapper en ik ga 4 keer per week in bad, ik heb roze schoenen en ik had ooit een cu2 maar de illusie dat ik mezelf in een profiel kon vatten liet ik varen toen ik livejournal ontdekte, ik word steeds afstandelijker over het internet, ik heb nachtmerries waarvan ik huilend wakker word met bebloede polsen, ik kijk alle documentaires die er uitgezonden worden, mijn vader is mijn begin en ik wandel vaak met hem door Limburgse bossen, ik zal zelf mijn einde zijn en daartussen in word ik stap voor stap gelukkig en ik vind het fijn dat er mensen zijn die meer zijn dan puzzelstukjes.

En ik adem (jouw) woorden.
Omdat ik het niet kon laten en eigenlijk met dit snelle te korte reactie wellicht onvolledig ben om bij de waarheid te komen moet je onderstaande vraag misschien voorlopig maar even over slaan:

Was je nou verliefd op Mk of was je verliefd op het verliefd zijn!

(slechte hoofdvraag hoor, beloof beterschap te trachten voor de doorvragen)
ps:

seks is geen liefde hoor

liefde kan wel seks zijn, maar seks geen liefde
Het leek altijd zo vanzelfsprekend ondanks dat ook dat een understatement is. ‘’Wacht maar tot je ze zelf hebt dan zul je het beseffen want het is gewoon niet uit te leggen’’ jaja het zal wel , tuurlijk, je hebt gelijk hoor…….
Het is intens…..de lekkerste verslaafdheid die er bestaat…..dus met zijn tweeën boodschappen doen en een half uur tekenfilms kijken in de speelhoek in de supermarkt omdat als ik met haar ben het wordt haast niet bestaat (wat normaal al het geval is); en omdat ik schijt heb aan doe ik op straat als ze zegt kijk een leeuw, wat doet de leeuw hardop mijn beste imitatie van de leeuw; en omdat ik dennenappels in het bos mag zoeken; en kleurplaten in mag kleuren; en torens mag bouwen; en mag verven; en mag kleien; en ……; en ’s-Avonds zaten we daar op de bank met een boekje van Dick Bruna; Kijk zei ik een appel; ze keek me indringend aan; ‘’papi, dat is geen appel, dat is een tekening van een appel’’……………..2 jaar en 7 maanden……………..
Ik vond per ongeluk het bestand dat ik als schetsblok had gebruikt voor het schrijven van ‘De (waan)zin van het bestaan’ waarvan ik dacht dat ik het was kwijtgeraakt. Nadat het me gelukt was om het curriculum veranderd te krijgen door ze in hun laatste studiejaar de helft van hun te behalen 42 studiepunten zelf in te laten vullen (wat volgens mij het meest te danken was aan het ‘voorwoord’ dat ik geschreven had voor het ingediende stuk) kwam Rn op het idee om dan ook op andere creatieve wijze invulling te geven aan mogelijkhaalbaarheid daarvan in de vorm van een keuzemodule waarop men zich kon inschrijven. Hij wilde als thema kunstmatige intelligentie behandelen in een setting van groepsdiscussies van anderhalf uur lang gedurende acht weken. Ze moesten zelf maar bepalen hoeveel studiepunten ze ermee haalde. Ieder zou een stuk schrijven, ook wij. Ze waren; Io, die een neurale netwerken invalshoek behandelde; Sn, Rn en Mk, die een genetische algoritmen invalshoek behandelden; Pk, die een filosofische invalshoek met behulp van Wittgenstein behandelde; Me, die om zoals altijd maar vooral niet de diepte in te gaan de geschiedenis als invalshoek behandelde; Ce, die een psychologische invalshoek met behulp van Freud en Winnie de Poeh behandelde. Het schetsblok heb ik dus uiteindelijk nooit gebruikt bij het schrijven van mijn ‘De (waan)zin van het bestaan’’ maar wellicht kan ik het nog gaan gebruiken als aanvulling. Rn heeft uiteindelijk als enige geen stuk geschreven. Hij zegt dat ik de reïncarnatie van Socrates ben. Ik heb begrepen dat Socrates lelijk was.

De (waan)zin van het bestaan

Ik was er bij die vrijdag 13 september in SL-7.55. Ik was er bij; misschien wel meer figuurlijk dan letterlijk als je daar van uit zou gaan dan en als ik het dan ook nog goed geïnterpreteerd zou hebben. Figuurlijk gebeurde echter wel door mezelf waardoor ik nu zit te tikken. Ook al zoiets; nu. Terwijl ik dit nu zit te tikken, zit jij dit nu te lezen. Zouden ze dat bedoelen met letterlijk.

Ter inleiding werd als voorbeeld gegeven het verlies van Kasparov van ‘Deep-Blue’. Men is in staat om onoverwinnelijke schaakcomputers te bouwen. Had ik gehoord, woedend was hij weggelopen die Kasparov. ‘Logisch, als je er van uit gaat dat je de beste bent. Hoe zou die computer reageren als hij verliest’. ‘Zou die weten dat hij de beste is?’’Hij was toch onoverwinnelijk?’’Dat zeggen ze, maar zou hij het zelf ook weten?

‘Waarom wordt er eigenlijk zo’n computer gebouwd? Lijkt mij dat dat nog wel wat kost’. ‘De mens heeft behoefte om gefascineerd te worden. Moet je je voorstellen een onoverwinnelijke schaker. Ách onoverwinnelijke… bouwen ze toch gewoon een nog slimmere, die kan dan die andere weer verslaan’ ‘Dat kan toch niet onoverwinnelijk is onoverwinnelijk’. ‘fascinerend…maar op schaakgebied dan misschien wel gelijk voor het laatst of telkens opnieuw wat naarmate de groei van die reeks de fascinatie wel weer zal doen afnemen’. ‘Nou het was maar een inleidend voorbeeld hoor ‘Waarvan dan?’. ‘Kunstmatige intelligentie’.

Die gedachtewisseling vond plaats tussen twee (aangezien er tijdens ook hier sprake was van een veelvoud (mits er afgezien wordt van een mogelijke eenvoud) van nu’s, weet ik echter niet zeker of het er twee waren) door mij gevormde opvolgende gedachtegangen (waarbij ik echter wel van de aanname uit ga dat ik daadwerkelijk verantwoordelijk ben voor mijn gedachtegangen ondanks dat ik geen zekerheid heb over wat bedoeld werd bij de definiëring van dat woord). Datzelfde heb ik bij het woord intelligentie. Ik kan daarom ook niet meedenken over de kunstmatigheid van iets waarvan ik niet weet wat het inhoud.

Kijk eens naar die opeenvolging van letters kunstmatig. Nagemaakt noemt het woordenboek het. Intelligent staat gedefinieerd als schranderheid, wat een paar pagina’s verderop weer vlug van verstand heeft staan. Bij verstand staat intellect en bevatting. Bij intellect staat verstand en de intellectuelen. Bij bevatting staat verstand en begrip. Bij intellectueel staat wetenschappelijk ontwikkeld mens. Bij begrip staat verstand en oordeel en vermogen en wil om iets te begrijpen. Ook staat er mening en samenvatting. Bij wetenschap staat kennis en geleerdheid en het weten.
Bij ontwikkeld staat algemene kennis bezittend. Bij oordeel staat mening. Bij begrijpen staat verstaan en beseffen. Bij vermogen staat aanleg. Bij kennis staat wetenschap. Bij geleerd staat met veel kennis. Bij het weten staat kennis dragen van en in staat zijn. Bij mening staat bedoeling en opvatting. Bij verstaan staat begrijpen. Bij beseffen staat goed begrijpen. Bij aanleg staat geschiktheid tot iets en talent. Bij opvatting staat mening. Bij geschikt staat bereidwillig. Bij talent staat begaafdheid. Bij bereidwillig staat gaarne iets willen doen. Bij begaafdheid staat in het bezit van aangeboren bekwaamheden. Bij bekwaamheid staat kundig Bij kundig staat bekwaam.

Aangeboren…

Wat is intelligentie? Nadat ik de sleutel heb omgedraaid en de voordeur geopend heb hoor ik boven aan de trap roepen…’Papi?…blijft fascinerend.

Alle voortreffelijke dingen zijn even moeilijk als zeldzaam.

Wat is intelligentie?

Taal: gesproken > klankencombinaties op basis van ‘’afspraak ‘’

Geschreven > Berkeley de directe en indirecte waarneming
Woorden combinatie van lijnen (halve) cirkels; vormen in onderscheidende kleuren op basis van afspraak.

2 * afspraak > valt onthouden onder intelligentie > Wat deed je op 23 april 1992 om 19:03 uur ’s-Avonds (eenmalig) (tussen van 1991 tot 1995 speelden we elke zaterdag van 14:00 tot 18:00 uur in BC in het HPC) Ook zoiets; afspraak in afkortingen

afspraak middels herhaling

…….herhalen leidt tot intelligentie?

Spreken luisteren
Lezen zien
En voelen (afspraken)
Hoe werkt ruiken, in ieder geval middels iets gemeenschappelijks met de andere zintuigen of gebeurt het alleen maar binnen de gedachte

Hoe vindt de waarneming binnen een droom plaats middels welke zintuigen.

Maar als iets alleen maar in gedachten kan bestaan, bestaat het dan niet als ik er niet aan denk?
Maar als iets alleen maar in gedachten kan bestaan, bestaat het dan niet als ik er niet aan denk?

En dat is nu net de veiligheid.
hoe bedoel je?
Controle.
Controle?
Ingewikkeld hoor...

Jij was toch diegene die schreef nooits te verwachte en alleen maar hoopte. Is iets niet verwachten iets anders dan niets verwachten? Hoe kun je nooit iets verwachten (waardoor alles onverwachts wordt omdat je niets verwachte) en niet tegen onverwachte dingen kunnen...

'I wonder now...I wonder now...'

Na je tentamens gaan we verder...veel plezier met
Vertel mij wat. Ik kanwel tegen onverwachte dingen, ik vind het stiekem ook wel leuk, het is alleen dat ik me dan niet kan voorbereiden tot een staat van; "Ik verwacht niets." Snap jij het nog?
oh ja hier was ik aan de beurt (ook stom van me)

het je er niet op kunnen voorbereiden zou ook weer als een niets verwachten geïnterpreteerd kunnen worden waardoor het dus eigenlijk nog leuker wordt (of het dan ook onder stiekum valt weet ik niet)
Tentamens.

Stilte voor de storm?

Geluk, te duidelijk.
nee....geen storm
Nog niet..
relatief?
Onmerkbaar?
volgens Kant in ieder geval niet waarneembaar (net als die andere)
Waarneembaar is belangrijk
maar de rationalisten (descartes bijv.) zeggen waarneming kunnen bedriegen ..waarbij ze het wel over zintuigelijke hebben..is jouw waarneembaarheiduitdrukking misschien ook rationeel bedoeld ; blijft zo moeilijk vindt in want zintuigelijkheid gaat toch ook via hersens (zie ander berichtje) en aan alleen hersens hebbie toch niks;

eigenlijk bedoel ik te zeggen.

oh, waarom?
Mijn tentamens zijn af. Mijn verjaardag is af. Hoe is het met jou?
Ik ben achter de titel van ons (nieuwe) boek gekomen.
oh ja en ik heb je teksten gelezen
raar woord eigenlijk he
Welk woord?
eigenlijk elk woord, (maar daar zal ik je niet meer lastig mee vallen)

even kijken......een van die uit jouw berichtje, probeer eens.......
Silte of storm?
euh het berichtje:

'Mijn tentamens zijn af. Mijn verjaardag is af. Hoe is het met jou?'

wie van de 10?
adem inhouden? of...

je had het over een piramyde (maslov?) waarin spinoza hoog zou scoren. Vertel daar eens wat meer over...
Pyramide, Maslov. Zelf-ontwikkeling is de hoogte 'orde' die je dus qua menselijke behoeftes kunt bereiken.
Spinoza, en Roosevelt, en Einstein, en Gandhi staan bovenaan.

De meeste mensen blijven hangen in de zoektocht naar liefde en aandacht en waardering.
haha, laat hij het maar niet horen.

Wat wordt binnen die theorie dan verstaan onder zelf-ontwikkeling?

of welke orden zijn er?

y wie is maslov?

ps: al resultaten van je tentamens?
5.5 voor Communicatie Wetenschap.

Zelfontwikkeling is op jezelf gericht zijn en onafhankelijk zijn van de mening van anderen.

De pyramide is te vinden bij google, lui geval. :D
he je hebt mensenkennis of in deze context 'gevalkennis' maar goede en terecht hoor (maar ik heb niet alleen maar goede eigenschappen hoor)

euh ga je voor studiepunten of ga je voor kennis; hoe is die voldoende tot stand gekomen; eigenlijk gewoon benieuwd wat ze vragen in zo'n tentamen hoor

oke; komtie; mijn uitspraak:

niemand kan onafhankelijk zijn van de menig van anderen, want op basis waarvan ontwikkel je je zelf dan, een soort inneroer ofzo.

maar ja ik wordt weer vervelend want ik ga grijp weer terug op reis naar de morgenstond en (waan)zin van het bestaan en ik moet niet zoveel zeuren in ieder geval niet steeds over hetzelfde...

(volgens mij was Bento het hier niet mee eens geweest hoor; haha besef ik nu pas ... misschien scoort hij daarom zo hoog in die pyramide)
ps ik ga het niet opzoeken hoor; waarom zou ik google gebruiken als ik het hier ook zou kunnen lezen.
I focus on the pain, the only thing that is real
njah, waar zit nou de pijn; op de plek of in de signaal ontvangende hersens; voel in mijn hand of proberen mijn hersens mij dat wijs te maken; mentale pijn laat je ook huilen, misschien nog wel meer, waar voel ik dat dan, of 'voel' je pijn niet, blijvende signalering? kan focussen eigenlijk alleen op iets blijvends? waar zit het dan en waar zit het dan eigenlijk...
Echte pijn is blijvend, en dat kan mentaal of fysiek zijn, of allebei.

Mijn ongeluk van drie jaar geleden deed mentaal en fysiek pijn en het is er nog steeds.

In mijn hoofd, de littekens zijn al bijna onzichtbaar.
Sta eens bij stil ; 'blijvend' beetje voortbordurend op bovenstaande; waar zit wat dan, 'mentaal of fysiek' wat is nou het verschil; pak eens met je duim en je wijsvinger een stukje vel/huid (je mag zelf weten waar) en knijp eens hard;;;;waar zit het nou of de plek of in het signaal wat je hersens krijgt, probeer het nu direct eens te herinneren die pijn; waar zit het nu, doe nu het zelfde eens met mentale pijn......kan het nou echt beide zoals je zegt, is het vergelijkbaar; volgens welke criteria dan ....
Als de monoloog minder dialogischer lijkt te worden, onderscheid inademen zich dan van uitademen of is ademen gelijk aan niet ademen. Waar tijd de ene was, was ruimte inderdaad de andere; Had hij dan toch gelijk...
Dan weet je wat het is.
Ademruimte.
Toch?
Ik zoek niet meer
Ik blijf zoeken; ik weet alleen nog steeds niet waarnaar; 'Weten is zo relatief'
Och.
Waarom vroeg je eigenlijk over haar
Welke van de twee?
de oudste
Moet je het nou gelijk opschrijven; dat de kou lijkbaar invloed uitoefent op scherpnigheid wat de gedachten tot zo vol op een rijtje maakt / brengt; en het dan niet doet en de volgende dag ze nooit meer zo krijgt zoals ze waren; of zijn ze anders te puur en heeft een rijpingsproces welke kant dan ook op wel het niet hoeven hebben van spijt ten gevolgen
dat gevoel; van zo'n nummer horen; de eerste keer en dat ie dan gelijk goed is' is bijzonder vind ik hoor; waant dat gebeurt niet zo vaak; meestal komt dat pas na een paar keer; maar na 1 keer he....en dat die dan als een soort roes in je hoofd zich blijft herhalen; dat je hem niet meer hoort; dat je teksten niet weet (dat kan niet na 1 keer) maar hem wel zingt; dat de volledige melodie ook nog niet erin zit maar hij blijft de hele dag in je hoofd; alsof het nummer je stoned maakt; en dan komt ineens dat moment dat je hem in je hem hebt en met spanning aan zet; en dan beleefd met de nadruk op beleefd want dat is het hoor; in dezelfde categorie als klaarkomen; de 2e keer dat je hem dan hoort is dat gevoel er al niet meer dat komt namelijk nooit meer terug bij dat nummer; het nummer blijft fantastisch goed maar dat gevoel.....; no es lo mismo - alejandro sanz; deze keer; en dat die dan helemaal klopt zelfs de tekst
Eres tanta gente, que dime
Con quien hablo ahora
¿no veis que no sois iguales?
¿eres la de: "quédate conmigo,
prometo darte tormento, darte malos ratos..."?
yo te prometo, si me escuchas niña, darte arte
que no es lo mismo que:
quédate y ya veremos
quédate y ya veremos

no es lo mismo ser que estar
nos es lo mismo estar que quedarse, ¡que va!
tampoco quedarse es igual que parar
no es lo mismo
será que ni somos, ni estamos
ni nos pensamos quedar
pero es distinto conformarse o pelear
no es lo mismo...es distinto

no es lo mismo arte que hartar
no es lo mismo ser justo que ¡qué justo te va!...(verás)
no es lo mismo tú que otra, entérate
no es lo mismo
que sepas que hay gente que trata de confundirnos
pero tenemos corazón que no es igual,
lo sentimos...es distinto

vale...que a lo mejor me lo merezco
bueno...pero mi voz, no te la vendo
puerta...y lo que opinen de nosotros...
léeme lo labios, yo no estoy en venta

vale...que a lo mejor lo merecemos
bueno...pero la voz, no la vendemos
puerta...y lo que opinen de nosotros...
léeme lo labios, a mi me vale madre

puerta y aire que me asfixio,
que no se trata del lado que quieras estar
que estar de un lado o echarte a un lado...(verás)
no sé como decirte, no es lo mismo,
vivir es lo más peligroso que tiene la vida
que digan por televisión
que hay suelto un corazón
que no es igual
que es peligroso...que es distinto

nos es lo mismo vasta o bastar
ni es lo mismo, decir, opinar, imponer o mandar
las listas negras, las manos blancas...(verás)
no es lo mismo
no gana el que tiene más ganas...
¿no sé si me explico?
que hoy nadie quiere ser igual
que mas te da,
no es como un "ismo"...es instinto

vale, que a lo mejor me lo merezco
bueno, pero mi voz no te la vendo
puerta, y lo que opinen de nosotros
léeme los labios, yo no estoy en venta

vale, que a lo mejor lo merecemos
bueno, pero la voz no la vendemos
puerta, y lo que opinen de nosotros
léeme los labios, a mi me vale madre

tengo pomada pá tó los dolores
remedios para toda clase de errores
también recetas pá la desilusión (x2)

no es igual

vale.... que a lo mejor lo merecemos
bueno... pero la voz no la vendemos
puerta... y lo que opinen de nosotros
léeme los labios, yo no estoy en venta

vale... que a lo mejor lo merecemos
bueno... pero la voz no la vendemos
puerta... y lo que opinen de nosotros
léeme los labios, a mi me vale madre

tengo pomada pá tó los dolores
remedios para toda clase de errores
también recetas pá la desilusión
Ik snap het niet.

Maar dat zal dan ook wel moeten.
waarom moet je wat niet snappen? (of althans denk je dat (denk ik))
Blijft zo interessant die ontvouwingen; wat kan mij dat nou schelen dat ze op subjectieve interpretatie berusten; alsof er ook andere bestaan; en antwoorden zullen het nooit halen bij openstaande blijvende vragen; die de gedachtespanning prikkelen; in de regen wind tegen; Alberto en Sophie; De Zee die denkt; Patrick Bateman; zwartwitfotos;
En het integreert me; die vluchtigheid; wat zit er onder (duidelijk toch?) voordat het woord nieuw gevormd wordt (neuronen kunnen er toch ook niets aan doen) is het al als oud achterhaalt; die behoefte die zo snel niet meer is maar altijd blijft bestaan op die plek waar hij alleen geldig of liever nodig is; komt het daardoor, dan is het toch niet nodig of juist daardoor zo vanzelfsprekend;
Woorden bestaan niet; (waan)zin zal uitleggen waarom;
Ik heb mijn rotzooi opgeruimd;weggehaald
en nog wat laatste hersenspinsels achtergelaten
ooit vroeg je om conclusies; ooit zul je ze daar vinden
Het laatste wat ze zei was 'och' ; was niet de enigste keer dat ik het met haar eens was...
Er is een begin
Ik ga maar weer eens verder; net als vroeger...
.. En wij allemaal.
Nee; Jullie zullen blijven waar jullie zijn;

Je moest eens weten...


Waarom heb je het eigenlijk uitgemaakt met Mn
Heu; waarom zou jou dat wat aan gaan
Omdat het anders een eenzijdig beeld over jou zal geven en ik vind dat jij ook recht hebt op jouw kant van het verhaal
Dat is niet het antwoord op mijn vraag. Ik ken jou niet; ik heb niks met jou; dus ik hoef niet mijn acties van het verleden uit te leggen aan jou. Laat staan dat ik jou ga vertellen over mijn verleden met Mn. En als Mn dat wel doet; is dat haar keuze, maar daar heb ik niks meer mee te maken.
Het gaat ook niet om jou, het gaat ook niet om Mn en het gaat zeker niet om mij...het gaat om het algemeen en dat alles op anonieme basis...
Niks maakte er meer uit. Het maakte allemaal niks uit. Zonder gevoel zo intens boven uit stijgend met spiegels als enige bewijs van bestaan zonder te weten van wie. Zo ver over de rand dat de waarde van de kanten vervagen zoals de rand zelf ook. Op zoek naar de Morgenstond.
En om de 2 a 3 maanden als een onzichtbare kameleon van vliegveld naar vliegveld dan via Parijs dan via Frankfurt om vervolgens in Madrid die taxirit door die bloedhete stad naar dat busstation te maken om daarna 5 uur in die bus te zitten door die kale vlakten stoppend voor die espresso en die sigaret in groene bergen uit te komen om aanschouwend aanschouwd te worden.
De omgekeerde volgorde leidde weer tot hetzelfde. Huil maar…huil dan…huil nou…maar de gevoelloosheid leek een knop die omgezet werd. En het werd donkerder en donkerder met in het achterhoofd het licht wat een ooit voorspelling van grijs deed worden.
Maar iets onbeschrijfelijks duid je niet met een kleur aan.
Er is een reden ontstaan om te bestaan
Ik ben klaar met schrijven
Dios Te Conserve La Vista

Iedereen is uniek, behalve ik…


Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en René Claessens