dinsdag 21 november 2017
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Space Indian - Reis naar de Morgenstond
Gepubliceerd op: 29-09-2004 Aantal woorden: 16429
Laatste wijziging: - Aantal views: 1975
Easy-print versie Aantal reacties: 0 reacties

Reis naar de Morgenstond

Space Indian


CREATIVEER INTERPRETATIE







REIS NAAR DE MORGENSTOND
i
s
e e n
w
a
a
r
g e b e u r d
v
e
r
h
a
a
l



Voorwoord

Woordachter.



I ……………………………………………………………………………... 1

II ……………………………………………………………………………... 2

III ……………………………………………………………………………... 3

IV ……………………………………………………………………………... 4

V ……………………………………………………………………………... 4

VI ……………………………………………………………………………... 5

VII ……………………………………………………………………………... 5

VIII ……………………………………………………………………………... 6

IX ……………………………………………………………………………... 8

X ……………………………………………………………………………... 9

XI ……………………………………………………………………………... 9

XII ……………………………………………………………………………... 10

XIII ……………………………………………………………………………... 10

XIV ……………………………………………………………………………... 12

XV ……………………………………………………………………………... 13

XVI ……………………………………………………………………………... 14

XVII ……………………………………………………………………………... 18

XVIII ……………………………………………………………………………... 20

IXX ……………………………………………………………………………... 20

XX …………………………………………………………………………….... 28

XXI ……………………………………………………………………………… 29

XXII ……………………………………………………………………………… 30

XXIII ……………………………………………………………………………… 34


I

Op vrijdagavond om ongeveer zeven uur, 28 juli negentienhonderdvijfennegentig schijnt de zon langzaam doch scherp en toch ook zalig door een niet open kunnend raam op de klok die mij weet wijs te maken dat het inmiddels tien over zeven is. Het licht wordt in tweeλn verdeeld door een versperring die zich tussen twee ramen bevind waardoor er twee divergerende lichtstralen ontstaan die in beslag genomen worden door Goofy en Higgens. Een reis naar de grote markt betreft een voorbereiding die niet gespaard wordt van doch nodig te overwinnen problemen. Daar de auto vanavond geen energie zal verspillen bestaat de keuze uit een heenreis per tram terugreis taxi die naar schatting op vijf gulden per persoon met zich meebrengt exclusief tramreis en onzekere voorspelling en een tramtaxi kaart, vijftien gulden waard, alhoewel hier ook geen zekerheid over bestaat. Een zelfgebakken pizza smaakt veel natuurlijker dan een van tevoren ingedeukte plat gewalste kartonnen schijf met ingrediλnten. Het laatste stukje punt zal verdeeld worden over twee personen. De meest rechtvaardigste oplossing die zich hierbij naar voren doet bestaat uit het eerste kind dat het stukje mag door snijden en het tweede kind dat vervolgens als eerste een stukje mag kiezen. De tweede wereldoorlog is tevens ook met ruiten ingooien begonnen.

20.20 uur ή what is heaven? Don’t know, but what I do know is that’s great to
work all week (and fucking hard) an see your friends on Friday afternoon. I’m
glad to see them and they are happy to see me! Thank you God for my 2 friends!
Lots of love!

Waarom juist deze wijk de morgenstond genoemd is heeft tot nu toe niemand mij kunnen vertellen. Misschien had ik het eens moeten vragen. Ik heb de reis naar de morgenstond velen malen gemaakt. Net zo vaak als dat ik de morgenstond heb verlaten. Zal het moeilijk zijn om tijdens het drinken van alcoholvrij bier te spelen en daar daadwerkelijk dronken van te zijn. Wie zal er dan het meeste op jouw vreemde manier van presteren letten, je toeschouwers of jijzelf. Hij is zojuist opgestaan en vraagt aan hem of hij ook nog een biertje wil en haalt vervolgens drie biertjes. Hij gaat weer een stuk van de weg naar de morgenstond zichtbaar maken.

D’r staat een vent in zijn onderbroek voor het open raam. “Hee! Do you know
Cantona!!!”…..eh?Hallo….eh ja…nou, kijk about die genen”weetjewel?!!”
(tjonge, dat schrijven zeg, ongelij eh eh ongeloofelijk (geloof ik) intensief en
ook wel opwindend. Je moet je ook zo cont nee concentre (bijna) ren ja opletten
geblazen. O.K. to the point fellas!) “ Over genen versloeg ik u, trouwe lezer.
Wel, mocht men ooit zoverre komen, dan mocht men mij wel ‘mixen’, zeg maar,
met wat dierlijke genen. Dierlijke, inderdaad. En wel hierom (waarom). Wel,
om deze bladzijde…..

Stel dat je je neus afneemt en op je achterhoofd plaatst. Stel je staat dan in een rij en je moet niezen……..mag dat? Marjolein zag er vroeger op de lagere school altijd al als een lief, vrolijk meisje uit. Iemand loopt van het raam weg en loopt in zijn onderbroek de straat op naar zijn auto met zijn autosleutels om zijn portemonee te halen. Het wordt waarschijnlijk lijn 3 of bus 4. Ik kende een man met twee harten…oh ja?…..ja!……..of had ie nou harten 2. Voordat we naar bed gingen aten we nog wat chips en dronken nog wat melk….weltrusten!!!


II

Terwijl het uur der gekken langzaam nadert en de zonnestralen evenredig gestaag met haar uitverkorenen aanbidders progressief binnen sijpelen verplaatsen wij ons van tafel drie naar tafel vijf zonder hierbij in beweging te komen waarbij we ons eigenaar maken van het genot van een tweede bakje koffie. De golfbreker tegenover ons wordt door de rustig observerende viervoeter als een met veren bedekte witte vlakte gade geslagen. Naarmate de seconden zullen plaatsmaken voor verleden tijd zal dit uitzicht de functie van kameleon zich toe-eigenen. Wanneer een verdwaasd rondlopende passant ons blikveld wint vraagt hij ons enigszins onzeker: werk? Waarop we besluiten om de aanwezige verwarring weg te spoelen in de grens tussen Nederland en Engeland. Het rustoord lijkt vanaf een geografisch hoge afstand op het lijntje van een kleurplaat waarbinnen het kleine meisje het land zal inkleuren. Afgezien van degenen die zich bezig houden met het verplaatsen van een balletje middels twee stukken hout en anderen die woorden zich middels ogen toe-eigenen wordt er veel voor zich uit gestaard. Doordat gedachten geen hoorbaar geluid met zich meebrengen worden de enige decibellen veroorzaakt door het ruizen van de naar land zoekende golfen en de aandachttrekkende golfbreker bezoekers welke gepasseerd worden door overkomende geautomatiseerde varianten van hen zelf. De zon twijfelt nog of zijn het juist de wolken die hem doen twijfelen. We besluiten om wat te gaan eten. In de verte zien we haar verschijnen. Ze is wederom met haar moeder de weg komen zoeken naar de plaats die maar een korte periode per jaar in beslag wordt genomen door degenen die de rest van het jaar naar deze plaats verlangt hebben. Ondanks dat het vandaag zaterdag is heerst bij mij het gevoel dat het zondag is, wat in tegenstelling tot vorige week op dit moment niets uitmaakt aangezien vanaf gisteren elke dag hetzelfde met zich mee zou kunnen brengen. Het laatste hek is toch met enige vorm van emotie neergezet ondanks het onvoorspelbare tegemoetkomende. Iemand roept mijn naam terwijl hij niet mij van aandacht wil beroven. Wanneer ik mij in een kamer zal bevinden met negen naamgenoten en wij allen geblinddoekt zijn, hoe zal een elfde neutrale persoon mij dan via slechts het roepen van mijn naam mij duidelijk kunnen maken dat hij niet mij bedoelt. Ik besluit me om te draaien en realiseer me dat het toch zaterdagmiddag is. Negentien uur later is de nacht die slechts het geluid van Arie voor een spiegel staande heeft geproduceerd verleden tijd geworden. Vandaag is misschien wel een mooie dag om toch maar een harley te kopen. Een zeilboot is namelijk een zware massa om te verplaatsen als voorbereiding op een tocht waarvan de bestemming ons onbekend is. Hoe kan je jezelf een zo nonchalant mogelijke houding toe-eigenen bij het insmeren van een tweede persoon. Terwijl het touw ritmisch tegen de mast van een zeilboot blijft slaan nadert een kolonie fransen die slechts het geluid ‘weiter’ kunnen produceren begeleid door muziek die het kleine meisje spontaan tot huilen brengt. Dapper snelt een vrouw toe die door het doden van de decibellen zelf plotseling verdwijnt waardoor de groep zich begeeft naar waar zij horen. Als ik niet beter zou weten zou het gevoel mij kunnen bekruipen dat er al een onbekende tijd een eeuwig voortdurende trein achter mijn rug langs voorbij dendert. Wat zal de mensheid in het verleden voor misdrijf jegens wespen gepleegd hebben dat hen heeft doen besluiten ons voor de rest van ons bestaan lastig te vallen. De moeder en echtgenote die zich in beide gevallen niet zo naar mij voordoet is aangezien zij zich niet op haar handdoek bevind en ik te horen krijg dat arie niet als draagmoeder voor ron wil dienen, waarschijnlijk verkoeling gaan zoeken in de overgang naar de plaats waarvan de grootte waarschijnlijk nooit precies bekend zal worden. Links van het winkelcentrum heerst windkracht tien. Een zucht waarvan de definitie nader bepaalt dient te worden. De zin ‘en het werd zomer’ kan bij sommigen nogal wat hoofdbrekens opleveren. Vaak wordt het door sommigen met bruine ogen geassocieerd. Een stukje vrijheid blijft zoeken naar de juiste locatie waar het rustig kan blijven zweven. De buurvrouw lacht ons vriendelijk toe na het vertoeven van een zittende houding op de plek die afhankelijk van de ingenomen houding mij van mijn rustende houding periodiek probeerde te beroven. Om de tien meter bevind zich een vuil deponerende locatie die echter in onze richting ophoud te bestaan. Zo eindigt er wederom een zondag.

De plek waar wij wederom van onze vrijheid genieten lijkt een hoop ruimte te gaan vullen. Terwijl haar slanke lichaam zich langzaam onder water begeeft blijven haar billen gracieus aan de bovenvlakt wat een gelijkenis geeft aan de mooiste zonsondergang die ooit is waargenomen. Terwijl de perfectie van haar afstraalt vraag ik me af waar het lieveheersbeestje zijn naam aan te danken heeft. Haar leeftijd bevind zich volgens mij rond de zestien ΰ zeventien. Ze steekt een sigaret op. Terwijl haar moeder een parasol zodanig weet op te stellen dat het zicht op haar verschijning belemmert wordt probeer ik een passende naam bij haar te vinden. Ik twijfel tussen chantal en nathalie. Eigenlijk is haar naam totaal niet van belang, zolang haar achternaam maar dezelfde zal worden als de mijne. Ik vraag me af of deze combinatie van woorden gevormd wordt door de door zon geschepte sfeer of alleen door het feit dat ze angstig veel weg heeft van het meisje waar ik tot nu toe nog steeds niet genoeg moed voor heb kunnen bezitten om haar te benaderen. Marcel zal zo meteen wel weer terugkomen waardoor ik niet alleen meer met mijn eigen gedachten hoef te converseren. Wanneer ik me voor enige verkoeling in de zee begeef hoor ik haar broertje mijn voorspelling overtreffen. Leonie, galmt het over het strand en blijft in mijn hoofd door echoλn. Eigenlijk had dit de laatste bladzijde moeten zijn, wat wel weer met zich meegebracht had dat over al het nog tegemoet komende slechts gefantaseerd had kunnen worden.


III

Wederom blijkt dat ze allemaal hetzelfde zijn. Deze keer weet ik het dan ook zeker, het zal niet meer gebeuren. Vrijheid kan gezocht worden in de reis naar de morgenstond, wanneer het gevoel van totale vrijheid in je plaats neemt hoef je je nergens meer druk om te maken. De andere kant van de spiegel van het leven relativeert alles wat om je heen geschied. Op deze wijze wordt het interessant om gedragspatronen van anderen te analyseren. Welk recht dient iemand te hebben om zich zoveel meer als een ander te voelen en daarom maar minachtend op deze neer te kijken. Naar mijn mening bestaat dit recht niet. Toch schijnen er individuen te zijn die het zich zo gemakkelijk toe weten te eigenen. Wanneer zij het respect jegens anderen van zich afschudden zouden ze in een spel terecht kunnen komen waarin zij uiteindelijk ook het respect voor hen zelf verliezen. Er is er echter geen een die dat ooit zelf door zou hebben. Ik ben dan ook benieuwd of er ooit een dag zal komen waarin iedereen elkaar in zijn eigen waarde zal kunnen laten. Er is niks mis met het feit dat iedereen zijn eigen regels maakt, zolang anderen er maar geen last van deze regels krijgen.

Er is een stilte in tijd aangebroken die ik niet kan definiλren. Ben ik de enige wiens hart blijft bloeden voor een plaats waar we heen kunnen waar de problemen van onze tijd ver weg zijn. Ik had mijn hele leven voor me. Nu zijn mijn donkerste dagen problemen vrij. Er zijn nog zoveel wonderen voor je te ontdekken. Als je merkt dat er iets fout gaat, kijk om je heen waar je van weg rent. Je kan duizenden jaren in rij wachten voor de stilte in tijd. Op deze wijze heb ik liefde gevonden en ik ben nooit verdrietig en ik ben altijd vrolijk. Alles wat je me vandaag zal geven ben ik dankbaar voor. Sommigen vinden het moeilijk om vol te houden omdat ze niet weten waar ze vandaan komen. Er zit niets anders op om te blijven wachten op de stilte in tijd.


IV

’s-Avonds hoor ik de wind door het openstaande raam door de bomen ruizen. Wanneer ik me bedenk dat ik dit verschijnsel niet zal horen wanneer het raam dicht zal zijn, vraag ik me het volgende af: Als er in een bos een boom door de wind wordt omgeblazen en er is niemand aanwezig om dit schouwspel te aanschouwen wordt er dan geluid geproduceerd. Misschien ben ik wel in een stadium aangekomen waarin het niet uitmaakt of we ooit nog wel samen zullen komen. Ik weet in ieder geval zeker dat ze altijd bij me zal blijven, waar ik me ook begeef. Er bestaat een angst in mij dat ik niet weet hoe ik me zou moeten gedragen. Volgens mij zal ze gek van me worden. In het begin niet, meer onzeker, maar na verloop van tijd zal ik zo bang worden om haar kwijt te raken dat me doet realiseren dat het zo misschien maar beter is. Het enigste wat voor mij nog telt is dat ze gelukkig zal worden. Ik ben benieuwd of ze nu gelukkig is, of dat ze doet alsof. Wanneer kan je er zeker van zijn dat je geluk gevonden hebt. Bestaat geluk eigenlijk. Wat is geluk eigenlijk. Ik zal in ieder geval altijd van haar blijven houden. Als ik nooit met haar zou praten zou ze ook nooit iets verkeerds tegen me zeggen. Haar gezicht zegt genoeg. Het geeft me een vrolijk gevoel. Een gevoel dat niemand anders me kan geven. Toch zou ik graag haar wat beter leren kennen, haar interesses, wat haar blij maakt, wat haar verdrietig maakt. Ik wacht nog steeds op het juiste moment, al hoewel ik misschien wel nooit zal weten wat het juiste moment is. Terwijl ik dit schrijf ligt degene van de vorige bladzijde op ongeveer vijf meter van ons vandaan. Vanaf dichtbij een heel ander gezicht. Haar naam is allang gestopt met galmen in mijn hoofd en wanneer ik plotseling rode nagellak op haar teennagels waarneem, besef ik dat zij nooit meer door mijn hoofd zal galmen. Opnieuw besef ik de schoonheid en schitterende eenvoudigheid van diegene die altijd door mijn hoofd zal blijven galmen. He jeroen, heb jij poep aan je schoen, maakt het verschil als je het allebei wel weet of dat je het allebei niet weet. Min en min is immers ook plus.

Ben je het spoor bijster geraakt of de weg kwijt geraakt. Je had me gisteren moeten zien. Ik wist dat deze vorm van liefde in de sterren geschreven was. Het komt maar een of twee keer voor dat je op een lijn zit met meneer maan. Daar was jij. Je nam me op je wolk, gaf me bloemen voor de pijn, maar met zekere mate van zekerheid leek mijn bestemming van me weg te slippen, voordat ik je naam te weten kwam. Geef me gewoon een kans. Ik doe voor je wat je wil. Iedereen wil dansen, waarom kan ik dan niet met jou dansen. Je wint me erg op, jij bent degene die me doet glimlachen. Meneer maan brengt de stemming. Meneer maan die het weet en als meneer maan het teken geeft dan is dat het juiste teken. Ik weet nooit wat ik moet doen, tot ik daar ben met jou. Ben je gek geworden voor een dag. Je kan het toch niet herinneren. Net als de raadsels van een droom die zich van mijn verstand afsluiten. Een plaats die ik niet gezien heb bevind zich aan het einde van ruimte en tijd. Zo verdwaald in tijd. Dan denk ik dat ik blind ben. Misschien is deze omstandigheid iets van een wonder, zo geestelijk. Het neigt naar het lichamelijke. Zoekend naar een liefde die ik niet kan vinden.

V

Iets wat ooit zo mooi was, waar alle oorsprong begonnen is, wordt steeds meer vernietigd om de reden waarvan sommigen nooit genoeg van lijken te hebben. Er gaat respect verloren voor datgene waar juist alles aan te danken is zonder dat ze het zelf door hebben. Egoοsme neem t steeds meer de plaats in van voortbestaan. Samen met haar kunne we iemand wij iemand op deze plek neerzetten die geleid door de adelaar en de beer het gevecht aan zal gaan. Twee personen die beiden met eenzaamheid om kunnen gaan kunnen diegene vormen en zullen hun indianen bloed mengen en door geven wat zal leiden tot het respect voor het leven.

Het was 400 jaar of meer sinds je begon met de kruisiging. Ze werden ver van hun oorsprong weggehaald. Er worden beloften gedaan voor het paradijs. Maar als hun die dag verteld was dat ze op deze verkocht zouden worden om de zielen van gekozenen tevreden te stellen. Ik moest voorzichtig kijken net als mijn voorouders om de geschiedenis te herdefiniλren. Waar is alle liefde gebleven. Een verontrustend spoor van tranen zal het verhaal vertellen van waar ik was geplaatst waar ik niet thuis hoor. Vrouw, man en kind verkocht voor ethische slavernij is een onzinnigheid. Hoe kun je in leven zijn terwijl je dood bent. Met deze ketens van hypocrisie. Hetzelfde als mijn afstamming. Voor altijd bevlekt met bloed van je intreden. Als ik een dag bezet zou worden en een andere kant zou zien te krijgen. Ieder kind kan iets anders leren. Ik heb het een miljoen keer geprobeerd maar ik moest mijn gedachten veranderen. Droevigheid was het beste wat ik kon geven. Van binnen was hij dood en dit was wat hij zei terwijl hij de bloei boven de wolken wegnam. Superioriteit stond duidelijk van te voren vast. Noodlot zal zich openbaren in tijd.


VI

Het is best wel grappig om na, naar mijn schatting, plusminus vijftien jaar weer eens een kleurplaat in te kleuren. Omdat ik vond dat mijn artistieke ik voorlopig zijn hoogtepunt had bereikt besloot ik om vooral me op vreemde mengingen voor kleuren en contouren te richten. Ik verraste mezelf, vond ik. Verder vond ik het een vrij moeilijke sfeer. Naarmate de avond vormde ging de gezelligheid van de vakantieman een krimpende fase tegemoet, eindegent in alleen die mooie herinnering die misschien wel nooit heeft plaatsgevonden. Ik ben vanavond weer op reis geweest. Waarheen weet ik niet meer, alleen dat het er heel mooi was.

VII

De combinatie van M20, M25, M40, M6 moet ons op onze bestemming brengen. Er hangt hier vind ik, terwijl we langzaam de zon kleiner zien worden, altijd een aparte sfeer. Zelfs de geur van de lucht doet mij altijd enigszins vreemd aan. Ondanks dat alles altijd grauw en somber aandoet, waardoor het doet lijken of dat niemand hier echt gelukkig is, straalt er hier toch altijd gezelligheid. Of is dit niet het juiste woord, in ieder geval wel iets wat er op lijkt, wat ook die beleving met zich meebrengt. We hebben zojuist een ontbijt bestaande uit bonen in saus, spek, gebakken aardappels en een worstje genuttigd wat grote invloed zou kunnen hebben op de duur van de rest van ons leven. Al hiervoor beschrevenen werd met zo ontiegelijk veel vriendelijkheid ons overhandigd dat je bijna gaat twijfelen of je in de maling genomen wordt. Misschien is dit wel de juiste omschrijving van de door hun zo bepalende sfeer. Of toch ook niet. Misschien komt het juiste woord nog wel naar boven. Na drie dagen overspoeld te zijn geweest met zon blijkt nu dat we waarschijnlijk precies op het juiste moment de M-route in tegenovergestelde richting afleggen. Drie dagen heb ik geprobeerd dat juiste sfeer identificerende woord waarmee ze geassocieerd kunnen worden te zoeken. Nadat vannacht om ongeveer 3 uur een van de meisjes waarmee wij ons aan een tafel bevinden in een chinees restaurant laat zien waar haar werk uit bestaat denk ik dat ik het juiste woord waarschijnlijk nooit zal vinden, waar ik me dan eigenlijk helemaal niet druk om kan maken. Als alles goed gaat zullen we morgen toch weer zijn op de plaats waar mijn wieg stond en waar mijn graf zal liggen. Terug naar de mooiste plaats ter wereld.



VIII

Jezus, waar ben ik nauw weer beland. Junior zet effe een ander deuntje op en lila gaat zwemmen in de sloot! Hard-core! steve loopt in zijn blote janis ook de sloot in. He, wat vind jij van paul van vliet. Vind ik een moeilijke man. Is het nou humor of niet. Hij schijnt lollig te zijn, maar hij heeft ook een chagrijnige of serieuze bek. Dus vraag ik me af moet ik nu lachen of huilen. Ik weet het niet. Heel moeilijk. Nou luister, het is een hagenees. Hij brengt de humor van de straat wat het volk ken herkennen, hij heeft sentimentele liedjes wat ik wel mooi kan vinden. Plus ik vind dat hij een mooie warme stem heeft wat je het gevoel van betrokkenheid geeft, je bent in wezen met hem aan het converseren. Een mooie man, die hagenees, een echte: paul van vliet. Het kan wel zijn dat het een hagenees is maar als er continu aan een stuk door dient worden gegriend dan is voor mij de sju eraf, daar wordt een echte hagenees toch ook niet vrolijker van. Er zijn toch ook wel hagenezen waarmee je aan 1 (een) stuk door kan lachen. Ach dat zien we vanavond wel.

Hoi, ik ben moeilijk uit mijn dak. Ik ben even naar mijn broer geweest. Hij is
Ook uit zijn dak, zo daar ben ik weer. Ik heb even een trekje van mijn zware
sjekkie genomen. Ik zit hier alleen en uit mijn dak gewoon bob marley te luisteren
(zwaar relaxed) Nu komt sjoerd zijn nummer tree little birds. Ik stop even met
schrijven. Want ik moest wel even luisteren naar het nummer en nergens anders
aan denken. Al zit ik dan nu wel te huilen maar daar ben ik trots op! Want sjoerd
was een vriend van mij en is nog steeds een vriend van mij ook al is hij twee maanden
geleden gestorven omdat hij uit zijn dak van 1 hoog uit zijn appartement omlaag viel
en op een marmeren trap met zijn hoofd terecht kwam. Waardoor hij zijn nek brak!
Ik zal altijd hen yvonne + dennis blijven denken. Maar ja genoeg zielig gedaan. Ik
vind iedereen in dit huisje zwaar relaxed. Ik zit nu te denken als dit mijn laatste brief
zou zijn en daarna dood zou gaan, maar toen dacht ik nee dat is niet relaxed. Is dat
alle wiet nog-------------ja-----------dat is niet goed! Ik neem weer een slok bier en
denk aan dave (relaxed) Ik kom net terug van de w.c. Ik hoest me eigen een chochelaar.
De cd-speler gaat raar doen, hij doet sommige stukjes snel andere weer langzaam. Ik
Wordt er moeilijk para dus een ogenblik. Ik pleur even een ander cd-tje in. Ik denk
dat ik een beetje relaxed cd-tje opzet, nou ik zie wel! Ik zit er weer en weet je wat er
naast mij zit, een vlieg, hoe weet je dat, dat zie ik. De vlieg zit er wel maar degene
waar ik tegen liep te praten was er niet (gaat niet goed) Toch wel hoor, zwaar relaxed
op de gabber van duke, hard-core vibes, schenk ik nog maar een biertje in (ja toch)
Ik heb de lampenkap gedraaid nu schijnt het felle licht niet in mijn bek. Ik moet nu
(door dit nummer) aan arie zijn golf cabrio denken, want toen moest hij wat in de
palace promenade halen en ik zat in de auto zonder dak, muziek, dit nummer, dus
moelijk hard staan. Iedereen keek naar mij en het was heel druk, maar dat vond ik
zwaar relaxed. Echt zo van he relaxte auto he!?? Niet dan uilebek. God vergives
brotherhood, doesn’t, ja toch den haag hakkuh, mazzel.

Hoi, we hebben fijn gekleurd met viltstiften en niet met kleurpotloden. Ik heb
een vlinder op w.c.-papier ingekleurd. De volgende keer maak ik een kleurplaat
op echt papier (dat is wit). We zouden nog twister spelen maar leonie en ik
vonden dat we te moe waren, dus spelen we het morgen wel (18-10-95 op woens
dag). Vandaag (vanavond vooral) was het heel gezellig. We hebben op de plaza
gezeten. En ik kwam er achter dat romona 16 is en ze zegt ons pap en ons mam.
Ik dacht dat ze ouder was, maar mispoes! Mijn naam komt van een vriendin (van
vroeger) van mijn vader. Morgen ga ik misschien wel verder schrijven, over zinnige
dingen. Gelukkig was de apfelkorn erg lekker en heb ik het naar mijn zin gehad.
Bijna iedereen ligt nu op bed te slapen! Maar wij zijn nog steeds wakker! Oh ja
morgen vroeg moeten we midgetgolven met de fam. mein denkt dat ie de stok niet
meer kan vasthouden. Wie wil er helpen? Vandaag zijn we in eindhoven geweest.
We is mein en ik. Even inkopen gedaan echt grof inkopen. Ik heb een leren jas
Gekocht en mein een suede (?) jas gekocht en we hebben ook het luchje diesel
Gekocht. Dat was me een dagje wel, veel liefs en een dikke kus.
Ik ben vanavond, terwijl de klanken van jodeci door het door ons omgeven medium zich langzaam doch relaxed tot ons voegen, er voor de tweede keer achter gekomen!

Nog steeds heb ik geen flauw idee van wat ik nou mot gaan schrijven. Ik wil
alleen even kwijt dat ik een onwijs leuke vakantie heb gehad en dat mede
dankzij jullie!! Deze week heb ik op vele momenten het gevoel gehad dat ik
sommigen van jullie al een lange tijd ken en dat was een rare gewaarwording
(vond ik ) Sorry, ik ga stoppen met schrijven, liefs. Ps. Nogmaals bedankt

Hey poepies, tijdje geleden alweer he, maar ik zie jullie nog wel een keer.
Dit is de eerste keer dat ik ’s-avonds bij jullie in het huisje ben, nou zeg.
Ondertussen vergas ik van de rook, maar dat maakt niks uit hoor. Ik vond
Het echt gaaf deze vakantie ook al ben ik er niet echt bij geweest, vooral
het kleuren was gaaf man. Onze verkering was een mooi moment in mijn
leven en ik zal het nooit vergeten. Ik ga nu stoppen =xxx= ps. Ik hoor
nog wel van je.

Hallo lieverds, ik vind jullie echt schattig als jullie allemaal aan het kleuren
Zijn. En willen jullie ramona en mij niet meer afluisteren als wij aan het
roddelen zijn. Ik vond het weer kei gezellig dit jaar hier. En wij gaan op
berenjacht vond ik echt een gaaf lied. Veel liefs xxx

19-10/20-10 ’95 Hallo, het is alweer de laatste dag van de vakantie! Echt jammer!
We zitten op dit moment aan de tafel te kleuren. Leuk idee, trouwens om een kleur
wedstrijd te houden. Alleen zitten we met een probleem: niemand weet eigenlijk
wie er gewonnen heeft! Maar..eh…dat is niet belangrijk. Ik zal maar weer verder
lullen. Ik denk dat het alleen slap geouwehoer wordt, maar dat is toch niet erg, toch?
We hebben met zijn allen een ontzettende gave vakantie gehad. Ik vind het jammer
dat ik over een paar uurtjes naar huis moet (het is inmiddels 02.05 uur) Jammer dat
de disco volgend jaar niet meer open gaat, want dat was toch een van de hoogtepunten
van de vakantie! Maar..eh..ondanks dat hoop ik toch dat we nog vaak samen op vakantie
kunnen gaan. Maar…we houden toch contact…dus dat is wel relaxt. Gaaf stopwoordje
trouwens. Verder vielen me nog 2 stopwoordjes op zoals “beter” en “moeilijk”. Ik
denk dat als ik maandag naar school ga, dat ik dan ook die woordjes gebruik. Alleen
komen ze dan niet zo leuk over. Maar goed, ik ga nog effe verder met slap geouwehoer!!
Ik hoop dat ik je (misschien) 18 november mag begroeten! Het zou echt te gek zijn!
Nou, doe de groeten. Ik denk dat het beter relaxt moeilijk is dat ik maar ga stoppen!
Groetjes en veel liefs =doei=

Vrijdag, 02.00 den meesten gaan naar huis, a-relaxed. Of wachtend op de gezelligheid.
Iedereen komt langzaam weer terug. Het wordt weer gezellig. Voor een laatste avond is
het wel rustig, maar natuurlijk vermaken we ons wel. Een hoop gelul en natuurlijk de
laatste tekening. De ban van de vakantie. Vorige avond stond de verwarming op 40.
Je zweette je nest uit. De rest is gezellig aan het lullen, vakantie praat. Het gaat nergens
over maar is wel leuk. Bij iedereen hangt in zijn hoofd dat we morgen naar huis gaan
maar we proberen het maar even te vergeten. Deze week was te gek. Het was goed dat
deze vakantie er is geweest. Beter zo.

Ik vind het echt fijn dat ik met je over mijn problemen heb kunnen praten
want ik zat er echt mee. Ik heb het gevoel of ik jouw kan vertrouwen en ik
vind het jammer dat we er de laatste avond over hebben gepraat, want
het lucht echt op. Ik vond het echt een opluchting want nu ga ik toch wat
vrijer door het leven, want ik denk namelijk ieder heeft zo zijn eigen karakter
maar iedereen kan van iedereen iets leren. Ik dacht toen ik jullie zag “het
zal wel”. Maar anke zei dat jullie aardig waren en dat klopt echt. Vooral
jij, want ik hoop maar dat ik een beetje zo als jou kan zijn.

Echte vriendschap dat bestaat,
Zorg dat het nooit verloren gaat.
Een echte vriend is iemand die er altijd is,
Ook al gaat het wel eens mis.
Klaar staan voor elkaar dat is het doel,
Dat geeft je pas het echte “vriendschapsgevoel”

Vanavond zat ik, terwijl het vakantiegevoel van de afgelopen week steeds meer alleen nog maar prettige herinneringen worden doch langzaam weg slibt, voor de t.v. ongeοnteresseerd de kanalen veranderend tot ik plotseling de beelden voorgeschoteld kreeg uit een oorlogsgebied waar eten onder de plaatselijke bevolking verdeeld werd. De camera wenkte naar een behoorlijke groep kinderen, kinderen van naar mijn schatting tussen de 10 en 14 jaar. Plotseling wordt er een zakje met snoep tussen de kinderen in gegooid. De reactie hierop doet mij verschrikt herinneren aan het heizel-drama van een aantal jaren geleden tussen juventus en liverpool, de voetbalwedstrijd. Kinderen worden tijdens het gevecht om snoep omver gelopen en raken beklemd en bekneld in en met elkaar. Ik heb een paar seconden nodig om te verwerken wat ik zojuist heb gezien. Twee dagen geleden baalde we er nog van dat onze vakantie die uit bijna alleen maar lol bestaat aan een einde was gekomen en dat we weer naar ons “gewone” leven terug moesten. Of kan (mag) je hier geen vergelijking trekken. Trouwens iedereen moet op zichzelf gaan lijken. Praten helpt (kan). Ik heb toch ook ’s-nachts buiten in gezelschap van een getuige staan huilen. Zij doet precies hetzelfde, is alleen ook jaloers op haar. Ik ga haar morgen en overmorgen bedanken. Ik heb haar eindelijk gevonden. Hiermee zet ik de afgelopen week volledig van me af. Ondanks dat het een fantastische week was, blijven als herinnering mijn gedachten, wat foto’s en een van mijn verkering gekregen stuiterbal over. Trouwens het zakje met snoep bleek achteraf leeg te zijn.

IX

Vier jaar lang heb ik het eigenlijk als hetzelfde ervaren als die zes jaar daarvoor. Misschien ben ik te nuchter voor dat soort zaken, maar toch lichtelijk, alhoewel geheel voor mezelf houdend, geοrriteerd aan diegenen, betiteld door een vind ik eigenlijk toch wat zwakke/slappe woordspelling, aangeschotenen, wat wel ook weer typerend is voor het gedragspatroon om er maar bij te horen, wat de woordspelling toch weer wat sterker maakt. Vier jaar inwendig bekritiseerd en van afgesloten. Desondanks 1 maal vlak voor het einde van dichtbij geobserveerd, wat misschien wel het best te vinden argument of excuus is omdat je anders eigenlijk geen mening erover mag bevooroordelen. Toch bleken ze allemaal waar te zijn. Doordat wij als vreemden behandeld werden voelde ik me gelukkig ook zo en wist ik zeker dat ik het vier jaar lang op de voor mij juiste wijze gedaan heb. Dan twee dagen later, opnieuw een onwennige plek, doch weer genietend van gedragspatronen van anderen, absurd vind ik zelf, waarbij ik zeggen moet dat dat mijn mening is, terwijl anderen waarschijnlijk ook wel hun mening over mij klaar hebben. Gelukkig maar want als iedereen dezelfde mening toebedeeld zou hebben gekregen was het volgens mij wel saai geworden. Wat wel weer mijn persoonlijke mening is, misschien verschillend van die van anderen. Wederom zie ik individuen die zichzelf zo belangrijk of misschien wel fantastisch vinden dat ze besloten hebben om zich maar gelijk boven anderen te plaatsen. Mij mening? Ha, ha, zie bladzijde 3 van deze verzameling van gedachten. Ik heb een brief van haar gekregen met daarin het lieve verzoek wat vaker contact te hebben. Uit deze brief heb ik het begrepen ondanks dat ze me het niet heeft geprobeerd uit te leggen. Het woord vertrouwen vond ik erg mooi, vooral ook omdat het wederzijds is. Afstand is relatief, verschillend per hoedanigheid. Mijn hart dat op die bewuste avond weer even open ging en mij deed beseffen dat mijn grootste liefde al vanaf het moment dat ik geboren ben bij mij is en tot mijn door bij mij zal blijven.

X

Ik heb vandaag nou al ongeveer 3 ½ uur in deze landelijk openbaar gelegenheid gehuchten aandoener besteed en het ergste is dat ik naar alle waarschijnlijkheid nog een uur moet om op bestemming te komen. Geeft me wel wat tijd om na te denken. Ik heb gemerkt dat sommige gedeelten van deze verzameling van gedachten erg situatie afhankelijk zijn. Teruglezen vraag ik me af waarom ik sommige passages heb opgeschreven. Betreffende tijdstip gebonden gevoelens kan ik me wel herinneren, maar nu zijn die toch wel twijfelachtig geworden. Of moet ik niet nazeuren, want is het niet zo dat je nooit ergens spijt van moet hebben, of wel, of is het al te laat, of niet, of helemaal niks, of toch wel iets, maar wat dan, waarom wat dan eigenlijk, om te begrijpen. Nee, het heeft niet als doel om te begrijpen, maar om, of nee, het heeft met verplaatsen te maken. Hoeft eigenlijk ook weer niet. Het beste is denk ik gewoon wat je er zelf mee doet. Laat het eigenlijk maar zo. We stoppen bij het dorpje swalmen. Op welk intelligentie nivo zal hier geconverseerd worden. Beetje flauw eigenlijk. Over sommigen dingen denk ik nu wel anders als op dat moment. Eigenlijk gaat het over maar een passage die wel weer twee keer voorkomt. Ach het staat er nu eenmaal, laat het eigenlijk maar staan ook.

Het zijn maar twee dagen in een jaar. Toch worden ze dit jaar onbewust of misschien ook wel bewust anders beleefd dan andere keren. Het accepteren wordt steeds moeilijker, misschien wel omdat het steeds dichterbij komt. Drie dagen geleden hebben we geprobeerd om elkaar in een woord te beschrijven. Bleek moeilijker te zijn dan gedacht. Een aan mij gerichte dwong me bijna om de perfecte (eigenlijk voor iedereen geldende) te verzinnen, lukte aardig, vind ik zelf. Iedereen kan met een zelfde woord omschreven worden: jezelf.

Nee, ik was niet boos, meer dankbaar eigenlijk. Vanochtend was ik bang dat ik het voor de tweede keer moest gaan meemaken. Als ik gewoon was weggelopen had dat niet gebeurt. Ik bleef echter staan en het gebeurde niet. Toch wel een opluchting, besef ik nu, ondanks dat het waarschijnlijk heus nog wel een keer zal gebeuren, zonder dat ik het zelf zie. Of hoop ik toch nog steeds dat ik het wel nog een keer zal zien, waardoor ik me dan ineens intens gelukkig zal voelen. Ik besef dat die eerste keer dat ik het zag en die tweede misschien nog niet voorgekomen keer niet van belang zijn want, het verleden is onveranderbaar, de toekomst een fantasie, het enigste belangrijke is nu!!!

Vandaag, alweer bijna voorbij. Op die eerste hangt er altijd een raar gevoel, wat gaat er allemaal gebeuren. Ondanks dat ik eigenlijk ga denken van we zien wel, is er toch iets waarvan ik bang ben dat het dit jaar gaat gebeuren. Daarnaast zijn er een klein aantal dingen, waarvan ik hoop dat ze gaan gebeuren. Eigenlijk drie. Twee daarvan moet ik alleen doen. Best wel vreemd verlopen die eerste dag. De laatste dag was, wil ik toch wel even kwijt, misschien wel, nee zeker de mooiste in mijn leven tot nu toe. Die dag heeft mij het mooiste morgenstond-gevoel en de mooiste morgenstond laten beleven. Eentje die ik misschien wel nooit heb willen verlaten.

XI

Laat me, laat me
Laat me mijn eigen gang maar gaan
Laat me, laat me
Ik heb het altijd zo gedaan

10 januari 1996
XII

Eigenlijk is het gewoon een gehanteerd voorvoegsel, toch heb ik er iemand een groot genoegen mee gedaan en daarmee ook mezelf “het is gelukt!!!”. De volgende avond, vrije zone, viel wat tegen, nja was best wel gezellig, de laatste triomftocht en op een gegeven moment een tot ver in het verschijnsel irritant optredend, een eigenlijk ook best wel een beetje vreemde, om de 4 seconde spugende shagroker. Sirenes, motoragent, aardig wat, veel herrie, veel koplampen, snel, een ambulance vanuit het bezuidenhout. Ik zie hoe het verkeer wordt stil gelegd en kan moeilijk een blik in de voorbij rijdende ambulance werpen, niet duidelijk. De route van de ambulance verschijnt direct in en brandvast in mijn hoofd. Eindpunt westeinde, beginpunt huis ten bosch, maar wie dan? Thuis gekomen teletekst gevolgd, geen nieuws. Misschien een niet geschikt voor bekendmaking, staatsgeheim. Dan ineens die flash-back…een persoon achter het stuur, alleen, in die derde volgwagen, zijn gezicht, mijn bewijs voor de ontmaskering in het staatsgeheim. Ach, ik heb onverwachts mijn geluksgetal gekregen…en wat het staatsgeheim betreft

Wie snel loopt, ziet het niet
En wie langzaam loopt, hebt er niks mee te maken

Nog 28 uur en 16 minuten…
Oh ja, maar dan ondersom, sorry!!!

XIII

Deel 2, B-atch, alweer 17 uur en 40 minuten, Maar toch klopt er iets niet, nee toch???

Ik vind dat er iets in de samenleving niet klopt, of beter gezegd in de filmwereld,
of nog iets concreter in de t.v. wereld. Ik zit ’s-Avonds te praten over koetjes
en klafjes of beter gezegd over de fanclub en toevallig staat het op. En wie zie
ik staan, jawel, zij. En sinds jaar en dag klopt er iets niet in haar symmetrisch
gebeuren. Als ik er naar kijk, denk ik bij mezelf: wat is dit; is er iets. Ja, er is
iets loos. Wel nu het volgende is loos: er zit teveel ruimte tussen. Er zit zoveel
ruimte tussen alsof het lijkt er iets heel erg is ingedeukt. En dan nemen we de
rechterkant onder loep (voor de kijkers links). Daar zit een onnatuurlijke
hoeveelheid vet dat ik er gewoon niet goed van wordt. Dit is nou typisch een
voorbeeld van hele lelijke asymmetrie. Ik snap er niets van. Trouwens er is
iets wat ik ook niet snap. Hoe is het mogelijk dat een balk van 2 meter 20 lang,
20 cm hoog en 4 cm dik zomaar van links naar rechts over een lengte van 2
meter 20 kan splijten. Het is een raadsel, waar het laatste woord nog niet is
over gezegd. Misschien is het wel een staatsgeheim.

Dat betekent dat we nu al 2 staatsgeheimen hebben, beter gaan we daar munten voor vangen. Weet jij trouwens hoeveel kamers een kut heb? Nee? Ik ook niet , ik ben alleen in de gang geweest. Weet je waarom die man in het gekkenhuis zit? Hij heeft kwaad gedaan. Hij hheft 5 miljoen joden vermoord. Heeft hij dat gedaan? Dat weet je niet. Hij doet zo gek. Zo, beter ga je moeilijk rielekst doen! Ja toch, deel 2 had wat mij betreft best wel wat later mogen beginnen. Want ik denk veel aan je bij een hoop dingen die ik doe. Maar ja, we gaan maar verder. Een kaart, perfect, later meer hierover. Ha ha Menke is nog steeds gek, wel relaxed. Rare tent (apart). Effe later, terugblikkend op net, helemaal niet zo bedoeld, daardoor best wel grappig, of niet, hmm??? Trap af, 20 meter, sloten los, 10 meter, linkerveter, 5 meter, rechterveter, 0 meter, zitten, 10 meter, linkerhandschoen (zwart), omkijken, rechterhandschoen (ook zwart), 20 meter, start, eerst langzaam, nog eens omkijken, plotseling hard wegrennend, langzaam door fietsen, harder rennend tot de hoek en rechtsaf, geen bedoelingen dus linksaf zoals gepland. Eerste raar publiek, rare sfeer. Tweede raar publiek, rare film (viiieees!!!), wel relaxed. Vanavond weer, iets anders, net als altijd, observeren – mening. Weer later, een paar uur geleden. Koffie bij mijn twin tower. Daarna ben ik al eens geweest. Het is de beruchte 4 jaar vermeide avond. Dus een stappie verder, 5 minuten maar, zo druk. Niet volgens de gehanteerde etikette. Ik word moeilijk in de gaten gehouden en der wordt moeilijk over me geluld, he (ha,ha) lekker belangrijk. Dan toch maar naar de bestemming. He muriel, ik herkende je niet gelijk, wel relaxed, proost!!! Ik had er ’s-middags al over liggen denken om daar in de muziek te gaan, rook, stroboscoop. Het is net of iedereen stil staat, dan, rood met zwart voornamelijk en je komt er ook weer makkelijk uit. De ultimiteit, echt wel. Misschien het hoogste niveau op dit gebied. Leven is denken, denken is leven. Iedereen op zijn eigen manier, sommigen proberend kopiλrend, ach maakt niet uit toch ook op hun eigen manier en je moet niet vergeten:

Honderd procent zijn we geen van allen.
Geen van allen is 18 karaat.
Allemaal zijn we probleem gevallen.
Iedereen rijdt een scheve schaats.
Ja, dat zijn sombere getallen.
Toch is er deze troost op ’t end.
Honderd procent zijn we geen van allen
Maar samen zijn we honderd procent.

Het gaf me weer dat fantastische gevoel. Mijn morgenstond. Daarom wil ik iets over haar vertellen, voor haar.

Zij verstaat de kunst van bij me horen
Ik mijn lichaam heeft ze plaatsgemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee

Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht was, heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden dan alleen met haar

Ze kent al mijn dromen en mijn wanen
Al mijn haast en al mijn honger en mijn spijt
Als ik lach, kent zij alleen de tranen
Die daarachter liggen in de tijd

Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee.

XIV

Het maakt niet uit of het maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag of zondag is. Het is altijd vandaag, mijn lievelingsdag…Zo, kap eens met nadenken, hou je bek. Eigenlijk had ik alles op moeten schrijven, maar ik heb het niet gedaan, geen tijd, geen zin, beide. Ik ga het nu niet meer opschrijven, komt misschien wel omdat ik de laatste tijd zo veranderd ben. Voor mijn eigen gevoel in ieder geval, wat anderen vinden ken me geen reet schelen. Veranderd, of is het gewoon je ontwikkeling, nee dit gaat veel verder dan ontwikkeling, het ligt niet in elkaars verlengde. Terug lezend denk ik wel eens, nu toch weer anders, het einde gaat helemaal nergens over. Dat is nu anders, als ik me eigen ergens gemakkelijk bij voel, wat ken mij het dan schelen wat anderen daarvan vinden of sowieso van mij vinden; helemaal niks. Ik krijg nu, nee ik heb nu, ik voel me eindelijk mezelf, het geeft me een speciaal gevoel en ik hoef niet anders meer dan mezelf te zijn. Een tijdje terug dacht ik nog dat die andere wereld veel mooier is dan deze, omdat jij hem zelf bepaalt, maar deze moet je ook zelf creλren zoals jij dat wilt, een beetje met behulp van die andere. Eigenlijk zal ik nu net zo goed kunnen stoppen en dit onafgemaakt houden. Maar ja, laat ik het eigenlijk maar gewoon afmaken, op een nieuwe manier, anders had ik er geeneens aan hoeven beginnen. Misschien hebben anderen er iets aan, ik in ieder geval wel. Waarom lees jij dit eigenlijk. Kan het jouw iets schelen wat ik vind en waarom dan wel of niet. Heb ik nu dan eindelijk dat gevonden waar ik altijd naar op zoek ben geweest. Op het moment wel, al denk ik dat je het altijd blijft vinden, zonder er naar te zoeken. We zijn der bijna zie ik, al had het dit denk ik wel al drie keer kunnen zijn. Maakt niet uit, ik kan het me toch niet meer herinneren…HELP.

Ik kan het me nog goed herinneren ook al was ik klein; het einde is gelogen, nu wel, het is toch niet allemaal zoals het lijkt, reflecties uit de realiteit, de behoefte, dat leken wel 4 minuten maar, op het moment lijkt die behoefte de enigste te zijn, samen met hun 2 over dat enorme grasveld te staren. Ik begrijp het nu. Nee, we blijven altijd op zoek.

TROOST

Iemand troosten
Die bijna huilt
Die net huilde

Een arm
Om haar heenslaan
Haar
Een schouder geven

Even opnieuw
Warmte
Van mens tot mens

Wacht op de morgenstond mijn vriend, kan je je leven nog terugwinnen. Ik hoop dat geleerd hebt. Je zal sterk zijn en overleven. Maar wie ben ik om te oordelen, wat er ook maar fout is gegaan. Want min of meer, jij en ik, we zingen hetzelfde oude liedje.

XV

Lekker, betaalt ie twee en een halve rug om naar Australiλ te gaan om een vlag te kopen, twee en een halve rug terug. Ja maar, dat heet vakantie en dat wordt kenne jullie zeker niet, he. Nee, want vakantie hebbie alleen als je werruk. Ik ken natuurlijk over de individuen gaan praten. Zo he, zeg dat nog eens, dat was zo mooi, wat je zei. Ja, ik herken wel een hoop dingen van jouw in mezelf. Gelukkig zijn er ook mensen die er niet in geloven. Dat bewijst die stelling. Rare kring, wouzen. Raar. Met diegene had ik die reis gemaakt. Kankah, waar blijft dat emmen nou. Ik heb gedroomd vannacht. He, weet je dat dat luik niet dicht gaat. Goh, ik wist niet eens dat het open kon. Nou jah, klimmen jullie d’r niet uit. Ja, wat dachie van koud. Wat drink jij nou eigenlijk? Wodka. Puur? Nee, met ijs. Ik geloof dat ik beter ken schrijven dan lezen. Ken ik niet zo goed tegen, misschien is het dan nog beter om helemaal niet te schrijven of toch maar nooit te lezen. We zijn bijna 2 jaar verder, 3 dus. Die had je nog te goed. Ja, lekker vervelend zeg. Nou maar hopen dat er niemand zelf in een CD-winkel werkt. Of maakt dat het misschien wat makkelijker realistischer. Ja, je lacht je lul uit je broek.

Elke zaterdagavond, nee niet elke, soms om de week, liep hij over dat veld na weer een week in de tweede hemel geweest te zijn. Elke week werd het grasveld kaler, toen werd hij wakker. Het is er erg veranderd. Ze was ziek, ik zat buiten, met het huisdrankje in de ondergaande zon over de zee te staren. Diezelfde zee van 2 weken daarvoor alleen dan wat lager. Staren over zee geeft rust heb ik gemerkt, althans voor mij. Ik heb nu dan ook eindelijk voor rust gekozen. Weet jij eigenlijk wat het verschil is tussen een vrouw en een ijskast. Amsterdam heeft het, zeggen ze. Nou ik vind het best, maar laat ze het lekker houwe. De ene laat geen scheet als je je vlees eruit haalt. Nou trouwens het enigste intelligente wat ze uiteindelijk uit der bek kon krijgen was mijn lul. Rasta, the wisdom. Heads, the sophisticated. Latina, the mystery. Knight, the ancient. Millionaire, the weirdness. Flower, the culture. Shorty, the youth. Space indian, the guru.

Nu een nieuwe nachtwacht. Althans, er wordt mijn inziens, wat zich op subjectief perspectief berust, getracht. Maar als ik dan zie hoe de zogenaamde nieuwe, nou ja eigen identiteit natuurlijk, dus misschien wel maar eigenlijk niet bekend. Ze denkt het volgens mij. Lekker zeg, hij had een kop als een kut alleen zijn lippen zaten verkeerd. Effe een sigaret op steken. Het pakje zag er vies uit, ja gek he. Der zelf verkocht zonder dat ik het wist dat ik het zag. Het dichts bijst. Dit kan alleen maar betekenen dat wij een legende worden. Slappe aftreksels, waarom kopiλrend, op zoek naar eigen identiteit,? Hij begrijpt er niets van, niemand begrijpt daar sowieso iets, aangezien ieder kopiλrend gedrag, waaruit weer onze kracht blijkt, vertoont, ze is hun, van, iedereen zit in die film, of liever gezegd de, en iedereen speelt de hoofdrol. Ik weet niet wie je bent, ken je niet. Maar je ziet er aardig uit. Ik luister naar je. Ze zeggen dat ik gek ben. Ze zeggen dat ik gek ben.

Nog 10 maanden en dan ben ik vrij. Zoals je eet groeit het. Daar gaan we weer net zoals de volgende keer. Dei deai doooh whootoetuptu tupedeu. Na 2 weken, toch wel experimenterend geλxperimenteerd te hebben, na ’s-Ochtends een boterhammetje, eigenlijk 2, zo lang verhaal, met peuken en shaggies en thee enzo. Kijk maar in dat mailtje aan karel. Eerst trainen geloof ik, ging wel relaxed, wat gek moeilijk in de zone, plakkerige vingers, kangeroeuitierland, 7 jaar later, allebei + die ene, niks, wel drie x gratis, youth, flower, wat gek, fucking dance, fucking dance, of andersom. Bo ven na tuu rli jk. Laatste slokje bier, later is allang begonnen. Ik heb een hoop opvolgers gezien ook die ene, dit is de kans!!! De feestcommissie.. Dit is mijn buurt. Dit is waar ik vandaan kom. Ik noem dit me thuis. Jij noemt dit kankerzooi. Je wil iedereen deruit kankeren, kankerlul. Arme mensen behandel je als stront, maar je wordt er wel wijzer van. Je ken een huis laten verdwijnen, maar je ken geen herinnering laten verdwijnen. Jij vindt ut er misschien niet uit zien, maar ze hebben een waarde die jij never nooit zal zien. C.A.O.P., dat is het verhaal. Ijdelheid, een zonde. Ten opzicht van wie dan? Of maakt dat niet uit. Maar zijn zondes niet nodig? Is de hele relateerbare paradox niet nodig? Waarom zoeken ze het zelf niet uit?

XVI

Verdwaalt in de hemel. Wolken passeren en ik passeer met hun. Pijlen vliegen, zeeλn groeien en vallen neer. Deze wereld draait om mij heen. Deze wereld draait zonder mij. Elke dag stuurt de toekomst naar het verleden. Elke adem leidt me een meer naar mijn laatste. Zie de mus vallen, wat een nieuwe betekenis tot alles geeft, is het vandaag of morgen niet dan wel een andere dag. Ik neem zeven levens als een en dan mijn vader’s enige zoon, zowaar ik van hem hield, ik ben niet bang. Herberg me, ik ben niet bang. Al dat ik voel is trots en geborgenheid, al wat ik kan doen is het goed maken. Stof vult mijn ogen, eeuwen huilen, bevelen vliegen en ik val opnieuw. Mijn leven te veel in de zonneschijn levend, alleen totdat jouw wil voldaan is.

Leef nog een dag, klim nog wat hoger, vindt nog een reden om te blijven. As in je handen, genade in je ogen, als je op zoek bent naar een stille hemel. Je zal hem hier niet vinden, zoek ergens anders, dus sterf een andere dag. De kilte van zijn woorden, de boodschap in zijn stilte. Aanschouw de kaars tegen de wind in. De afstand in mijn stem, laat je weinig keuze. Dus als je zoekt naar een tijd om weg te rennen, probeer het een andere dag. Ze namen foto’s van onze dromen. Rende om te schuilen achter de trappen en zeiden misschien als de tijd daar is, zullen ze vallen. Maar als ze niet neerkomen, weersta de behoefte ze in te nemen en weg te gooien. Het is beter het mysterieuze te bewaren dan over te geven aan het geheim.

Laat me in ieder geval op adem komen. Ik heb de beloften gehoord, ik heb de fouten gezien. Ik heb mijn eerlijke deel van mindere tijden gehad. Ik heb behoefte aan een nieuwe stem, een nieuwe wet, een nieuwe manier. Neem de tijd, herevalueer. Het is tijd om de stukken te pakken en terug te gaan naar af. Het is tijd voor verandering. Er is iets dat ik voel om iets te zijn dat echt is. Ik voel de hitte in mijn gedachte en vorm nieuwe veranderingen met mijn ogen. Het geeft vrije dwalende beloften in een plaats waar beslissingen modern zijn. Ik zal geen enkele adem meer verspillen. Je kan de golven voelen aankomen, laat ze je vernietigen of door laten gaan. Je vecht het gewicht van de wereld maar niemand kan je deze keer redden. Sluit je ogen, je kan alles vinden wat je nodig hebt in je gedachte. De ondoorbroken geest, onderzocht en onstil gemaakt, vind helderheid in deze procesbeslissingen. Aan het eind van de dag schalkt het een angstige zucht van verlossing omdat het geluk nog steeds in zijn handen ligt. Als er een overdachte angst is, een verloren jaar, moet men leren te evalueren. Als zijn obsessie echt is, moet zijn onderdrukking leiden tot hoop. Leven geeft geen garantie voor liefde meer. Er zijn geen antwoorden van boven meer. Ik sluit mijn ogen en voel het water rijzend mij omringen, de slag der tijd verdrinkend, laat het mijn gevoelens wegvallen. Ik kan nu veel beter zien dat ik blind ben.

De ochtend komt te vroeg en nacht komt veel te laat. Soms is er niets anders dat ik wil dan wachten. De schaduw waarin ik me heb verborgen is mij vandaag vervlakt. Ik weet dat het makkelijker is om het te ontzien dan te confronteren. Maar ik zal een onderdak reizen in de hemelen hier onder deze ster vannacht zal ik liegen. Zij zal langzaam het licht openen, zoals ik ontwaak van de langste nacht. Dromen schudden, veroorzaken sirenes die mooie ogen wakker maken. Met het licht als herinnering haastend zijn hoofd in. Bij een kaars staat een



spiegel. Van zijn hart en ziel danst zij. Ze danste door de nacht boven zijn bed. En lopend naar het raam, gooit hij afschuttingen tegen de muur. En van een ivoren toren klinkt haar roep ‘laat licht je omgeven’. Het is een lange tijd geweest, hij heeft een tijd gedacht om erover na te denken. Uiteindelijk ziet hij alleen de verandering licht naar donker, donker naar licht, licht naar donker, donker naar licht. Hemel moet meer zijn dan dit, waar engels wakker worden met een kus. Beschermde harten zullen de pijn niet nemen, maar mijn zal nooit het zelfde zijn. Hij staat voor het raam, zijn schaduw langzaam verdwijnend van de muur. Verloren, ben ik herboren, wanneer ik het versteende glas overal naast me hoorde kapot vallen. Ik stuur de geesten vallend van de heuvel, maar deze houdt ik hoog boven mij. Ze fluistert woorden om mijn gedachten te verhelderen. Ooit kon ik het zien maar uiteindelijk ben ik blind. Ik weet dat het makkelijker is om het te ontzien dan te confronteren. Maar ik heb alles gegeven wat ik kon nemen en nu heb ik alleen nog gewoontes te doorbreken. Vannacht zal ik hier nog steeds liggen, omgeven in al het licht.

De glimlach van schemer verscheen begin mei, ze droeg een kado van haar thuis. De nacht liet een traan om haar van angst te vertellen en van verdriet en pijn welke ze nooit zou uitgroeien. Dood is de eerste dans, eeuwig. Er is geen vrijheid meer. Jullie beiden zullen veroordeeld worden tot deze gedachte. Mij was verteld dat er een mirakel is voor elke dag dat ik probeer. Mij was verteld dat er een nieuwe liefde geboren wordt voor elke die sterft. Mij was verteld dat ik op niemand kan rekenen als ik me alleen en bang zou voelen. Mij was verteld dat als je van een nieuwe wereld zou dromen je zwemmend in een meer van vuur zou eindigen. Als een kind dacht ik dat ik kon leven zonder verdriet en pijn. Als een man heb ik ontdekt dat alles op mij neerkomt. Ik slaap, toch ben ik zo bang. Ergens als een deel van een herinnering is er een beeld van duizend woorden. Staringen van gezichten voor me verstoppen zich en wordt nooit meer iets van vernomen. Bedrog is de tweede zonder einde. De stad’s koude bloed leert ons te overleven. Hou mijn hart in je ogen en we zullen blijven leven. De derde arriveert. Voordat de bladeren zijn gevallen, voordat we de deuren sluiten, moet er nog een derde en laatste dans zijn. Deze zal altijd duren. Metropolis kijkt en lacht bedenkelijk. Ze zal je thuis brengen. Het kan alleen plaatsvinden als het gevecht tussen onze kinderen ten einde zal komen. Het mirakel en de slaper weten dat de derde liefde is. Liefde is de dans van de eeuwigheid.

Vertel me, herinner me. Jaag het van de hemel opkomende water op. Altijd bij mij. Proef de herinneringen vanuit mijn ogen. Nerveuze flitsen scannen mijn dromen. Vloeibare schaduwen dempen hun schreeuwen. Ik glimlach naar de maan, water opjagend van de hemel. Ik discussier met wolken die schoonheid bestelen van mijn ogen. Buiten het geluid van je gedachte. Je ziel badend in zilveren tranen. Onder een zwarte zomerhemel. Biddend voor tijd om te verdwijnen. Onder een glazen maanlicht wacht de nacht op de aankomst van het lam. Vloeibare schaduwen kruipen, zilveren tranen vallen. De bruid geeft toe aan haar overleving. Aan jouw hand heb ik ingezien. Bewaar deze eer in mijn naam.

Staand bij het raam, ogen naar de maan gericht. Hopend dat de herinnering haar gesst snel zal verlaten. Ze sluit de deur en het licht en legt haar lichaam op het bed, waar beelden en woorden diep gaan. Ze heeft teveel trots om de lakens over haar hoofd te trekken. Dus ligt ze rustig en wacht op slaap. Ze staart naar het plafond en probeert niet te denken. En verbeeld zich de ketting die ze geprobeerd heeft te herenigen. Maar het gevoel is weg. En water kan haar herinnering niet bedekken. En as kan haar pijn niet beantwoorden. God geef me de kracht om adem uit een windvlaag te nemen en het leven vanuit een metalen gestalten te krijgen. Weg in de as of op met de rook van het vuur. Met vleugels in de hemel of hier



liggend in bed, de palm van haar hand tegen mijn hoofd. Nu en voor altijd opgenomen in mijn hart en het hart van de wereld.

Er was geen tijd voor pijn, geen energie voor boosheid. Het zichteloze van haat slipt weg. Lopend door de winterse straten stopt hij en neemt adem met overtuiging en zelfcontrole. Ik kijk naar de wereld en zie geen begrip. Ik wacht om een vorm van kracht te vinden. Ik smeek vanuit de bodem van mijn haar om me begrip te tonen. Ik moet leven zoals meeste mensen nooit zullen. Dus zoek aardigheid voor mij, zoek schoonheid voor mij, zoek waarheid voor mij. Als verleiding mij tot mijn knieλn brengt en ik hier lig doordrongen van kracht, zoek aardigheid voor mij, zoek schoonheid voor mij, zoek waarheid voor mij. De wijze waarop je hart klinkt maakt het verschil. Het bepaalt of je de pijn doorstaat die wij allen voelen. De wijze waarop je hart klinkt maakt het verschil in leren te leven. Hier voor me is mijn ziel. Ik leer te leven. Ik zal niet eerder opgeven dan wanneer ik niets meer te geven heb. Luisterend naar de stad, zijn agressie fluisterend, plan ik van boven af te kijken. De jaren negentig geven nieuwe vragen, nieuwe oplossingen te vinden. Ik ben verliefd geworden om in de steek gelaten te worden. Wederom dansen we in de menigte in andere tijden. Vanuit een gemeenschappelijke angst die wij allen tonen, zal ik niet luisteren naar wat je zegt. Vanaf het moment dat het je raakt sta je alleen. Ooit reikte ik naar liefde en nu reik ik naar leven. Een nieuwe kans om mijn leven te leiden, bevrijd de sensatie in mijn hart. Om de vleugels der dromen te berijden naar veranderende horizons. Het geeft me innerlijke rust in mijn geest, als ik weder opsta van waar ik mijn leven deelde. Ik hoor een onschuldige stem. Ik hoor aardigheid, schoonheid en waarheid. Voor je is je ziel uitgespreid. Dus hou altijd de dromen in onze harten. Dwars door natuur zijn onflexibele ras leer ik te leven.

XVII


P A F T W R B
R C H E W N T D 10 10
B A M D E E L D E R 26 28
N L Z O U T 33 46
Z G U T I 44 55
H I N D O E I Q M 51 67
A R I A N T 70 73
V A A K V O E J E 75 85
P G X 83 163
B O S I G E 103 195
O N E E N 108 219
D O C I E R I A J 138 279
R E S 168 293
H E E S E N 181 300
K Y T E L E N R 201 307
Tijd om aan de slag te gaan.Zoals we altijd doen rond deze tijd. 217 355
373

Zo dan, eerste keer zo, maar wel zoals een van eerdere. Net effe twee pakkies melk gehaald. Moe je der nog wat op dat broodfrinkandel? Ja, special. Fooi? Moet ik fooi geven? Ik geef een buschauffeur toch ook geen gulden alstie net 3 strippen heb afgestempeld. He lekker die melk. Als je melkunie wil bellen, hebbie geen postzegel nodig. Ik heb gewonnen. Gefeliciteerd. Dankuwel mevrouw en meneer, haha… met wat? Met verliezen, wie verliest



het meest? Er zijn er toch wel meer, om gek van te worden. De zinloos lijkende ingewikkeldheid. En dan 4 dagen geleden zo lachen. Morgenstond? De space-indian is dood, lang leve de carbayon. Mits reοncarnatie niet bestaat. Over 9 en ½ maand is alles over, terwijl 5 maanden daarvoor een nieuw begin start. Net als telkens. Morgenstond? Reflecteren is niet meer mogelijk. Kwam binnen van een regenachtige donderdag op de straat, dacht dat ik je zachtjes hoorde praten. Ik deed het licht, de televisie en de radio uit desondanks kan ik de geest van jouw niet ontsnappen.Wat gebeurt er allemaal mee? Gek zeggen sommigen. Waar is het leven dat ik herken. Weg gegaan. Passie of toevalligheid heeft me eens doen zeggen trots zal ons uit elkaar scheuren. Wel trots is het raam uit, over de daken, weggerent. Mij in het vaccuum van mijn hart achterlatend. Maar ik zal niet om gisteren huilen. Er bestaat een gewone wereld die ik op een of andere manier moet vinden. En als ik de weg probeer te vinden door de gewone wereld, zal ik leren te overleven.

XVIII

Iedereen is alleen op deze wereld. Aangezien het leven een paradox is, waarom dan hier blijven. Ik vindt het veel te ingewikkeld allemaal, kan geen omgang vinden voor de steeds terug kerende twijfel. Of is het gewoon niet voor mij weggelegd. Ben ik zelf te ingewikkeld. Als ik mezelf al niet kan begrijpen, hoe kan ik anderen dan wel, of kan ik hun juist wel begrijpen, alleen mezelf niet. Waarom, begin ik niet meer aan. Een van de twee keer bijna ingebleven. Misschien is dat juist het uitleggende antwoord. Ik heb altijd materialisten veroordeeld. Niet belangrijk voor hunzelf, maar om aan anderen te kunnen laten zien, enz. het is weer bijna 10 januari. Het lijkt wel of die dag de hele verandering in gang is gezet. Naarmate ik ouder wordt heb ik het gevoel dat ik je steeds meer ga begrijpen. Ik mis je, misschien zien we elkaar weer eens. Terwijl ik dit schrijf, werd me gevraagd of ik koffie wilde zetten, en een kus. Koffie loopt. Misschien stel ik me aan. Of is dit nu juist wat het zo ingewikkeld maakt. Vluchten in de morgenstond. Ik weet nog steeds niet of het helpt. Het leven is de morgenstond. Klinkt nog niet echt overtuigend. Zo nu eerst lekker een bakkie koffie. Normaal worden, hoe doe je dat. Gewoon jezelf zijn, maar als je dat nu juist niet normaal vindt. Bestaat er een definitie van normaal. Is niemand normaal, of juist niet. Zo, teruglezend schrijven. Het klinkt niet hetzelfde maar het klopt allebei, (of), niet. Ik ben 2, en daarmee alles. Niemand dus.

IXX

Als vier weken dit al ten resultaat heeft, wat zal er dan binnen drie maanden gebeuren. Zullen de geschiedenisboeken in de ban gaan, is zoiets hier al eens gebeurt, want het moet uiteraard wel anders, niet kopiλrend. Henry Lee Lucas werd geboren in Virginia in 1932. Als ongewild kind werd hij regelmatig in elkaar geslagen door zijn moeder. Zij kleede hem aan als een meisje en dwong hem toe te kijken als ze haar werk als hoer uitvoerde. Op zijn dertiende had hij sex met zijn half-broer die hem ook introduceerde in de wereld van dierenmarteling. Een van hun favoriete bezigheden was het doorsnijden van de kelen van kleine dieren om ze vervolgens sexueel te misbruiken. Een jaar later pleegde hij zijn eerste moord. Hij wurgde een zeventienjarig meisje die zijn aanbod om haar te verkrachten had geweigerd. In 1954 werd de toen 18-jarige Lucas veroordeeld voor zes jaar gevangenisstraf wegens diefstal. Vlak na zijn vrijlating stak hij in een dronken bui zijn moeder dood, waarna hij haar verkrachte. Hiervoor kreeg hij 40 jaar. Hij werd opgenomen in een psychiatrische instelling. Tegen zijn protest in werd hij na 10 jaar later vrijgelaten. Hij zei ‘ Toen ze me vrijlieten heb ik iedereen verteld dat ik zou gaan moorden’. Achttien maanden later zat heer weer vast voor de moord op twee tienermeisjes. Toen hij in 1975 weer vrij kwam ontmoette hij Ottis Toole, een



homoseksuele psychopaat, die Lucas zijn partner werd. De daarop volgende zeven maanden vermoordde het duo honderden slachtoffers (exacte aantal is nooit te weten gekomen). Naast het moorden hielden ze zich ook bezig met necrofilie en kannibalisme. Ze leefde samen met Toole’s jonge nichtje Frieda “Becky” Powell, die Henry’s vriendinnetje werd. Later zou zij zijn laatste slachtoffer worden, toen ze op vijtienjarige leeftijd, verdeeld in kussenhoesen, verspreid over een veld, werd gevonden. Henry heeft zijn doodstraf tot op vandaag de dag kunnen uitstellen door elke keer, wanneer hij in de elektrische stoel moest plaatsnemen, nog een nieuwe moord en de plek waar het slachtoffer gevonden kan worden, aan te geven. Tot nu toe loopt dat aantal tot over de driehonderd.

Edward Gein werd geboren in 1906 en groeide als een verlegen eenzaam jongetje op, op een familieboerderij vlak bij Plainfield, Wisconsin. Zijn alcoholistische vader stierf in 1940 en zijn dominante, gelovige moeder hield zich bezig met het waarschuwen van Ed en zijn broer Henry voor sex voor het huwelijk. Toen Ed 38 was, werd zijn broer dood gevonden. Een jaar later stierf zijn moeder die hij vervolgens probeerde uit de dood op te wekken met wilskracht. Toen hij hierin faalde werd hij depressief. Gein kocht een boek over vrouwelijke anatomie en in 1947 begon hij met het openmaken van graven van vrouwen, waaruit hij de lichamen mee naar huis nam om ze te onderzoeken. In 1954, werd er een vrouw vermist. Ondanks dat Ed verdachte was, werd hij niet gearresteerd. Een tweede vermissing (en moord) in 1959 leidde, doordat Gein onzorgvuldig met nagelaten sporen was omgegaan, tot zijn arrestatie. In zijn boerderij vonden ze vele vrouwenlichamen waarvan de huid decoratief als maskers gebruikt was. Zijn laatste slachtoffer hing in een net, opgezet zoals een hertengewei aan de muur. Gein gaf de moorden toe van twee vrouwen, welke zoals hij zei hem aan zijn moeder deden denken. Hij bleef volhouden dat hij zich niet beziggehouden had met necrofilie en kannibalisme. Verdacht van moord op minstens vijf mensen (inclusief zijn broer) werd hij gek bevonden en opgesloten in een psychiatrische instelling waar hij verbleef tot zijn dood in 1985.

Als een ongewild geboren kind van een jonge vrouw groeide Ted Bundy de eerste vier jaar van zijn leven op als de zogenaamde broer van zijn moeder om de schande van de family te verschuilen. Hij ontdekte de waarheid pas toen zijn moeder trouwde. Doordat hij als kind genegeerd werd door zijn moeder en in elkaar geslagen werd door een mannelijke bekende, ging hij zich interesseren voor dierenmishandeling en het bespieden van meisjes. Als studerend advocaat leek de toekomst nog rooskleurig voor de jonge, slimme, goeduitziende man. Hij werkte als vrijwilliger op een 06-zelfmoordlijn en had een vriendin. Toen zij het uitmaakte werd Ted gefrusteerd en begon in 1972 vrouwen op straat te vermoorden. Hij vermoorde 14 vrouwen, meestal studentes die hem aan zijn vriendin herinnerde. Wegens onzorgvuldig rijgedrag werd hij in 1975 gearresteerd. Toen hij in 1977 uit de gevangenis ontsnapte vermoorde hij nog twee anderen. Zijn laatste slachtoffer, een elfjarig meisje, werd verkracht en vermoord, waarna hij een week later opnieuw werd opgepakt. Ondanks dat hij zichtzelf onschuldig bleef pleiten, werd Bundy, na in de dodencel nog getrouwd te zijn, na meerdere pogingen geλxecuteerd in de elektrische stoel in 1989.

Charles Manson werd als ongewild kind van een hoer onder de naam “No Name Maddox” geboren in 1934 in Kentucky. Hij bracht zijn jeugd als klein, ziekelijk, alcoholistische door in pleeghuizen. Op zijn achtiende had hij geld en auto’s gestolen en homoseksuele verkrachtingen verricht waarvoor hij meerdere jaren vast zat. Toen hij 1954 vrij kwam truowde hij, kreeg een zoon en scheidde weer. In 1960 werd hij berecht voor fraude, stelen van auto’s en pooierschap. Toen hij in 1967 weer vrji kwam, vertrok hij naar San Fransisco waar hij een sekte oprichtte bestaande uit van huis weggelopen meisjes. Deze groep ‘The



















Family” settelde zich in een boerderij, dat dienst deed als filmstuntdecor, in Simi Valley waar ze hallucinerende drugs tot zich namen en zich voorbereidde voor ‘Helter Skelter’, de nucleaire en rassenoorlog die Manson voorspeld had. The Family groeide uit tot veertig personen. Manson wees vijanden aan, die hem belemmerd hadden in zijn tocht naar roem als muzikant en hij commandeerde The Family deze vijanden af te maken. In juli 1969 vermoorde Manson, Bobby Beausoliel, Susan Atkins en Mary Brunner (de moeder van Manson’s tweede kind) een platenproducer en steelde zijn wagen. Een week later werden Beausoliel, Brunner and Sandra Goog gearresteerd. Om Helter skelter te voorkomen zond Manson, Tex Watson, Patricia Kenwinkel, Susan Atkins and Linda Kasabian naar het huis van film producent Roman Polanski, waar zij actrice Sharon Tate en vier andere aanwezigen vermoordden. De volgende nacht vermoorde Manson en zes van zijn helpers middeloud stel. In december werden Manson en 8 van zijn volgelingen gearresteerd wegens moord. Allen zitten nog vast.

Albert Fish werd in 1870 in een Washington gerespecteerde familie geboren. Zijn vader stierf toen hij vijf jaar was, waarop hij in een weeshuis moest gaan wonen. Hij liep regelmatig weg en was bedplasser tot zijn elfde. Albert’s onnormale sadomasochistische gedrag werd als eerste opgemerkt door zijn kinderen vlak nadat zijn vrouw hem verlaten had. Hij kreeg last van hallucinaties en bekwam geobserveerd met religieuze dingen als zonde en opoffering. Hij dwong zijn kinderen om hem te martelen tot hij bloedde. Andere hobbies waren naalden in zijn ballen steken, menselijke uitwerpselen eten en in alcohol gedrengde katoenen ballen in zijn anus stoppen om ze vervolgens in de brand te steken. Fish werd een heuse kindermartelaar waarbij ongeveer 100 slachtoffers betrokken waren. Volgens Albert zelf waren het er meer dan 400. In 1928 ontmoette hij de twaalfjarige Grace Budd. Nadat hij na verloop van tijd het vertrouwen van haar familie had gewonnen kreeg hij toestemming om haar mee te nemen naar een verjaardagsfeestje. In plaats daarvan sneed hij haar in stukjes, waarvan hij sommige bewaarde om te consumeren (met uien en wortels). Zes jaar later schreef hij haar familie een brief waarin hij vertelde dat hij haar vermoord had, hij schreef erbij dat hij wel spijt had dat hij haar niet eerst verkracht had. Hierop volgend werd hij gearresteerd. Tijdens het proces gaf hij verschillende kindermoorden toe. Het aantal zou tussen de 7 en 15 gelegen hebben (nooit zekerheid over gekomen). Nadat hij eerst gek verklaard was, werd hij daarna veroordeeld tot de elektrische stoel. Dit tot groot genoegen van Fish, die aangezien zijn sadomasochistische instelling uitzag naar een ontmoeting met de elektrische stoel. Hij werd geλxecuteerd op 16 januari 1936 in de Sing Sing Prison. Er waren meerdere pogingen nodig om de executie te volbrengen omdat er zich nog 29 naalden bevonden in zijn lichaam die het circuit kortsluitte.

In 1966 was de 25jarige Richard Speck al erg bekend met geweld, drugs en alcohol. Zijn huwelijk was beλindigd nadat zijn vrouw was vreemdgegaan. Zonder werk, leende hij geld om drugs en alcohol te kunnen kopen. Op een avond, nadat hij een onbekende drug zich had toegenomen, belde hij aan bij een zusterstudentenhuis met de vraag om geld. Hij bond acht aanwezige meisjes (onder bedreiging van een pistool) vast, nam al het in het huis aanwezige geld tot zich waarna hij de meisjes een voor een in een apart kamertje afmaakte. Zijn laatste slachtoffer verkrachtte alvorens tot de slachting over te gaan. In 1967 werd hij veroordeeld tot 400 jaar gevangenisstraf. Hij overleed in 1991 op 48-jarige leeftijd aan een hartaanval.

De in 1960 in Milwaukee genoren Jeffrey Dahmer was een eenzaam onzeker kind dat chemie studeerde, dieren martelde en vaak in elkaar geslagen was door een buurjongen op achtjarige leeftijd. Later gaf hij toe dat hij zijn eerste moord gepleegd had in 1978 vlak nadat zijn ouders gescheiden waren. In 1979 diende hij het leger en werd gestationeerd in Duitsland, waar drie












onopgeloste moorden plaatsvonden vlak bij zijn basis. Hij werd ontslagen wegens alcoholisme waarna hij in 1986 terug ging naar Milwaukee waar hij al snel werd gearresteerd voor exhibitionisme. In 1991 werd een viertienjarig asiatisch jongetje naakt en bloedend gevonden. Het spoor leidde naar Dahmer’s huis waar vele lichamen gevonden werden. Hij bekende 17 moorden, necrofilie en kannibalisme (daarnaast dronk hij het bloed van zijn slachtoffers).

David Berkowitz werd geboren in 1953. Als verstoten en geadopteerd kind was hij een onzeker kind dat constant loog en opschepte. In 1976 kocht hij een pistool en begon aan een serie impulsieve moorden in New York. Deze terreur duurde 13 maanden, resulterend in 6 moorden en zeven ernstige verwondingen. Politie had geen getuigen en geen verdachten totdat na een moord een brief werd gevonden van de ‘Son of Sam’. In de brief stond ‘ik ben een monster en houdt van jagen’. Hij beweerde dat zijn vader Sam hem opdracht gaf tot moorden. Later zei hij dat dit een grapje was, maar dat een hond hem had verteld te gaan moorden. Hij werd gek verklaard en tot 365 jaar veroordeeld.

Charles Whitman werd geboren in 1941. Op 25-jarige leeftijd stortte zijn leven in elkaar toen zijn ouders besloten te gaan scheiden. Hij ging raar verdrag vertonen, werd agressief en klaagde veel over hoofdpijn. Hij zocht psychiatrische hulp, wat werd afgeraden door zijn moeder en vrouw volgens wie alles te wijten was aan zijn werkdruk als leraar aan de universiteit van Texas. Op 31 juli schreef Whitman in een brief dat hij klaar was om te sterven maar dat zijn wens was dat er na zijn dood een autopsie op zijn lichaam zou plaatsvinden om te onderzoeken of hij krankzinnig was. Die avond vermoorde hij zijn vrouw en moeder en schreef een boodschap op de muur voor zijn vader ‘het leven is niets waard’. De volgende ochtend pakte hij boterhammen, toiletpapier, een transistorradio en aantal pistolen in en ging naar de campus. Daar aangekomen schoot hij de receptioniste dood en twee voor help tegemoetkomers. Daarna nam hij plaats in een toren en begon lukraak op passerende studenten te schieten. Hij vermoorde er 16 en verwonde er 30. Nadat hij in een regen van kogels door de politie was omgebracht leverde de gewenste autopsie een tumor in zijn hoofd op.

In 1968 werd John Wayne Gacy gearresteerd voor seksuele mishandeling van een jongen. De jongen werd geboeid maar niet vermoord. In tegendeel Casy betaalde de jongen om zijn mond te houden. Casy werd vaak gezien in homoseksuele gedeeltes van de stad. Hij vermoorde zijn slachtoffers niet maar mishandelde ze. Kort daarop zagen buren regelmatig jongens bij Casy’s huis naar binnen gaan. Dit ging lang goed totdat een van de jongens nooit meer terugkeerde. Hierop volgend vond een huisonderzoeking plaats bij Casy. De stank leidde tot een kelder onder het huis waar drie verminkte lichamen hingen. Opgravingen in de kelder resulteerde in nog eens 30 lichamen, waarna er ook 5 lichamen gevonden werden in een nabij gelegen rivier. Velen waren gewurgd en hadden ondergoed in hun mond. Casy werd ter dood veroordeeld in 1980, waarna hij tien jaar later de fatale injectie kreeg.

Ed Kemper werd geboren in december 1948. Hij had twee zussen. Zijn vader en moeder vochten voortdurend. Nadat zij gescheiden waren begon Ed problemen te krijgen. Zijn moeder was was wel gerespecteerd op een universiteit maar tegelijkertijd erg streng voor Ed. Ze schold hem uit en verwijtte al haar problemen aan hem. Op zijn tiende jaar moest ed voortaan in een donkere kamer in de kelder slapen omdat zijn moeder vond dat zijn zussen bang voor hem waren. Hij werd van zijn familie buitengesloten. Tijdens die tijd begon hij morbide fantasiλn te ontwikkelen, welke uitwerken kregen op twee vermoorde katten. Na naar zijn vader gestuurd te zijn liep hij daar weg om weer bij zijn moeder te gaan wonen.






Aangezien die hem niet meer wilde ging Ed bij zijn grootouders wonen. Op zijn vijftiende vermoorde hij zijn grootouders omdat hij dacht dat ze tegen moorden zouden zijn. Hij werd opgesloten in een jeugdinternaat. Op zijn eenentwintigste was hij 2 meter 6 en woog 150 kilo, voor een aantal jaren had hij werk. In 1972 pikte hij twee lifsters op een college-school, stak ze dood en nam de lichamen mee naar huis. Daar sneed hij hun open, examineerde hun organen en nam foto’s. De lichamen dumpte hij in de bergen en hun hoofden werden langs een snelweg gevonden. Dit patroon herhaalde zich met nog 6 andere college meisjes, waardoor hij de bijnaam Co-Ed Killer kreeg. Zijn laatste slachtoffer was zijn moeder. Hij vermoorde haar tijdens haar slaap met een hamer, onthoofde haar en verkrachte haar vervolgens. Daarna belde hij een vriendin van zijn moeder om haar uit te nodigen voor een verrassingsetentje. Ook zij werd vermoord en onthoofd. De volgende ochtend was paas-zondag en Ed gaf zichzelf aan bij de politie.

In de morgenstond liggen er velen begraven. Waarom juist daar? Omdat niemand ze daar verwacht, of toch juist wel.

XX




IK GA EEN TUINCURSUS VOLGEN. JE KEN GEWOON SNEAKY EEN ADVERTENTIE ZETTEN.
REAGEREN ZAT MONGOLEN OP. MOET JE IN BELGIE DOEN, SLAAT WEL AAN. ZO MOET
JE TOCH SNEL RIJK KUNNEN WORDEN. NU WORDEN ER TWEE GESPREKKEN GEHUURD.
GLAZENWASSERS VOOR DE REST IS ER NIETS, OH NEE, JE KEN TOCH ALLES UITVINDEN
(DER WORDT EEN VERHAAL OVER EEN SPIN VERTELD) HET HOEFT MAAR AAN 1 VOOR-
WAARDE TE VOLDOEN: ‘HET MOET NOG NIET BESTAAN’ NEE. DAN KOPEN WE HET BOEK
‘MEIN KAMPF’, WANT DAARIN STAAT HOE JE VAN ROZEBOTTELS OPIUM KAN MAKEN.
ALS JE VASTE KLANT BEN BIJ DE ALBERT HEIN, KENNEN ZE JE OOK AL PAKKEN. PARA.
AAN HET EINDE, IS HET AFGELOPEN. JA, IK KON HET WEL LEKKER VOLGEN. GOED? IK
BEN GEWOON GOED.

VOLGENS MIJ IS HET FULL-HOUSE. JA, RELAXED IK HEB HEM BEDACHT MET
TRY-OUTS ?!? WAT MOET WAARHEEN? HIJ HEB MIJ NAGETEKEND DIE LUL.
DIT HEB ER ZEKER MEE TE MAKEN. VAAG, GEK, JA MAAR DIT IS TOCH GEEN
HUIS. JA HET LIJKT OP ITALIE EN DAN LIGT HIER ATHENE. JE GAAT OP EEN
DINGETJE ZITTEN TERWIJL JE JUIST…CHOLERA. NEE, DER GAAT NIKS ZINNIG
BIJ MIJ… IK ZIT ME EIGEN…8 HARTEN VIER IS FULL-HOUSE. JA MAAR, DIT
KEN OOK EEN BERG ZIJN OF EEN STROOM LAVA.

Het antwoord is een vraag
Een vraag is het antwoord

XXI

Ik beklim me tegen de berg
Om niets meer dan mijn gedachtegangen te delen
Over het leven, het universum en van dat
Ik zal je meenemen naar de fontein
Om niets meer dan iets met je te drinken
Een langzaam en altijd durende droom.

En als we om niets meer hier zijn dan god’s verdriet te tomen
God kom tot mij en ik zal je gerust stellen
Kom tot mij, want ik weet dat het mijn enigste manier van wegkomen hier is.
En ik weet dat het op tijd zal komen
Neem me niet te snel weg
Maar wees alsjeblieft niet te laat voor mij

En hij dipte zijn hoofd in de existentiλle massa
Waar hij terechtkwam in de muur van stille lege oren
Omringend de zee van verstrengelde gaspende monden
Hun verborgen knarsende glimlach zingend
Een snel vloeiende rivier van hallo’s
Waar hij geen wicht tegen had
Hij kon geen wicht tegen hun opbrengen

Gemartelde tongen voeden hun aanwezigheid
Ze staan beeld voor alles dat niets is
De nachttijd van de horende bloem
Heeft de plaats verdrongen van de lach dansende vlam
Nooit meer de vleugels verwarmen
Van hun fluttende sterrenengel matraise

De patronen zijn gesloten voor deze lange nacht
Hun brikke botten zijn aan het verdunnen
Hun gemekker en gesnikkerende gestalten betalen hun tol
In vergelijking met de vallen papieren bladeren
Een voor een benedenwaarts in de eeuwige vloed
Een voor een verdrinkend in de overvloed

Sluipend door leegheid
Vliegend door leegheid.

Als zwartlaken lijkende resten zijn gehemelvaart naar de lucht met het angstaanjagende gezicht der dood ontmaskert de laatst levenden realiseren het niets hebbende geeneens een vaag vermoeden waar een ieder voor gevochten heeft voor wat hun te ontvangen heeft. Vindt een andere weg zegt men het is voorbij. Niets kan niet een man maken uit zoveel niets. Zijn trots smaakt overwinning ik ben nauwelijks onder de indruk. Waar zouden we nu staan als we hier nooit gestaan hebben. Zouden we nooit herboren zijn, zullen we nooit verdwijnen. Samen met alle vernietiging we gedaan hebben al deze jaren.
Ik vraag me af.
Ik vraag me af

XXII

Zal het ooit duidelijk worden of de morgenstond is verlaten of is bereikt. De nieuwe morgenstond is geen van beiden. Deze gaat uit naar de enige wie ik lief heb. Het was inmiddels 6 jaar geleden, Metallica kon het niet beter verwoorden. De tweede avond in een andere betekenis. Zeg ik daarom op de momenten dat ik wat zeg en meestal niet zoveel tijdens de klankbordgroep. Ik ben voor een lange tijd verdrietig geweest, wachtende voor de lucht die zal verhelderen. Het is een last die ik niet kan dragen. Waarom zeg je niks meer? De tijd hoeft niet teruggedraaid te worden. Planning, heb je toch gestudeerd? Dat maakt een tijd rond. Was nog niet eerder gebeurt en na twee keer nederlands was ik voor eeuwig besloten met het land van de stille zon.

DROEVIG VERHAAL. Over een meneer en van je mag niet doen wat je wilt in het leven. Nee, De Groot. Herman de Groot. Dit is het verhaal van een meneer die goed geleefd heeft. ooooh ja ooooh jee Weet je wat ik bedoel. Deze meneer had een vrouw. Luister ik zal je wat zeggen. En zeven dochtertjes. Ik heb maar een vrouw in mijn leven gehad, een officiλle vrouw dan wel te verstaan. Maar daarnaast, he sssst mondje dicht. Waarvan hij hield. En dan ‘t gaat heel gemakkelijk. Er lopen altijd wel wat jonge meisjes los door het bos. Ik zeg altijd maar je moet ervan genieten zolang je nog kan, want nu gaat het niet meer zo gemakkelijk. De mensen durven het bos niet meer in. Nee, dat gaat nu niet meer. Eh...AAAAH JAAaa eh m’n dochters, ja daar houd ik ook van, ja mijn zeven dochtertjes. Ja nee zeg, ik heb ze geteld geen vergissing mogelijk. Goed ik ga verder. Je mag niet eens meer wat zeggen. Dus deze meneer was een hele tijd gelukkig. Oh ja ik was wel heel gelukkig, dat wel ja. Want in het bos waar hij woonde speelden kinderen van alle leeftijden en hij hield van ze zeker. O ja, Kindertjes. Jaaa ik hou veel van die kleine kindertjes. En soms geeft hij het zelfs toe...Wat wie zegt er dat ik niet van kleine kindertjes hou? He wie zegt dat. Dat is helemaal niet waar, absoluut niet. Dat hij er wel eens een verschalkte. Nou dat had je moeten zien. Ze zaten overal. Je hoefde maar te bukken. Daar had niemand last van. Dat is toch niet verboden. Dan kan toch geen kwaad zo eentje van tijd tot tijd. Eens gaan we toch allemaal dood. Als je je er nou aan te buiten gaat, ja dan misschien. Maar alleen zo af en toe, nee. En zo ging deze meneer zo af en toe naar het bos met een mandje aan zijn arm een kind zoeken. Ik zeg maar altijd: met mate, da’s alles. Als je maat weet te houden is het niet erg. Gewoon niet te veel. Ja daar gaat dit verhaal over. Ik wil niet zedenpredikken hoor. ...Al sinds een poosje is het bos verlaten. Aaaah, daar legt u de vinger op de wonde. Paf, ja ik ben gewond. In mijn hele leven zolang als het geduurd heeft heb ik nooit geklaagd (en d’r is toch heel wat te klagen geweest ) Nooit nog geen traan nooit. Maar toen...Ja, toen ben ik ingestort. Ik heb een brief aan de konigin geschreven. En hier begint dan echt ons verhaal: die dag komt de man thuis na een moeilijke dag op zijn werk. Jezus, het is al vijf uur. Wat gaat dat hard zeg. Nee, nu moet ik naar huis. Mijn vrouw wacht op me. Mijn oudje. Hemel mijn man. EN VROUW HOE IS HET? Goed lieverd, schreeuw niet zo. Ik schreeuw. Ik praat duidelijk. Snif snif zo zo dat ruikt hier naar mensenvlees. Oh ja, vind je. Ik ben vanochtend nog naar de supermarkt geweest maar ik heb geen vlees gekocht. Nee, nou dan weet ik het niet meer. Ik ruik het duidelijk! Nee hoor dat kan niet. Ik ruik het toch echt. Als de meneer het tafelkleed omhoogt trekt, barst de zaal in lachen uit. Wel vrouw wat zeg je nu. Ja man, Ik geef toe dat ik zeven jongetjes onderdak heb verleend. Maar vrouw je weet toch hoeveel ik van kinderen houd. Ja man, maar ik bid je wacht ermee tot morgen. Je moet niet gaan slapen met een volle maag. Dat ligt als een steen op de maag. Mmmm... zeven jongens, zei je? Mmm...akkoord en weet je waarom? Nee honnepon. Nou kijk samen met mijn zeven dochtertjes maakt dat veertien en veertien gedeeld door twee dat is zeven en zeven is precies het aantal dochters dat ik heb. Het is een wonder. Daarom. Wat kan jij goed rekenen zeg. Ja ik doe dat al jaren. Opschool was ik al erg knap, want ik wist altijd hoeveel 7x8 was. Ik wist dat altijd, zij nooit, 7x8 dat is 56. Zo komt ie in een goed humeur. Heee moet je eens kijken wat een grote voeten ik heb naast die van hen, niet normaal. Zo ging die meneernaar bed na zijn vrouw een paar tikken te hebben verkocht voor die streek die ze hem geleverd had. He voel je je wel lekker, ze is sterker dan ik. Maar niet in rekenen he. Deze meneer aanbad zijn zeven dochtertjes en zij hadden ieder een kroon op het hoofd als bewijs van zijn liefde (het is een absurd bewijs). De zeven jongetjes gingen slapen in het bed ernaast. Nou zoet gaan slapen kinderen. Het licht gaat uit. Niet spelen hoor. Maar toen alle licht uit was stond een van de jongetjes op. Zijn superieure geestelijke vermogens hadden hem doen begrijpen dat er gevaar dreigde. Hij heette klein duimpje omdat hij niet groter was dan een duim. Door het verdachte gedrag van De Groot had duimpje zijn bedoelingen door. Duimpje smeedde daarom het slimme plan om de kroontjes te verwisselen. Dit was niet erg sportief maar had De Groot niet zelf het slechte voorbeeld gegeven. “Net goed” dacht duimpje. En hij kreeg gelijk want op dat moment in de slaapkamer van De Groot. Ah! Jezus, wat doe ik nou. Dit zijn mijn dochtertjes. Deze meneer sneed de zeven ontkroonde hoofdjes af. Hij wist wel dat je vlees minstens twaalf uur voor consumptie moest slachten. En zo de volgende morgen na een lange nacht...vond deze meneer een leeg bed en in het andere de lijkjes van zijn zeven dochtertjes. Een schrale troost. En toen hij de schurkjes achterna wou gaan, merkte hij dat ze zijn zevenmijls laarzen hadden meegenomen. Joehoe vrouw kom eens kijken. Godverdegodver. Laarzen die hij bij de hema in de aanbieding op de kop getikt had. En ik heb ze nog zo gezegd dat heb ik “zoet zijn”. Maar luisteren, ho maar.

Het was de eerste avond in KOKO, was maar 10 meter lopen, Hola! como te llamas? Was dit de morgenstond? Hun, een italiaan en een olifant, die eerst hoorde bij die muzikant die sigaren met zijn oor rookte. Bier, sangria en chipitos (hoeveel weten we niet meer). Normaal is het 30 minuten rijden, door het bos over een smal zandweggetje, waarop 1 auto kan rijden, met groot licht want het is er pikdonker, en veel bochten, en kuilen. doe je er 20 minuten over. Met een jeep ben je d’r in 10 minuten, waarna ik midden in die megadiscotheek, lekker onegeveer een uur naar een tv in de lucht gehangen heb liggen staren. Moet je vaker doen, lekker ‘s-nachts op het strand gaan slapen. Ben je morgenochtend lekker fris. Doe maar een tosti, een koffie en een jus d’orange. Que dices?, no te entiendo. A ver, un bocadillo con queso y jamon caliente, un cafe solo doble y un zumo de naranja.

Beheersend, onderdrukkend, controlerend. Schuldgevoelgevend, das nie leuk he? Vroeger, vroeger, vroeger, maar dan in de toekomst. Het wordt nog geprobeerd, met witte pakjes sheg. Plop. Indiase gehaktballetjes, toevoegen gehakt en indiase kruiden, f5,49. Provitamine B-5. Vandaag houden we een onderzoek naar de relatie tussen werk en levenswijze. Meneer mag ik vragen wat u doet? Ja hoor. Ik wilde u graag vragen wat u doet? Gaat uw gang. Wat doet u? Ik sta antwoord te geven op uw vragen. Ja maar wat doet u nog meer? Gaat dit nog steeds over nu. Nee over uw werk!!! Maar ik heb vandaag een vrije dag. Maar als u nou geen vrije dag hebt? Ja dat ligt er nog aan, door de weeks of in het weekend. Als u werkt, wat voor werk doet u dan? Dat kan ik u helaas niet zeggen. Waarom niet? Dat is een staatsgeheim. Wat voor levenswijze heeft u? Zijn daar standaards voor dan? Jazeker, er zijn wel standaardlevenswijze voor mensen aan te wijzen. Hoeveel mensen zijn er op de aarde? Miljarden. Jaja zoveel. Wat denkt u, als Rob, Roel, Ronnie en sjakie, paaltjesvoetbal zouden doen, wie zou er dan winnen. De klok doet vaag.

Als je ‘m ken, moet je het zeggen!. ‘t Zelfde alstublieft. Moet u horen kunt u uw glas niet anders vasthouden? Ik krijg er de zenuwen van. Nou zeg! Ik maak tegen u toch ook geen opmerkingen hoe u dat ding vasthoudt! En dat is ook niet om aan te zien! U kunt me wat! Ik heb dit pilsje niet opgedronken dus ik betaal het ook niet. Dag Paul, ken jij het verschil tussen een dief en een brug? Nee! Nou...de dief pikt in en de brug zakt in! Ha Ha! ...De brug zakt in! Ho Ho! Goed he? Je kan maar beter lachen anders worden ze nog kwaad ook. ‘n martini veyroni graag! Gezondheid Folkert! Ik heet Barend. Zeg, moet je kijken. Ik ben niet de enige die zijn glas vasthoudt als... Wil je nou echt dat iedereen het te weten komt? Wat bedoelt u? Vooruit instappen! Maar ik ken u niet! Doe niet zo onnozel. We komen nog te laat. Waarom was u zo niet toen ik binnenkwam. ...een vent die een mop vertelde. Waar gaan we naar toe. Wat voor mop? Over het verschil tussen een dief en een brug. Nou? De dief pikt in en de brug lazert in elkaar ... ordinair he? Mag ik zolang uw regenjas. Het spijt me maar elke keer als ik zo moet lachen gaat het mis. Ik weet nog steeds niet waar we heen gaan. Oooooh, hou op, straks doe ik het ook nog in je regenjas, pff. Wakker worden, we zijn er! U kunt hier niet meer blijven wachten, meneer, we sluiten. Weet je dat je zelfs grappig bent als je slaapt? Hier is een bel! Komt u binnen, alstublieft. De gasten van meneer, zitten al met spanning op meneer te wachten. Hier is het! Hallo. Hoe gaat het Kachelmans? Terzijde is de naam. Hij is kostelijk. Dat is nog niks, laat hem die van die dief en die brug eens vertellen. Wil je onze vriend geen hand geven. Dan spuit hij me nat met zijn anjer. Welnee, kijk maar, ik haal hem er af!. Gaat u mee, we moeten ons omkleden. Dit is uw kamer. Oh ja, ik zal u uw regenjas teruggeven. Doe geen moeite. Ik ben toch niet echt van plan om hem aan te houden bij het eten. Ik zal je even helpen met je smoking. Jawel! Het is jouw maat!. Wilt u iets drinken voor we aan tafel gaan? Graag. Kom hier maar zitten, aan mijn rechterkant. (prouoet). Als je er verlegen mee bent, zeg dan maar dat ik... ik was het niet! Zeg mijn waarde, vertel ons eens wat het verschil is tussen een dief en een brug? Nee, dat is onbeleefd. Dat geeft niets! Enig juist! Zeg op! Dat is juist leuk! Daar zijn we voor gekomen. Tou nou! Nou, de dief zakt in en de brug pikt in. Waar zijn ze naartoe? Ik denk andere kleren aantrekken, meneer. Nou nou, u bent me een grappemaker he? Sigaartje kerel? Dank u, ik wacht even. (Ha ha de brug pikt in! Ho, ho, ho. Wat bent u geestig. PSCHI. Henri? Henri! Hij hield van het goede leven. Hij is een goede dood gestorven. Immers de dood komt vaak gelijk een dief... Of gelijk een brug die inzakt. Waar zijn ze naartoe? Andere kleren aantrekken, denk ik. Ha, waarde vriend, dat was niet aardig om ons zo aan het lachen te maken toen... Ik heb hem niet aangeraakt! Kom maar even een bad nemen, daar knap je van op! Voor hem is het uit met de pret. Eigenaardig, dat is de tweede al van de lolbroekenclub die ons verlaat. Jullie zijn nu nog maar met zijn drieλn. ‘t...’t...’t bad loopt over. Kijk het regent! Ja het is hondeweer! Met hoe minder we zijn om het clubgeld op te maken, hoe meer lol we hebben, of niet soms. Zit je goed? Ja, alleen heeft er iemand jeukpoeder in mijn nieuwe pak gedaan. Wat een mooie brug. Verschrikkelijk de brug zakt in! Ja zeg! De brug zakt in! Ha! Ha! Ha! Ha, Ha, Ha! Dat is een goeie!

Een vriend in nood, is wel degelijk een vriend, een vriend die is verlaten. Dagen vervagen, huid verkruipt. Dagen vervagen, huid verkruipt. Dagen vervagen, huid verkruipt. Dagen vervagen, huid verkruipt. Dagen vervagen, huid verkruipt. Pure morgenstond. Iemand zei: ‘Volwassen is als je het kind in jezelf een plekje heb gegeven’. Schrijven is een vorm van eenzaamheid. En ik wil niet dat de wereld mij aanziet, want ik denk niet dat ze het zullen begrijpen. Als alles gemaakt is om kapot te gaan, wil ik alleen maar dat je weet wie ik ben. Aaaaaahhhhhhh.

Oh, oh, Den Haag
mooie stad achter de duinen.
De schilderswijk, de lange poten
en het plein.
Oh, o Den Haag
Ik zou met niemand
willen ruilen.
Meteen gaan huilen
als ik geen
Hagenees zal zijn.

En, hoe staat het leven? Het leven staat niet, het leven gaat door.


XXIII

Je maakt de grootste fout van je leven. Nee, die is al gemaakt, erger kan niet. De enigste manier waarop ze me kunnen veranderen is als ze me hersens eruit halen. In 2000 gaat alles los. Ik heb net even een stukje van het begin van vandaag geschreven en een stukje van het einde gelezen en vraag me eigenlijk af of het begin nou het einde is of het einde het begin of eigenlijk halverwege. Volgens mij wel, want ik kan me een moment herinneren, wat misschien nog komen gaat, waarin blijkt dat het kut het is af. Don’t believe the hype. Deze reis van mij en andere figuranten eindigt hier. Als deze reis eindigt, begint direct de volgende, misschien moeten we die ook wel weer delen, want hij gaat waarschijnlijk ook weer over het mooiste gevoel, het gevoel morgenstond.

Al mijn visioenen waren niet waar
Tot ik een visioen van jou had
En een ontijdig eind voor alles
Maar het was alleen toen, dat ik ‘m zag,
De Morgenstond

Kan je me meenemen
Weg van de alleenspraken van verdriet
En voorspellingen van pijn
Voor ons allen te zien

Ik had een visioen in mijn gedachte
Ik had een visioen van vrede
Ik had een visioen van jou…

Ergens in tijd
Morgenstond












EEN KOE

Een koe
Is een merkwaardig beest
Wat er ook in haar geest
Moge zijn
Haar laatste woord
Is altijd
Boe

B.-man
(gelegenheidsdichter)





Bijdragen:
(in volgorde van verschijning)


Ron
Marcel
Ronald
Steve
Annet
Leonie
Rianne
Noor
Anke
Meindert
Rene




(vertaalde) kopieλn:
(in volgorde van verschijning)


Jay
Ramses
Frans & Gerard
Frans
Leonie
Arno
Kevin
John
John
Buddy
martin
goossens



Er zijn geen reacties op deze tekst.


Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2017 Geoffrey Reemer en Renι Claessens