maandag 19 november 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Bert Pinkster - Een zomer feest (12)
Gepubliceerd op: 25-09-2004 Aantal woorden: 6702
Laatste wijziging: 03-10-2004 Aantal views: 1569
Easy-print versie Aantal reacties: 11 reacties

Een zomer feest (12)

Bert Pinkster


Het was allang half negen geweest eigenlijk liep het al sterk naar negenen toen we bij Don Anshelm aankwamen, Powers en ik. Het was het huis dat naast dat van Werner lag, over de snelweg dus en iets buiten het kinderdorp. We hoefden niet over Werners erf, want er was een voetgangersdoorgang onder de weg door, waar we gebruik van konden maken. Bijna alle Kriegsdienstverweigerer (Zivildienstleister) waren hier gehuisvest, plus nog een stuk of wat praktikanten. Het huis stond met zijn voorkant van het kinderdorp afgewend, alsof het moedwillig de andere kant opkeek en niets met het geregelde leven te maken wilde hebben. Ramen stonden open en ook de voordeur nodigde uit tot binnentreden Op het plaatsje ervoor lag een verveloze deur op schragen en waren provisorisch houten banken in elkaar geknutseld. Ook waren er drie keukenstoelen tussen verdwaald geraakt. Er waren een stuk of tien jongeren, onder wie Alex en Art. Op de 'tafel' stonden en lagen diverse pakken waarin sinaasappelsap gezeten had en in een korfje lagen nog twee stukken stokbrood. Een klein puntje Franse brie was op een van de vetvrije papieren naast een kartelmes blijven liggen. Robin kwam ons zodra hij ons ontwaarde tegemoet, sigaret in de mond.
"Wat goed, dat jullie toch nog gekomen zijn. Neem van wat er overgebleven is, als je tenminste niet al ontbeten hebt." Met een royaal gebaar maaide hij met zijn arm door de lucht.
Da's niet veel, dacht ik, mijn neus snuitend die opnieuw van rubber leek. Maar Powers riep: "All right!! Don't you worry! Er is altijd wel iets te doen in Don Anshelm, niet?! It's great! I love it!"
De meesten rookten en waren langbehaard, sommige jongens met een baard erbij. De meisjes hadden de haren los of met dunne vlechtjes bij elkaar gebonden en ieder keek alsof het nog eeuwen kon duren voordat deze dag een begin zou nemen. Een van de jongens stond in een geblokte deken met een meisje tegen zich aan. "Da ist dieser Verrckte," hoorde ik twee jongens, van wie een het haar in een staartje had, opmerken. Een jongen met een veer tussen de band van zijn leren hoed met slappe rand nam mij van top tot teen op.
Ik liep zo ongedwongen mogelijk naar Art en Alex die op een gammele constructie van een plank op twee bierkratjes zaten. "Hi! Hoe lang zijn jullie er al?"
"Quite a time," antwoordde Art. "Maar oh,.. Neem nog wat, if there's still left." Hij verhief zich om te zien of zijn genereuze aanbod nog enige zin had, waardoor Alex bijna van zijn plank wipte. "You better be quick."
Powers had het ene stuk brood van de tafel gepakt en stond er vergenoegd op te kauwen. Ik brak het andere stuk in tween en sneed een plakje van het overgebleven stukje kaas.
"Wouldn't John come?"
"It's very possible that John doesn't feel too good this mornin'," vertelde Powers, "We were in the Gstehaus last night, y'have to know. And we drank so fuckin' much beer and Schnapps and.. So he got really loaded. En het kon niet uitblijven of John had to make a phone-call. With Ralph, you know? In the great white telephone."
"Ralph?" vroeg ik. Ik kende geen Ralph.
"Yeah. You know, in the great white telephone.." Hij maakte een grote horizontale cirkel met zijn armen om aan te geven hoe groot de telefoonhoorn wel niet geweest was, stak zijn hoofd erin en riep raspend: Rlph!!"
Ik moest niesen en zocht mijn zakdoek.
"En hoe was het bij Herr Riehm?"
"Tremendous. Hij liet ons zijn geldcollectie van voor de Tweede Wereldoorlog zien. Fantastische bedragen gaven de mensen toen uit. But as you're talking about it: there's Gert, the guy I told you about. He lives next to me in Haus Theresia. Ik ben toch benieuwd wat hij nou eigenlijk met die ontstopper gedaan heeft."
"Ik denk dat hij hem zelf gebruiken moest. What kind of guy is he? Does he have weird fantasies. For instance, does he smell of jelly in the morning?"
Er verscheen een blik van verstandhouding in Gerts ogen, nu hij ook mij opmerkte. Hij stak een hand op en liep naar ons toe. "Wie geht's?" vroeg hij belangstellend.
"Een stuk beter," zei ik.
"Bist du krank gewesen?"
"Nou nee, niet echt.. En het is nu ook al weer over. Laat maar." (ondertussen hoorde ik Powers tegen Art: ".....so we went to Goldenen Krone in Kammern..")
"Nichts ernsthaftes doch?"
"Nee hoor! Gerade jetzt fhle ich mich nicht groartig. Beetje kou gevat, zeker..... We waren gisteravond bij Herr Riehm. Kennst du den, Herr Riehm?"
"Nein."
("..and back in his room, he threw up in the sink.."
"Hihihihih!!!")
"Ach, het maakt ook niet veel uit."
("..and it smelled shit for days!")
Robin kwam erbij, hij zei: "Der Ron hier ist der neue Bademeister."
"Wei ich doch," zei Gert en ik voegde eraan toe: "Wir sind Nachbarn. Wir wohnen beiden in Haus Theresia."
"Ach so, das wute ich ja nicht. Gibt's so was?"
"Unsere Zimmer liegen nebeneinander."
"Na so was! Maar zeg," ging Robin voort, "wat ik wilde zeggen: Wir haben heut' abend so eine Art Party. Wenn ihr Lust habt.."
"Wo? Hier?"
"Ja, hier.... Niets bijzonders hoor, maar toch.."
Eigenlijk hadden we vanavond al een feestje met blonde Annie en haar gitaristes.. Maar dat waren toch voor het merendeel oude, voor de gelegenheid opgekalefaterde scheepswrakken, die al jaren op het droge gelegen hadden en onder de deklaag vervaarlijk uit elkaar zouden blijken te vallen.
"Ik denk haast, dat we wel kunnen," zei ik.
"Gut, abgemacht," zei Robin. "Bis dann!"
Dit keer was k eens degene die de uitnodiging voor de groep aangenomen had! Met een hoge borst stapte ik naar Powers en Art (Alex had het toneel blijkbaar al verlaten). "Hey boys, we're invited for a party tonight. Here, in Don Anshelm! "
"Perfect," vond Powers.
"The only problem is: we hadden al een feestje vanavond, remember? Van die damesgitaarclub."
"That's nothing! Dat zijn alleen maar gefrustreerde marmotten, die een beetje opgefokt willen worden. We don't have to do that if we don't want it. Geef ze een leeg bierflesje en ze zijn ook tevreden.. Bovendien is dat feest om tien uur afgelopen, want dan worden de dametjes moe en moeten ze naar bed.. Slapen!"
"All right! Ik heb Robin al gezegd dat we er vanavond zouden zijn."
"So tonight's arranged. En wat ga je vandaag doen, Ron? Any plans?" wilde Art weten.
"Hoezo?"
"Just being curious."
"Well, ik denk dat ik vandaag gewoon in het zwembad te vinden ben."
"O, I'm sorry. I thought you had a day off.. Die kun je best nemen. Powers en ik kunnen het zwembad runnen en John zal er vanmiddag toch ook wel weer zijn....., en dan komt vandaag die nieuwe Bademeister nog.."
"A new Bademeister?"
"Ja, dat zei Aleit. Another one from Holland. Misschien ken je hem wel!"
"What's his name? 't Zou wel erg toevallig zijn als ik hem kende. Zo klein is Holland nu ook weer niet."
"I wouldn't know what he's called. Ik weet alleen dat hij uit Holland komt."
"Ik zal hem wel zien."
"Maar je kunt dus best vrij nemen."
"Ja.. okay, ik denk dat ik dat dan maar doe. Lijkt me wel lekker, een dagje niets doen."
"Suit yourself."
Powers trok hem aan een arm weg. "C'mon Art, we gotta go to the pool. The kids are waiting for us. 't Is tien uur."
"Have fun today!"
"Yes, thanks!"
De meesten waren nu wel weg. Alleen Gert was met twee meisjes op de grond zittend achtergebleven. Hij had nog altijd zijn blauwe kaftan met koordjes aan. Het ene meisje tegenover hem was blond in een witte kiel waarop veldbloemen geborduurd waren. Het andere had bruin haar. Zij had een witte blouse aan die haar een paar maten te groot was en een blauw vest daarop, dat een groot gedeelte van het wit, dat door de manier waarop ze licht voorover gebogen zat uit haar spijkerbroek hing, onbedekt liet. Zoals ze daar zaten te roken en te praten in het gras naast het plaatsje, waren het net bloemenkinderen, hippies uit een vervlogen tijd, hier neergedwarreld en blijven liggen. Niemand keek naar ze om.
Ik stond op.
"Ron, gehst du schon?" riep Gert.
"Ja, ik wilde vandaag zo een beetje rondkijken.. Gewoon wat van de omgeving zien."
"Moet je niet werken heute?"
"Nein, heute nicht. Wir sind mit sovielen.."
"Was wirst du machen?"
Ik spreidde m'n armen. Iedereen wilde altijd maar mijn plannen weten.....! "Ich wei noch nicht genau."
"Het enige wat ik in de omgeving weet dat de moeite waard is, zijn de Romeinse opgravingen in Pfingsthohen."
"Die hab' ich schon geseh'n. Misschien ga ik vandaag eens naar de Tropfsteinhhle..... Die moet hier ook ergens in de buurt zijn."
"Ich hab' davon gehrt, ja."
"Maar je weet toevallig niet waar die is, zeker?"
"O, dat is niet moeilijk uit te leggen. Als je hiervandaan Schranke doorloopt, moet je gewoon die richting aanhouden. Immer geradeaus. Dan moet je er vanzelf komen, want het is die richting." Hij wees met zijn vinger vaag de kant van het zwembad op.
"Dat is dan misschien wel niet zo'n slecht idee.. Ja, ik denk dat ik dat doe.. Zie ik je vanavond nog, met het feest?"
"Seid ihr auch eingeladen? Groartig! Ja, dann seh'n wir uns noch."
"Ganz gut! Na.., tsch!"
Hij was tijdens de dialoog niet van zijn plaats af gekomen. De meisjes hadden zich in de loop van het gesprek mijn kant op gekeerd. Gert stak nu ten afscheid zijn hand omhoog. De meisjes bleven slechts kijken, roerloos. Ik draaide me om, veegde m'n neus af en wandelde op m'n gemak naar de onderdoorgang.
Ik moest dus de richting aanhouden die ik nu ging, dan kwam ik vanzelf bij de Tropfsteinhhle. Een fluitje van 'n cent! Maar eerst voerde mijn weg me langs Haus Theresia, waar ik uit m'n kamer mijn fototoestel ophaalde om ongestoord nog wat plaatjes te kunnen schieten.....
Ik liep verder het dorp door. Bij het Gstehaus was Mildreds auto verdwenen.. Op het weggetje naar het zwembad was geen kind te zien (maar het was nog vroeg).
Verderop passeerde ik het kerkhofje. Er waren zeven graven, alle nog vrij nieuw: het oudste was twintig jaar geleden gedolven. Zes ervan markeerden oudere doden, het zevende was van een meisje van twaalf. Het was drie jaar dood.
Ik liep verder, zag dat ze de tent voor het Sommerfest aan het opzetten waren. Ik wist dat links voorlopig geen afslag zou komen, dus liep ik langs de werklui in overall tot ik een weggetje zag dat in de richting voerde die ik gaan moest. Het was een onverhard pad, alleen voor voetgangers bedoeld. Ik floot een liedje tussen mijn tanden, From me to you, en poogde de geur van de loof- en naaldbomen op te snuiven.
Ik liep het pad uit tot het overging in een bestrating. Het landschap werd open en er stond een bordje met twee pijlen. De ene wees naar voor en had het opschrift: Tropfsteinhhle. De andere wees naar rechts, waar zich een Rmersiedlung zou moeten bevinden. Die kende ik al, daar grossierden ze hier in en dus vervolgde ik mijn weg. Op het land werkten vrouwen in lange rokken. Toen ik passeerde, keken ze op....., even.
Ik liep maar en ik liep maar. Als ik verkeerd zou lopen, ging ik gewoon niet naar die druipsteentoestand, liep ik hier maar gewoon wat rond.. Maar zo lang ik n richting bleef aanhouden, zou verdwalen onmogelijk zijn. En ik overdacht de anderhalve week die ik hier nu doorgebracht had. Ik dacht aan Werner, die de prachtigste dingen van klei maken kon en die altijd drank had, aan Herr Emmerich die boven Rotterdam gevlogen had, aan Mildred met wie ik naar bed geweest was en die me vervolgens genadeloos had laten vallen. Aan de Bademeisters, aan de feesten, aan Hermann, Weigert, aan 't portretje van Hitler, maar ook aan de mensen die ik vanmorgen ontmoet had in Don Anshelm. Was Schranke echt een eiland temidden van de woestende, kolkende vooroordelenmaatschappij? Had Alex gelijk??

Anderhalf uur was ik onderweg nu en mijn weggetje mondde uit op een Hauptstrae waar traditiegetrouw met voetgangers geen rekening gehouden was. Ook hier werd me de richting gewezen door een bord met een pijl. Ik was nog steeds op de goede weg. In het hoge gras van de berm stapte ik voort om een half uurtje later een afgraving te bereiken, waar ik omheen moest. Graafwerktuigen stonden onbeheerd in het gat. Aan de andere kant zag ik in de berg een opening.
Daarin bleek een loketje aangebracht en erbij stond een sandwichbord dat aangaf dat ik mijn doel van vandaag bereikt had. Ik betaalde het aangegeven bedrag en kreeg een toegangsbewijs, dat meteen een scheur kreeg toen ik het de man met de pet bij het tourniquetje toonde. Vooruit, ik was toerist. Vol goede moed ging ik naar binnen.
De grot was plaatselijk verlicht met schijnwerpers die beurtelings in sterkte toe en afnamen. De vloer was golvend en glibberig, precies zoals het zijn moest. Een paar mensen verdrongen zich op de nauwe paden, stootten elkaar aan. Een jongetje lachte luidop. Bij zeer bijzondere formaties was een kaartje opgehangen met daarop wat men er eventueel in zou kunnen zien. Zo was er een 'suikertaart' (een grote, dikke stalagmiet met versteende druipklodders in de rondte), een 'Dame mit Katze' (bovenin tegen een wand een samenspel van stalagtieten en stalagmieten, waarin ik toch met de beste wil ter wereld vrouw noch kat ontdekken kon) en 'Klein Venedig', waarbij je in een plas water moest kijken om je een in de grillen van de natuur erboven ontstaan ondergelopen stadje te kunnen inbeelden. Van alles wat me maar enigszins de moeite waard leek, maakte ik prachtige foto's, me onderwijl afvragend of de kleurschakeringen niet teniet gedaan werden door het flitslicht, dat ik gebruikte. Als ik gedurfd had, had ik ook nog een kiekje van een dikke Duitse matrone gemaakt, die met door een shabby joggingpak geaccentueerde kwabben lillend vet aan haar lichaam zelf nauwelijks van de achtergrondtaferelen losgeweekt scheen.
Weer buitengekomen hield ik mijn spijkerjasje met een hand dicht Ik voelde dat de kou van gisteravond nog in mijn botten zat. Honderd meter verderop, aan de rand van de afgraving, was een restaurant. Mijn maag knorde.
Ik bestelde er een Schnitzel met gebakken aardappeltjes en een glas bier, eine Halbe. Ik was de enige die alleen aan een tafeltje zat en voelde iedereen naar me kijken. De Schnitzel was goed, de aardappeltjes rond en aan de grote kant, de sla die erbij geserveerd werd, bleek slap en aan het verkleuren. Maar goed, een mens moet eten en ik had nog een fikse tippel voor de boeg. De andere gasten konden kijken wat ze wilden, ik viel aan.
Bij het weggaan propte ik een schoon papieren servetje in mijn broekzak. Wie hield er nu rekening met een verkoudheid in de zomer?

De weg terug was gelukkig even simpel te vinden als de heenweg. Wel was het inmiddels ruim over drien geworden toen ik weer in Schranke arriveerde. De tent voor het Sommerfest stond! De mannen in overall waren nu bezig de kraampjes maar binnen te dragen vanwaaruit morgen de patat, de worsten, de Schaschlick en het bier verkocht zouden worden. Het zou weer een prima feest worden, dat wist ik wel zeker!
Benieuwd naar de nieuwe Bademeister liep ik eerst bij het Gstehaus aan. Paul antwoordde me dat hij in het zwembad moest zijn. "En zijn naam? Wie heit er?" Dat wist hij niet en hij dook zijn krant weer in.
Ik besloot eerst mijn fototoestel thuis te brengen. Het zou toch wel niemand zijn, die ik kende.. Onderweg naar Theresia zag ik geen kip. Het kinderdorp leek uitgestorven. Ook het weiland in het dal voor het huis lag er verlaten bij. Blijkbaar was Yoshi ergens anders ondergebracht.

De nieuwe Bademeister was er dus, en het was een Hollander. Als hij niet bij ons paste, moest hij toch zijn eigen weg maar zien te kiezen, Hollander of niet. En als hij wel van onze soort was, des te beter!
Kwart voor vier. Het tafeltje bij de ingang stond er zonder kas of kassier, de parasol naast de stoel. Er waren nog kinderen in het water, hoorde ik. Ik liep naar de gebouwen, de hoek van de jongenskleedhokken om (een strandbal vloog hoog boven de bosjes door de lucht), linksom naar waar de Bademeisterkabine was. En daar liep ik hem zowat ondersteboven, Ton Noordhoff..! Hij had in de vakantie een snor gekweekt, maar hij was het wel degelijk, met zijn immer half luikende ogen.
"Ton!" riep ik blij verrast.
En hij riep, tegelijkertijd en even hard: "Ron!"
"Wat doe jij hier?"
"Hetzelfde als jij, denk ik zo. Maar wat heb je met je neus uitgevoerd? Hij is helemaal rood!"
Hoe was het mogelijk? Sinds ik studeerde, hadden onze paden zich reeds herhaaldelijk gekruist. Op de tweede dag al had onze eerste ontmoeting plaatsgevonden, in een mentoraatsgroepje, waarin studenten van allerlei pluimage bij elkaar geharkt waren. En van ons tween was daar per abuis terecht gekomen, bleek later, want de opzet was nu juist dat er geen zelfde-vak-studenten in zouden plaats hebben. Ergens was een administratieve fout gemaakt, maar toen men daar eenmaal achter was, waren we al vijf weken verder en Piet, onze mentor, stelde voor het maar zo te laten. We studeerden dus beiden Duits, bleek, maar overigens zaten we in verschillende groepen. Wel liepen we elkaar zeer geregeld tegen het lijf bij het oefenen in het talenpracticum, bij de kopieermachine stonden we vaak samen te wachten tot die vrij was, tijdens de colleges onderwijskunde in het tweede jaar bleken onze groepen aan elkaar gekoppeld te zijn en toen ik in de loop van dat jaar stage ging lopen op een school in Naaldwijk, was hij daar ook, maar onder een andere begeleider, zonder dat we dat van tevoren van elkaar geweten hadden. En nu was hij dus hier.
"Hoe is het met je?"
"Prima, ik kom net uit Spanje. Heerlijke vakantie gehad. En nu ga ik hier nog eventjes zorgen dat ik mijn buitenlandverblijf op orde krijg en dan zien we weer verder. Hoe is het hier? Zit er een beetje leven in de bierbrouwerij?"
"Dat zul je nog wel merken. Er is hier zat te doen, vind ik. We leven zo'n beetje van het ene feest naar het andere, best uit te houden, joh! De hele zomer is hier n groot feest, lijkt het wel!"
"Dat klinkt als muziek. En het werk?"
"Dat is niets! Dat mag geen naam hebben! Je loopt wat rond, je zwemt wat, je maakt af en toe eens wat schoon en voor het overige is het alleen maar dollen met de kinderen. Da's alles. Maar god, jongen, wat leuk nu dat jij de nieuwe Bademeister bent. Ik had al wel gehoord dat die nieuwe uit Holland kwam, maar natuurlijk nooit verwacht dat jij het zou zijn.
"Hoe kom jij eigenlijk aan dit adres?"
Ik vertelde van de map op de opleiding, heel simpel. Dat hij dat niet wist!
"Dan heb je onwaarschijnlijk veel geluk gehad. want dit adres heeft er maar heel even ingezeten, weet je dat? Ken je Jos en Harry?" Vaag wist ik wie hij bedoelde, twee jongens uit de andere studiegroep. "Die zijn hier verleden jaar geweest. Aardige tijd gehad, zeiden ze, en ze kwamen met het verhaal dat je hier op je sloffen je buitenlandverblijf kon rondbreien. Ze doen hier niet te moeilijk, vertelden ze, en het was niet al te vervelend."
"'t Is hier fantastisch!"
"Des te beter. In ieder geval wilde ik me geen gecompliceerde toestanden op de hals halen en zodra ik zag dat het adres in de map lag, heb ik het eruit geraust. Blijkbaar ben jij me nog net voor geweest."
"Dan heb ik inderdaad geluk gehad."
"Kun je wel zeggen."
John passeerde ons, op weg naar de jongenskleedkamers om te controleren of iedereen aangekleed was en weg.
"Ken je de anderen al?" vroeg ik.
"John en eh.. Powers heb ik ontmoet."
"Our new man," zei John op zijn terugtocht. Alle kinderen hadden het zwembadterrein verlaten.
"I know. Can you believe it? We kennen elkaar al jaren. En geen van tween wisten we dat we deze zomer hier zouden zijn."
"Well, such is life."
"Schwimmbad ist geschlossen!" riep Powers in de verstilde ruimte.
"Waar is je kamer? In welk huis?"
"Hier in het hotel.. Hoe heet het?" Hij wees in het onbestemde.
"Sankt Dominik! Het Gstehaus!"
"Zou best kunnen."
Gezamenlijk liepen we erheen. "Als jullie het niet erg vinden, ga ik even liggen. Het was een lange reis," geeuwde Ton en hij stapte via de achterdeur meteen weer naar buiten.
Wij schoven aan onze tafel, Karla bracht ons drie grote pullen met bier. "Prost!" zei ik met de anderen en nam een reuzeslok. Daarna snoot ik een gat in het papieren servetje.
"And how are you? Feelin' all right again?" informeerde ik bij John.
Hij keek me verbaasd aan, antwoordde: "Sure, why shouldn't I?"
"Nou, ik hoorde zoiets van een phone-call with Ralph.."
"O, Ralph! He's bad. He was all confused and sweaty wet. Hij zou eigenlijk naar Herr Doktor Knchel moeten, but he refuses to come from his place."
Het lag op mijn tong hem van mijn wasbakproblemen te vertellen, maar natuurlijk zou hij daar alles al wel vanaf weten.. Ik hield mijn mond dicht.
"By the way, this is funny: it's a joke." Powers schoof dichterbij. "There was this boy, een simpele jongen van eenvoudige komaf. En op een avond zou hij gaan kennismaken met de ouders van zijn vriendin. Maar net die dag aten ze bij hem thuis uien. He didn't think of anything en at het ene bord" (eetgebaren), "na het andere en het andere en het andere" (nog meer eetgebaren). "He was really hungry after a hard day's work on the farm. And when he's finished he puts on his best clothes, he even thinks of brushing his teeth. All's fine, no sweat.. And he takes off.."
"Paul, noch drei Bier, bitte!"
"Dus hij komt bij het huis van zijn meisje, stelt zich voor: 'Hi ma'am, nice weather. Sir, how do you do?' en hij gaat zitten op een hoek van de bank. En..... o ja, these people had a dog, a goody-goody, never havin' done anything wrong dog en dat beest gaat naast de bank liggen, naast die vent. Everything's fine, they have a nice conversation, till his meal of that evening starts working, the onions. Hij probeert zich wanhopig in te houden, schuift van de ene bil op de andere, but all of a sudden, zonder dat hij er iets aan kan doen: Pfrrrt! De vader van het meisje kijkt zo eens zijn kant op, en hij zegt tegen de hond: 'Ralph, come here!' De hond trekt een ooglid omhoog, laat het weer zakken en verroert zich verder niet. Gelopen, denkt de jongen, this old man thinks it's his dog farting. I wonder what kinda food they give 'em? Even later is het: Pwp. En die vader weer: 'Ralph, come overhere!' De hond tilt zijn kop op, laat hem weer op zijn voorpoten terugvallen en maft door. De jongen begint zich nu pas echt op zijn gemak te voelen en even later, like a machine-gun: Rtttt! Vader komt nu half overeind uit zijn stoel and he shouts: 'Ralph, now you're comin' here! Or else he's gonna shit you right on the head!!'"
We schaterden en totdat Karla ons het avondeten bracht, dikke plakken ham met een spiegelei erbovenop, vertelden we om de beurt moppen.
"This would make a fine breakfast," meende Powers, op de eieren met ham wijzend. Als avondeten vonden we het echter wat karig en we bestelden er nog een bak frites bij. En nog drie Halbe!
De frites werden neergezet, een fles ketchup erbij.
"Gibt's keine Mayonaise?" vroeg ik.
Karla zou kijken. Ze liep de keuken in, bleef zeker vijf minuten weg, maar keerde terug met een jampotje, waarin inderdaad mayonaise zat.
"Smaakt dat lekker?" vroeg John.
"Try some. In Holland everybody eats his fries with mayonaise."
Powers en John keken me vreemd aan, maar doopten hun frieten wel in het potje, eerst voorzichtig, maar later met meer verve. Zeker smaakte dat! En met een vork werd een vette klodder op de frites in de bak gekwakt.
"Karla, noch eine Portion, bitte!"
Karla gaf het door, even later stond er echter opnieuw een schaal met ham en eieren in het doorgeefluik, voor ons bestemd. Communicatiefoutje! Wij aten wel! En even daarna arriveerde ook nog een tweede bak met frites bij ons aan tafel. En het onooglijke koksmannetje Flmer, dat met een hap snor onder zijn purperpaarse neus en waterige oogjes de pollepel zwaaide, volgde op de voet: "Schmeckt's? Schmeckt's gut?"
Powers proestte het bijna uit. "Herr Flmer" stootte hij uit en hij rees op om een spontane arm om de smalle schouders te slaan en een stofwolkje uit het gedrocht te kloppen. "Schmeckt's gut! My friend! Schmeckt gut, ja!"
"Ja ja," knikte Flmer en liet een paar stompjes van tanden zien. "Schmeckt gut." En hij waggelde terug naar zijn keuken.
"Sis man's really somesing! No really, believe it!"
"So, und die Bademeister sitzen wieder beim Bier, nicht?" Mijn god, daar had je Rolf en Eddy. Eddy nog altijd met die eeuwige glimlach om zijn lippen.
"Sit down," zei John, "Bist du noch hungrig, ja? Nimm pommes frites!"
De twee gingen gehoorzaam zitten en namen om ons niet voor het hoofd te stoten een frietje. En toen nog een. "Schmeckt gut." Verbaasd keken ze naar onze lachstuipen, namen nog een frietje, twee tegelijk en daarna zoveel ze tussen drie vingers vast konden klemmen. Uiteindelijk zaten ze als roofdieren rond een prooi. Na drie minuten restten er alleen nog wat zoutkorreltjes en ook die wist Eddy met een vette vinger naar zijn reeds openhangende mond te brengen. Smakkend likte hij zijn handen af.
"Danke!" zei Rolf. Eddy glimlachte en knikte. "Es wird ein ganz wichtiges Wochenende sein," vervolgde Rolf, "Wit ihr warum?"
"Das Sommerfest!" zei John.
Powers schreeuwde, ontstuimig als altijd: "Das Smmerfst!!"
"Komen jullie ook?" vroeg ik.
"Ja, wir kommen auch. Es wird ein ganz gutes Fest." Eddy knikte, stom. "Ein gutes Fest wird's sein."
"Wirklich?"
"Ganz bestimmt!"
"Welche Gruppe spielt die Musik?" wilde John weten.
"Gute Musik, das wei ich. Gute Gruppe."
"John, ask this ventriloquist next to you why he's performing with such an ugly puppet. There really must be a way to amuse this audience in a more proper style," zei Powers tegen John.
"Okay, I will," en John richtte zich tot Eddy met: "Und du, willst du auch kommen?"
"Ja," antwoordde die tot onze stomme verbazing, "es wird ein gutes Fest."
"The answer is: Your German's too poor to go on stage with. But else there was a fine possibility there to beat this snothead. But don't you try to look that smart with that tooth mark on your glassy eye, 'cause the man can tell which way you pulled over in your bed last night while you were sleeping and dreaming you were standing in the woods, taking a leak, just before you woke up in the middle of a wet puddle, which turned out to be your own blanket. It's a pity you're used at living in garbage, so you don't smell how disgusting you're starting to be now. Work on that, and maybe he'll think of you when this crazy puppet is used up. So he says."
Eddy knikte, Rolf keek van de een naar de ander, niet begrijpend wat er zo vreselijk leuk was.
Tot half negen vermaakten we ons nog met hen. Toen zei ik: "Shall we go to Don Anshelm?"
"It's still early. The stars arrive late, you know?" was Powers' antwoord.
"Geht ihr nach Don Anshelm?" vroeg Rolf, volmaakt overbodig.
"Een feestje," zei ik.
Eddy keek op zijn horloge en zag dat het zijn bedtijd was, want hij stond op en zei: "Na tsch, bis morgen."
"Ja, bis morgen," antwoordde Rolf hem, "auf dem Fest!" en tegen ons: "Ja, das wird gut, das Sommerfest.."
Om over negenen herhaalde ik mijn aansporing naar Don Anshelm af te zakken. Maar nu was de reactie helemaal lauw. We konden natuurlijk ook niet gaan, maar ik dacht dat de kans dan klein was dat we nog ooit voor eventuele volgende feesten uitgenodigd zouden worden..... En dat zou jammer zijn. Ik was nieuwsgierig geworden, benieuwd naar het feest met al die jongens en meisjes met hun flowerpowerideen in het hoofd. En aangezien k de uitnodiging had aangenomen, zou ik er als eerste op aangekeken worden als we niet verschenen. Gert, Robin..
Om kwart over negen hakte ik de knoop door en zei: "Nou, ik ga."
"Okay, maybe we'll be there later."
Rolf liep met me op. Hij wilde toch naar huis en moest dan dezelfde kant op.
"Kennst du die Leute von Don Anshelm?"
"Die Kriegsdienstverweigerer?! Ja.."
"Kom je er wel eens?"
"Nee, das ist nichts fr mich."
"Warum nicht? Sie sind nett.."
"Nein.."
"....."
".....We zijn van een andere soort.."
"Wat maakt dat nu uit? Jeder ist gleich, meiner Meinung nach. Je hoeft toch niet tegen mensen op te kijken omdat ze toevallig vaker een boek lezen dan jij!?"
"Dat doe ik niet. O nee! Trouwens, ik hab' zu Hause auch Bcher. Und weit du, Gedichte.. Goethe, Schiller....."
"O ja?"
"In so einem Poesiealbum."
"Een gedichtenbundel. Mit allerart Gedichte?"
"Ja! Das ist schon ganz alt alles. Ik heb het eens gekregen van iemand en daar staan ook diese Gedichte da drin, mit Namen." Zijn hand schreef in de lucht. "Das soll ganz was wert sein."
Wacht even! Bedoelde Rolf dat hij handgeschreven gedichten van Goethe en Schiller in bezit had...? In een poesiealbum van de een of ander? Dat zou toch niet waar zijn, zeker.?!
"Von Johann Wolfgang von Goethe?"
Hij knikte. Ja ja, hij zag de verbazing op mijn gezicht. Jazeker, knikte hij, hoe was het mogelijk, h?
"Wie alt ist das Buch?" Ik poogde mijn stem zo normaal en rustig mogelijk te laten klinken.
"Ach, das ist schon so ganz alt!"
"Wieviel? Mehr als hundert Jahre?"
"O, ja.." Hij wuifde mijn eeuw van tafel of het niets was.
"Darf ich es mal einsehen?" vroeg ik.
"Ja, das ist gut. Ik moet het alleen opzoeken. Het moet ergens in een doos zitten bij m'n andere boeken. Als ik het vind, mag je het wel hebben. Ich brauch' es ja nicht."
Ik zag mezelf al terugkomen in Nederland met zo'n kostbaar geschrift! "Es interessiert mich wirklich sehr," zei ik, hopende niet al te begerig te klinken. "Als je het zou willen opzoeken, heel graag."
"Het moet nog ergens zijn.. Ik heb het lang niet in handen gehad..... Viel Vergngen!" zei hij plotseling.
We stonden bij het eerste huis van het dorp, net achter het bord 'Kinder und Jugenddorf Schranke'.
"Zoek vooral goed, dan hoor ik het wel als je het hebt," riep ik hem na toen hij de voordeur opendraaide en naar binnen stapte.
"Vielleicht morgen. Dann nehm' ich's dir mit. Das Sommerfest.."
"Geef het maar eerder. Bring's ins Gstehaus, oder noch besser: ins Schwimmbad." Daar zou wel helemaal niemand onder mijn duiven kunnen schieten!
Met een licht hoofd wandelde ik door het tunneltje naar Don Anshelm. De zon was nog niet helemaal onder en even verderop kon ik Werners huis zien liggen. Daar kon ik morgen wel weer eens langsgaan. Nu zag ik in gedachten alleen maar sierlijke letters op verweerd papier dansen: handgeschreven gedichten van Goethe en Schiller.. Misschien wel de eerste probeerselen van de jonge schrijvers..!
De deur van het Zivildienstleisteronderkomen stond nog altijd wagenwijd open. Een zoetige tabakswalm kwam mij tegemoet. Johann en Friedrich zouden nog even geduld moeten hebben, eerst andere zaken..... Dit was een Don Anshelmparty! Daar is altijd iets te doen! Great!! I love it!
Ik kwam in een soort gemeenschappelijke ruimte waar twee banken stonden, waarvan de stalen veren door de slijtplekken schemerden, en nog wat ander meubilair, waarop de jongens en meisjes hokten - hoe weinig herkende ik er van vanmorgen! In een hoek stond een stapel van drie bierkratten naast twee van zes. Het bovenste van de lagere stapel bevatte nog acht flesjes, maar door de mazen van de bodem zag ik dat het kratje eronder nog boordevol stond. Gert was er. Hij zei: "Hallo," en verdween achter een deur. En Robin was er. Hij zat op een keukenstoel te praten met drie jongens die een plaats op de grond en in de vensterbank hadden gevonden. Niemand nam notitie van mij. Ik liep maar naar de hoek met de kratten en nam een pilsje. Een jongen met een vlassig baardje, die er toevallig in de buurt stond, wees me de flesopener aan een touw, bevestigd aan een haak waaraan tevens het dartsboard bungelde.
Het was duister, bedompt en vol, rookflarden hingen in lagen onder het plafond. Een paar meisjes, en twee jongens, zaten op de grond rond een cassetterecorder, zoals ze die tegenwoordig niet meer maken. Zo een met een ingebouwd luidsprekertje en zo groot als een goede sigarenkist. Hij schetterde zachtjes. Omdat ik een niesbui voelde aankomen en uit ervaring wist dat die gepaard kon gaan met heftig geschok van sommige lichaamsdelen, zette ik voor de zekerheid mijn pils naast het apparaat neer. "Hatsjoe!!! Hatsjie!!!" proestte ik.
"Ssst! Ssst!" siste een van de meisjes, terwijl ik mijn door de explosie geheel doorweekte zakdoek door het oplopen met Rolf was het er niet van gekomen bij Haus Theresia een schone te halen zoals ik van plan geweest was in mijn zak duwde; ik voelde de koude plakkerigheid door de dunne voering tegen mijn been. "Ssst! Das ist die Melanie."
God, Melanie. Ja, nu herkende ik inderdaad het Beautiful people van lang, lang geleden. Ik pakte snel mijn bier onder de toornige blikken van de muziekluisteraars vandaan. Robin glimlachte me onder zijn discussie bemoedigend toe.
"Hallo, Johann." Een jongen met krullen tot in zijn nek stak een hand naar me uit. "Willst du rauchen?"
"Ron. Nein, ich rauche nicht."
"Warte mal, ich hol' dir was zu trinken." Voor ik iets had kunnen zeggen, had hij zich omgedraaid naar de bierkrattenstapel en tilde er twee flesjes uit. Nu ja, dit flesje was toch al zo goed als voor de helft leeg..... Even doorzetten! Ik bracht het aan mijn mond en met grote slokken liet ik het naar binnen gulpen. Het lukte me net het leeggedronken te hebben, voordat hij terugkeerde met het ontkurkte nieuwe flesje.
"Du bist vom Schwimmbad, gell?"
't Was niet te ontkennen. De volgende vraag zou natuurlijk zijn hoe ik het hier vond en hoe ik zo aan het adres gekomen was. Alles Glck, mein Lieber, alles Glck, als ik even trager geweest was, was mijn maatje Ton me lelijk voor geweest..
"In het begin van het seizoen, voor de Amerikanen er waren, heb ik het een week gedaan. 't Is leuk werk."
Ja, dat vond ik ook.
"'t Was weer eens iets anders."
Anders dan wat? dacht ik. "Als je wilt, kun je er zo weer bij, hoor! En meer of minder merken wij niet."
"Das glaub' ich schon, aber andere Leute....."
"Das wre schon mglich.."
"Wie lange bist du jetzt schon hier?"
Ja hoor, daar gingen we. "Anderhalve week....."
"Dann kennst du die Meisten hier sicher schon." Maar ik kende lang niet iedereen die hier was. Tussen de middag zaten in het Gstehaus altijd wat Zivildienstleister en Praktikanten te eten, maar om me heen kijkend kwamen slechts weinigen me vaag of minder vaag bekend voor. Robin kende ik natuurlijk, en Gert, maar die was door een deur verdwenen en niet meer teruggekomen (het was trouwens toch een merkwaardig geval met die deur want nu ging er weer een meisje door en kwamen twee jongens terug; het leek wel een goochelkast), en de jongen met de vlasbaard die me de opener gewezen had.. Het meisje bij de cassetterecorder dat me tot stilte gemaand had, had ik bijvoorbeeld nog nooit ergens eerder gezien. Ze had iets sereens, een expressieloos gezicht met donkere, droefstaande ogen - hoe kon dat: expressieloos en droef tegelijkertijd?
"Das ist die Christiane," zei Johann, die mijn blik blijkbaar gevolgd had.
"Aha," zei ik en klokte mijn bier naar binnen.
"En dit is Pamela." Hij legde zijn arm om het meisje dat zojuist van achter de goocheldeur gekomen was en naast hem was gaan staan. Ze had een ongelooflijk gave huid, strak gespannen, rimpelloos en ietsjes dof met minuscule porin. Ik kon geen enkel oneffenheidje ontdekken.
"Hi!" zei ze en ik pakte haar kleine hand, waarin ik de botten voelde bewegen.
"Werk jij hier ook?"
"Nee," zei ze met spijt in haar stem, "niet meer. Ik woon hier nog slechts tot ik ergens anders iets gevonden heb."
"O," zei ik en ik kon begrijpen dat ze hier graag had willen blijven. In Don Anshelm was altijd iets te doen, niet?
"Aber das nimmt ja Zeit. Vermaak je je hier?"
"Wenn's Feste gibt, ist's immer schn." De Bademeister in mij sprak weer een woordje mee.
"Dinsdag over een week geef ik een feest. Da sollst du dann auch kommen."
"Natrlich! Wo? Hier?"
"Ja, kommst du?"
"Natrlich. Ja klar!" Dienstag-Ruhetag was alle afwisseling welkom. En deze leek me nu niet de minste. Maar ik moest weer niesen! "Ha..... Ha.... Hatsjoe!!!" Beschroomd keerde ik me om en veegde m'n neus aan het laatste niet al te natte plekje van mijn zakdoek af.
"Whooooohooohooow!!!!" Powers betrad het vertrek, dat kon niet missen met dit geluid, "Whooow!!", met in zijn kielzog John en zowaar de twee gitaardames. De ene was Annie, de andere kende ik nog steeds alleen van gezicht.
Powers was meteen zeer nadrukkelijk aanwezig. Hij had een woord voor iedereen - de meesten verstonden er geen letter van, maar wat gaf dat? - en klopte op schouders en ruggen, terwijl hij zich een weg baande naar de bierkratten in de hoek. Ook de opener wist hij feilloos te vinden. Annie en de naamloze waren bedremmeld in de deuropening blijven steken waar ze nu met een zeker nieuwsgierig soort van misprijzen stonden te kijken naar het zooitje ongeregeld dat het hier voor het zeggen had. John scheen besluiteloos. Kon hij binnenkomen en deelnemen aan de feestvreugde of moest hij de dames gezelschap blijven houden? Het fatsoen schreef het laatste voor, maar ik kon me goed voorstellen dat het eerste aanlokkelijker was.
"Hey, Ron! Drink this!" Ik gehoorzaamde en kreeg een nieuw flesje van Powers. "All these motherfuckers have are empty bottles! They drank it all themselves!"
Ik kon me niet voorstellen dat wij de laatste hadden en ging zelf maar eens poolshoogte nemen. Ik dacht dat het misschien wel aardig was de pas gearriveerde gasten een pilsje aan te bieden, maar de twee hoge stapels bleken inderdaad uit lege kratten te bestaan en ook de onderste twee van de kleine stapel hadden geen volle flesjes meer. In het laatste krat bevonden zich nog drie armzalige pilsjes. Ik keek om om te vragen of ze iets wilden, maar de deuropening stond zwart tegen de avondlucht. Ze waren met stille trom vertrokken, samen met John.
De meisjes van de cassetterecorder waren opgestaan. Tegen Powers kon ook Melanie niet op, hoe ze ook uithaalde. Ik zag dat Johann het laatste pilsje pakte. "Ihr amsiert euch?" vroeg hij.
Op de bank waren er twee tegen elkaar in slaap gevallen. Buiten stond iemand tegen de muur te kotsen. "Yeah, it's a great party!"
Pamela glimlachte naar me. "Nchste Woche, Dienstag," zei ze en werd onzichtbaar in de ruimte achter de verdwijndeur. Haar kortgeknipte dikke zwarte haar bleef nog secondenlang op mijn netvlies kleven.
"That chick has the most beautiful skin I've ever seen in my life," fluisterde Powers me in het oor, "and I fell in love with her, the very moment I saw her. Just now....."
Zo, dacht ik enigszins bitter, maar nchste Woche, Dienstag, ben k uitgenodigd op haar feestje.. En tevreden zette ik het flesje aan mijn mond en hield het daar tot alle bier eruit gevloeid was.


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:03:04
sinop otelleri blog  sinop otel dublex suit oda  sinop otel hakkımızda  sinop otel hizmetler  sinop otel müza  sinop otel odalarımız  sinop otel plaj  sinop otel standart oda  sinop otelleri video  sinop otelleri yorumlar  sinop otel havuzlu  sinop otel fiyatları  sinop otelleri  sinop havuzlu otel  sinop otelleri trivego  sinop otelleri  sinop otelleri  sinop otelleri  sinop otelleri  sinop otelleri 



Sinop doğal güzelliklerinin yanı sıra birçok tarihi mekâna da sahip olan bir şehirdir. Sinop yalnızca doğa meraklıları tarafından değil aynı zamanda tarih meraklıları tarafından da gezilip, görülen ve beğenilen bir kenttir. Sinop kalesi, Sinop arkeoloji müzesi, Sinop İnce burun Feneri, Boyabat Kaya Mezarları Sinop’un tarihsel kalıntılarını oluşturmaktadır.

Tarih meraklısıysanız ve Sinop’a gelip seyahat etmek, gezip görmek istiyorsanız, o halde Sinop otelleri arasından bir Sinop otel seçiminde bulunun. Tercih ettiğiniz otelin isteklerinize uygun olup olmadığını internet üzerinden öğrenebilirsiniz. Nasıl özellikler istiyorsanız, beğendiğiniz otel de bu özelliklerin olup olmadığını kontrol edebilirsiniz. Tercih ettiğiniz Sinop otel ile güzel bir tatili geçirme imkânınız da bulunmaktadır.


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:37
antalya sex shop  
bursa sex shop  
sex shop bursa  
bursa sex shop  
avcılar sex shop  
avcılar sex shop  
esenyurt sex shop  
esenyurt sex shop  
beylikdüzü sex shop  
beylikdüzü sex shop  
kadıköy sex shop  
kadıköy sex shop  
bakırköy sex shop  
bakırköy sex shop  
işitme cihazı  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:22
seks shop  
sex shop  
sex toys  
erotik seks shop  
gay sex shop  
gay sex shop  
strapon nedir  
kızılay sex shop  
vibratör  
izmir sex shop  
antalya sex shop  
ankara sex shop  
istanbul sex shop  
istanbul sex shop  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:12
seks shop  
sex shop  
sex shop  
sex shop  
seks shop istanbul  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:02
فرمتجر الجنس  
فروشگاه جنسی  
فروشگاه جنسی  
هزاز  
вибратор  
секс-шоп  
متجر الجنس اسطنبول  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:55
sex shop  
iç giyim  
saç bakım  
işitme cihazı  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otel fiyatları  
sinop otel tavsiye  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:44
  • https://www.ogiyo.com

  • https://www.sacbakim.net

  • https://www.noktaisitme.com

  • https://www.sinopantikotel.com.tr

  • https://www.sinopantikotel.com

  • https://www.sinopotel.com.tr

  • http://www.sinopotel.com

  • https://www.otelsinop.net

  • https://www.seksshopistanbul.net

  • https://www.jartiyercorap.com

  • https://www.noktashop.ist

  • https://www.noktashop.istanbul

  • https://www.noktashop.org

  • https://www.noktaseksshop.com

  • https://www.vibratorum.net

  • https://www.noktashop.org/articles-sitemap.xml



  • -=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:37
    sex shop  
    seks shop  
    saç bakım  
    seks shop  
    seks shop  
    sex toys  
    sex toys  
    gay sex shop
    gay sex shop
    strapon nedir


    -=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:21
    kızılay sex shop
    travesti sex
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    vibratör  
    izmir sex shop  


    -=P!nUpke=- @ 02-11-2018 12:59:54
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 


    @ 21-06-2015 15:35:42




    Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


    Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Ren Claessens