maandag 12 november 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Bert Pinkster - Een zomer feest (6)
Gepubliceerd op: 09-09-2004 Aantal woorden: 5155
Laatste wijziging: 03-10-2004 Aantal views: 1872
Easy-print versie Aantal reacties: 11 reacties

Een zomer feest (6)

Bert Pinkster


De volgende dag vertelde John dat er geklaagd was over de watertoevoer van het zwembad. Iemand moest die de hele nacht aan hebben laten staan en als gevolg daarvan bleek in Segheim het waterreservoir nu bijna leeg te zijn. En daar waren wij verantwoordelijk voor! De toevoer had inderdaad open gestaan toen John s morgens als eerste in het zwembad kwam. "Now be careful with that water, Segy's already threatened to close the pool if there's too much spilt." We zouden er om denken, beloofden we.
's Middags kwam Mildred in het zwembad. Ze werd vandaag vergezeld door een hele zwerm kinderen en plofte neer achter de bosjes naast het pierebadje. Natuurlijk had ik haar onmiddellijk in het oog, maar door het stralende weer waren er meer mensen naar het zwembad getrokken op hun vrije dag en kon ik voorgeven mijn handen vol te hebben met interessant Bademeisterwerk. Zij moest de eerste stappen maar zetten, want sinds die ene nacht had ik haar nauwelijks meer gezien en niet gesproken (die nacht zelf was het trouwens niet anders geweest). En natuurlijk lag dat niet aan mij. Zij had mij elk moment van de dag kunnen vinden, ik haar alleen als ze in Dominik serveerde en ze had me in niet mis te verstane bewoordingen verboden daar contact te zoeken.
"Ron, do you have the keys?" schreeuwde John van bij de Bademeistercabine. Toevallig was ik daar net geweest om een handdoek neer te leggen, dus gooide ik ze hem toe. Het kleine meisje, dat naast hem stond te huilen, was zeker gestoken door een bij en moest een zalfje en een pleister... Een van de meest voorkomende redenen de EHBO doos aan te spreken deze dagen. "Thanks!" riep hij toen hij ze in het gras gevonden had.
"Is het zwembadje achter al vol?" vroeg Art, die het opgegeven had toezicht te houden op het dragen van badmutsen. Bij de menigte die nu het bad bevolkte, zou het ook vechten tegen de bierkaai zijn geweest.
"Jazeker, vanmorgen al." Daar zat zij, dacht ik, maar laat ik vooral niets laten blijken. Alex, ook weer eens opgedoken, kwam naast me staan en zei: "Druk, nietwaar?"
Ja, ontzettend druk. Zo druk zelfs dat ik het meisje met het flesje zonnebrandolie pas opmerkte toen ze al vlak voor me stond. Werktuiglijk pakte ik het aan. "Hier, das ist von Mildred," zei ze, "ze wil je spreken." Alex was zowat de enige die nog onwetend was van mijn escapade. Misschien moest ik het daar nu ook maar even niet over te hebben. Ze wilde me spreken.. Ze was met een hele schare kinderen naar het zwembad gekomen om mij te spreken! Hoeveel waren het er wel niet? En van wie? Van Mildred? Toch zeker niet allemaal, dacht ik, maar hoeveel dan? En? Twee? Geen n? En na drie dagen doodzwijgen wilde ze me nu dus spreken..... Hoe lang duurt het eigenlijk voor een meisje weet (vermoedt) dat ze zwanger is? Maar ik was nog veel te jong om vader te zijn.....! En Alex, die wist nog helemaal van niets. Thuis ook niet! Ik had beloofd een brief te schrijven. Dat was er nog niet van gekomen.
"Brengen ze jou de zonnebrandolie tegenwoordig achterna?"
"Ach ja, fans.." Het meisje zwierde draaibillend terug. Ze keek over haar schouder. Het duizelde me. Ze lachte geheimzinnig. In haar ogen fonkelde iets samenzweerderigs. "Ik moet even wat in orde maken, Alex. I'll be right back."
Mildred moest me spreken. En ze had me een flesje zonnebrandolie laten geven. Wat was de link? Ik liep een kind omver, kon het nog net bij een arm grijpen en daarmee voorkomen dat het viel. "Sorry," mompelde ik.
"Uitkijken!"
Powers stapte onder het douchepoortje naar het kinderbadje door. Ik kon werkelijk niets verzinnen om tegen hem te zeggen en passeerde zwijgend, het oranje flesje als een tijdbom in mijn hand. "Do you.." begon hij, maar ik was al verder. Ongetwijfeld had hij een flauwe opmerking over Mildred willen plaatsen. Maar ach, wat is flauw? Meestal vond ik zijn grappen nogal geestig. Alleen leek nu de werkelijkheid de humor te achterhalen. Op het gazon achter sprongen kinderen in het rond, holden achter elkaar aan en ravotten, twee kleinere waren met een schetsboek en kleurpotloden bezig. En daar midden tussen zat, plat op haar achterste, Mildred. Naast haar een vrouw met hetzelfde dikzwarte haar en dezelfde mond, alleen hier ontsierd door een zware snor. Ze praatten met elkaar. Het meisje dat het flesje gebracht had, stond erbij te kijken. Evenals ik. Ik wachtte. Waar het gesprek over ging, kon ik nauwelijks verstaan, zo rap en in dialect ging het. En het nam maar geen einde! Ze wilde me spreken, waarom deed ze dat dan niet? Had ze nu verdomme mij in de tang? Had ze me zover gekregen dat k de eerste stap zette? Was dat de bedoeling van deze poppenkast? Het werd me opeens helder. Ik was net van plan aanstalten te maken om weer weg te gaan, toen ze haar ogen naar me opsloeg. "Hai," zei ze.
"Eh.. Hai," zei ik terug.
"Das hier ist meine Schwester," zei ze en knikte naar de dame met de behaarde bovenlip, "und die Mirle kennst du ja, gell?"
Ik kende Mirle helemaal niet. Ik had haar zojuist voor het eerst gezien toen ze me het flesje overhandigde. Hoe oud was ze? Veertien? Ze had benen voor een meisje van achttien en keek nu weer vanonder zwarte wimpers naar me op. Ik knikte eveneens naar de oudere zus en zei: "Hallo," keek opnieuw naar Mirle en hoorde mezelf zeggen: "Ja."
"Heb je het flesje gekregen?" Ik hield het op. "Goed, want je bent zo rood. Je neus.."
"Maar dat had toch niet gehoeven, ik.."
Ze haalde haar schouders op. "Doch, ich fand's notwendig." Nou, okay dan. "Of had je zelf al iets gekocht?"
"Nee nee, ik had nog niets gekocht." Ik keek mijn lichaam langs. Ja, rood was ik wel en pijnlijk was het eigenlijk ook wel, moest ik toegeven. Op mijn borst hadden zich blaasjes gevormd, van mijn schouders hingen de flarden vel af.
"Zou je je dan niet eens insmeren?" vroeg ze.
Gehoorzaam opende ik het flesje. "Ja.., kon ik wel eens doen." Maar waarom deed zij dat niet voor mij? Als ze opnieuw toenadering zocht, was dat toch de simpelste manier om opnieuw lichamelijk contact tot stand te brengen? Waarom had ze anders al die moeite gedaan? Blijkbaar verwachtte oudere zus het ook, want ze stond op van haar badlaken en zei me dat ik die wel even mocht gebruiken. Tegen Mildred zei ze, dat ze nog bij "Mutti" langs ging.
"Goed," antwoordde die vanaf de grond, "ik neem je spulletjes wel mee." De zus spiedde om zich heen en noemde wat namen, kinderen reageerden en riepen elkaar iets toe. Ze zei: "Tsch!" tegen ons en verdween, de hele club achter zich aan sleurend.
"Allemaal kinderen van je zuster?" vroeg ik toch maar, terwijl ik me behoedzaam op het badstof neerliet.
"Nee, drie maar. De anderen zijn vriendinnetjes." Goddank, dacht ik. Maar desalniettemin: ik moest mijn kruit droog houden.
We zaten naast elkaar. Ik keek naar haar en zij naar mij. En Mirle naar ons allebei. We waren een jarenlang getrouwd paar dat geen woorden meer kon vinden om ergens over te praten.
"Mirle, wilde jij niet gaan zwemmen?"
Gelukkig had het kind aan een half woord genoeg. Ze stond op. Onder het weglopen glimlachte ze naar mij zag ik niet zelfs een knipoogje? , waardoor ik me nog ongelukkiger ging voelen.
Aangezien het verder stil bleef, begon ik de inhoud van het flesje, een wittige vloeistof, maar op armen, benen, buik en schouders te spuiten. Een paar klodders vielen op de handdoek van grote zus. Die smeerde ik uit tot er bijna niets meer van te zien was, daarna verdeelde ik wat op mijn huid was achtergebleven. Zelfs toen ik met veel moeite en gedraai van armen en lendenen met mijn rug bezig was, stak ze geen hand uit om te helpen. Wel vroeg ze: "Was gab's zum Mittagessen heute?" Welja, laten we het daar over hebben. Gezellig!
"Een soort rolletjes van gehakt met sla en rijst."
"Cevapcici!"
"..Sorry?"
"Cevapcici. Een Joegoslavisch of Hongaars gerecht. War Herr Flmer da?"
"Wie?" Ik kwam werkelijk van een andere planeet.
"De kok.. der Alte."
"Ik weet het niet," moest ik bekennen. Ik had nog nooit op een kok gelet. Als het eten me smaakte, maakte het mij niet uit wie het klaargemaakt had! "Het was prima, het eten."
"Als je ervan houdt.."
Ik hield daar dus van! Wat een gezeur!
"Het is druk. Veel mensen van buiten Schranke, niet?"
"Ja." Ik geloofde dat het tijd werd weer eens een kijkje bij het bad te nemen: eens zien of ik nog ergens een kind van de verdrinkingsdood moest redden of desnoods het Bademeistershok inspecteren, kijken of de reddingsboei er nog hing of de haak of...
"Du, bist du mal frei dann und wann?"
Even wachten, het tij begon te keren, leek het.
"O ja, natuurlijk. We zijn immers met zovelen: Arthur, John, Powers, Alex, maar die logeert eigenlijk bij Werner en is niet echt ingehuurd als Bademeister, en Edward natuurlijk, maar die gaat morgen weg." Ze gaf geen krimp, maar ik zag haar nog steeds de grootste lappen vlees op zijn bord smakken. En ik had intussen ook wel gemerkt, dat meer vrouwen, met of zonder gitaar, op hem vielen.
"En wanneer ben jij vrij?"
Was ik een kind, dat rekening moest afleggen? "Dat gaat in onderling overleg. We hebben geen rooster of zo. Dat is ook helemaal niet nodig, het lukt altijd wel." Alleen vanavond niet! Vanavond was het feest bij Gabi en Sibi!!!
"Kun je morgen vrij nemen?"
"Natuurlijk!" Morgen was het weliswaar zondag en zou het allicht nog drukker zijn dan vandaag, maar altijd is altijd; ik kon niet terugkrabbelen nu. Dit keer zou ik het me eens niet door de neus laten boren.
"Gut, ik weet een mooi plekje bij de rivier. We kunnen daar ook zwemmen, als je wilt." Zonder kleren aan, bedoelde ze ongetwijfeld, anders konden we net zo goed hier blijven.
Vaag herinnerde ik me dit gesprek al eens eerder gevoerd te hebben, maar wanneer? Misschien had ik het alleen maar gedroomd.. "Ja, dat is goed," antwoordde ik knikkend, "dat lijkt me leuk."
"Ik kom je dan om twaalf uur afhalen bij het Gstehaus."
Ik knikte weer. "Okay. Zwlf Uhr." En bleef nog even als jaknikker fungeren.
Ik had m'n hoofd net weer in bedwang toen Mirle zich opnieuw bij ons voegde en me met haar grote, lachende ogen aanblikte. Of ik even bij het bad wilde komen, "Der Powers laat vragen of jij soms zijn sleutels hebt."
"Welke sleutels? Van de Bademeisterkabine? Die heb ik niet." Toch veerde ik op, blij dat ik even lucht kon halen. "Ik ga wel even kijken."
"Neem je zonnebrandolie mee."
"Ja, dank je.." Op het flesje stond duidelijk: sunmilk, "Wil je het niet voor jezelf houden?"
"Nee, es ist fr dich."
"Nou, bedankt dan."
Ik liep naar voren. Werner had zijn zoontje weer eens afgeleverd. Was zelf in geen velden of wegen te zien, als gebruikelijk. Good old hopeless Werner. Volgens mij was ook ik al aardig op weg hopeless te worden. Al dat zuipen en dan Mildred er nog bij.. ! En dat zusje, die Mirle. Jezus, die was ook niet voor de poes! Zoals die kijken kon.....! Maar blijkbaar had ik Mildred danig "misjudged" en was het wel degelijk echt, wat ze voelde. Ik was het er alleen nog niet met mezelf over eens of dat nu goed was of juist niet. Want kon het wat worden? Ik kon hier niet blijven, zoveel was duidelijk. Zou zij ooit naar Holland kunnen komen.. later? Waarom niet? Zou ze daar rekening mee willen houden? Ze had overigens met geen woord over een kind of zwangerschap gerept. Ze zou toch ook wel aan de pil zijn! Iedereen slikte tegenwoordig toch zo'n ding! Nee, het leek erop dat ze wel degelijk verliefd was. Toch zou ze maar beter proberen wat te temperen; ik was alleen de zomer hier; zij zat aan deze streek gebakken met werkkring, familie, vrienden en van alles en nog wat.
"Do you have the keys, Ron?" Een hinkend meisje, steun zoekend bij de deurpost had pleisters nodig.
"Ik heb ze aan John gegeven. Is ze ergens ingetrapt?" Powers wist het niet.
"Ben je ergens ingetrapt?" vroeg ik in het Duits.
"Ja, in een wesp!"
"Ze is gestoken, all right. Ik zoek John wel even."
Die stond in het zwembad met Sebastian. Hij zei: "Ik heb de sleutels uiteraard niet in de zak van mijn zwembroek, maar ik haal ze wel even. Blijf jij zolang bij Sebas?"
"Goed. Zet dit dan even in het hok, wil je?" en ik gooide hem het oranje flesje toe.
"Du bist der Ronnie, gell?" begon het kleine baasje te kwebbelen zodra ik in het water was.
"Ja," zei ik, "und du heit Sebastian." We zaten op dezelfde golflengte. "Kun je al zwemmen?" Hij keek me meewarig glimlachend aan met zijn hoofd een beetje scheef en een hand onder zijn kin. Hoe kon ik zo'n stompzinnige vraag stellen, iedereen wist dat hij niet zwemmen kon. Daarna werd hij ernstig en verklaarde: "Maar in het water springen kan ik wel." Het leek me niet zo'n goed idee hem dat op z'n eentje te laten doen, het mannetje was echter al bij de trap en stapte al op de kant.
"Goed dan," zei ik en strekte mijn armen uit, "spring dan maar! Ik zal je opvangen."
Het kereltje sprong. Ik ving hem onder zijn okseltjes en zette hem weer terug op het droge onder een: "Nog een keer!" Op dat moment zag ik achter de bosjes een zwaarbepakte Mildred met haar zusje langsschuifelen. Ze wuifde even naar me. Wat was ik toch aardig met dat jongetje aan het spelen, wat kon ik toch goed met kinderen overweg. Sebastian kon dat niets schelen en die sprong. Samen gingen we kopje onder. Gelukkig was hem dat wel vaker overkomen en zette hij geen keel op.
"Nu even rusten," zei ik snel en klom met hem het trapje op. Mildred was al op het pad naar de uitgang. Wanneer ik op het muurtje ging staan, kon ik haar misschien nog zien..... Ja, daar liep ze met haar zusje. Vooral naast het slanke, gespierde onderstel van Mirle waren haar benen dik en veel te vet. Daar ging ze dus, en ik voelde boven alles vooral een soort van medelijden.
Ik sprong van de verhoging. Arthur had naar me staan kijken. Het was dan misschien wel een beetje raar gezicht geweest, desalniettemin meende ik een spoor van bewondering rond zijn snor te zien. Wat kon ik anders doen dan een grijns trekken?
John was in de tussentijd opnieuw door Sebastian het water ingecomandeerd. Kom, dan moest ik dan maar weer eens bij het kinderbadje gaan kijken of alles er goed was met de kleintjes.

Na het afsluiten van het zwembad liepen we het dorp door over de weg, parallel aan de hoofdstraat. Bij het huis van de Weigerts, sloeg Art af. Hij had niet zoveel zin, zei hij. 't Was onbegrijpelijk, maar hij moest het zelf maar weten..
"Art's a bit queer. Hij zit liever voor de tv, watching an opera."
"O," zei ik en ik begreep dat "queer" vreemd, onaangepast betekende.
"Let's take the zigzag path to Werner's," stelde Edward voor. "It'll be shorter." In plaats van bij het kleuterschooltje linksaf te gaan om verder de hoofdweg te volgen, liepen we rechtdoor. Nadat we nog een stuk of tien huizen in deze straat gepasseerd waren, leek het dood te lopen. De Amerikanen liepen echter trefzeker verder en ik sjokte dapper mee een vierkant stuk land op. Nauwelijks te herkennen zette een overwoekerd pad achter een garagebox in. Dat moesten we hebben. Daarachter was het bos. Het door het bladerdak gedempte licht was juist helder genoeg om te kunnen zien waar we liepen. Het was een hele hoogte, die we overbruggen moesten en het heen en weer slingerende pad was niet op alle punten even betrouwbaar, merkte ik, zodat ik een keer van een gladde steen af gleed en noodgedwongen een stukje afsneed. Zonder verdere noemenswaardige problemen bereikten we na negen haarspeldbochten de boszoom, waar het zonlicht ons weer toelachte. We hoefden nog slechts de weg over te steken om bij Werner zonder veel plichtplegingen in zijn auto gepropt te worden. Hij had zijn hoedenplank eruit genomen en door de achterklep klauterend mochten John, Alex en diens gitaar een plek in de kattenbak zoeken. Edward, Powers en ik kwamen op de achterbank terecht, Werner en Ruth natuurlijk voorin.
"Are you ready?" vroeg Werner over zijn schouder, "Dann fahr'n wir los!" Hij startte en nam de uitrit van zijn erf meteen al zo wild, dat John en Alex van de ene kant van de bagageruimte naar de andere schudden, onderwijl oerkreten slakend. Ruth vond dat Werner wel wat langzamer mocht rijden en wat meer rekening houden met zijn passagiers.
"Ich konnte nichts dafr, Schtzchen, anders hadden we nooit vaart genoeg gehad om de helling op te komen. We zijn zwaarder dan normaal!"
"Dan rij je nu maar langzamer. Die jongens achterin zitten helemaal los."
Het had er alle schijn van dat Werner van dat moment af inderdaad probeerde zo voorzichtig mogelijk te rijden. Waar we precies heengingen, wist ik niet. Ik wist de namen van unsere Gastgeber, Gabi en Sibi, maar ik had geen idee waar ze woonden. Het was in ieder geval niet naast de deur, want we reden zelfs een stuk onvervalste vierspurige Autobahn.
"Hier moeten jullie naar beneden kijken," raadde Werner aan toen we een brug over een ravijn namen, en hij wees naar rechts.
"Wauw, da's diep!!" brulden Edward en Powers in koor. Ik zat helemaal aan de linkerkant tegen het portier gedrukt en zag niet veel anders dan de vangrail en een stuk van het hek daarachter. Alex en John, die achterin Werners aanwijzing niet gehoord hadden, keken op het geroep van Powers en Edward eveneens de afgrond in. "Er stroomt een riviertje! Helemaal in de diepte! Een klein riviertje!"
Misschien was het wel het riviertje waar Mildred over gesproken had..
Aan de overkant reden we een dorpje binnen. Werner wist de weg en stuurde behendig door de smalle straatjes. Hij loodste ons een wijk in met wat grotere huizen. Daar ergens moesten we zijn.
"Kijk nou toch!" riep Werner opeens uit. "Sieh mal!" en hij wees op een verkeersbord aan de kant van de weg waarop stond aangegeven dat daar een parkeerplaats was. Nou en? dacht ik, big deal!
Hij was nog bezig met insteken, toen een man met een getrimd baardje naar buiten kwam, breed lachend. Intutief wist ik dat dit Gabi moest zijn. Hij werd op de hielen gevolgd door een grofkrullende vrouw: Sibi. We stonden, de deuren barstten open. Werner en Ruth schudden lange tijd handen en kusten uitgebreid. Ook wij gaven braaf een handje en noemden onze naam. Sibi vond alles zo geweldig leuk! Dat we gekomen waren en dat we helemaal uit Amerika kwamen en dat we met Werner bevriend waren. "Groartig, so was! So schn! So schn!! Einfach fabelhaft!"
"Du Gabor," vroeg Werner, terwijl hij het verkeersbord rechtdraaide, "wie kommst du denn wieder an so einem?"
"Ja schn, findest du nicht? Een vriend van mij heeft 'm me gegeven. En handig, hoor! Je hebt tenminste geen last meer van buren die de hele straat volzetten met auto's zodat onze gasten straten ver moeten parkeren. Maar hij kan nu wel weer weg, jullie zijn er immers." En hij pakte de paal met het bord uit een gat tussen de straattegels en opende zijn garage om hem daarin weg te zetten.
Jungs, komm mal her! nodigde Werner en zonder dat we verdere aansporing nodig hadden vergaapten we ons aan de spierwitte oldtimer cabriolet met koperen ornamenten die in zijn garage stond.
"Dat is mijn hobby," vertelde Gabor. Zijn baardje werd er nog gestyleerder door, keurig geknipt, getrimd en verzorgd, lang niet zo ruig als Edward en John hem hadden.
"Fahrst du in it?" vroeg John.
"Soms, maar meestal neem ik de Porsche." Met een nonchalant gebaar wees hij naar een rode sportwagen verderop in de straat. Natuurlijk, waarom ook niet?
Edward, die om de oldtimer heengelopen was, wilde weten wat voor motor het ding had. "Was fr ein Motor sitzt drin, Gabor?"
"Alsjeblieft, noem me toch Gabi! Zo noemt iedereen me!"
Werner had hem bij de begroeting nog 'Gabor' genoemd, dat wist ik zeker. Vast amicaal leuk bedoeld geweest! Waar was hij eigenlijk? En Ruth en Sibi? Allemaal binnen?
Ik luisterde met veel geduld naar de uitleg die Gabi gaf. Zoveel cylinders en een aucu inhoud waar je steil van achterover sloeg. Prima overbrenging hier, uitstekende balans daar.. Ik keek op de snelheidsmeter in het leerbespannen dash board en zag dat de maximumsnelheid toch nog 120 km/u kon bedragen. Dat leek me ook niet mis, voor zo'n oud karretje. "Maar zullen we nu naar binnengaan?" Nou, wat mij betrof..
Een marmeren vloer leidde ons naar een witgelakte vensterdeur met koperkleurige knop. Daarachter strekte zich een gigantische kamer uit met karpetten op een houten vloer en antieke meubels en kasten en schilderijen en een hertekop boven de schouw. De anderen waren al uitgezwermd en ik liep nu van het een naar het ander, niet wetend wat het eerst te bekijken. En Sibi vond het z leuk, z gewldig leuk dat we er allemaal waren!
"Look here!" zei John, gebogen over een tafeltje bij het raam, "All the money in the world." Onder een glazen plaat lagen een heleboel muntstukken en een paar bankbiljetten uit allerlei landen. Ik zocht naar Nederlands geld en ja hoor, verdomd, er lag een dubbeltje tussen, met de beeltenis van Juliana naar boven.
"Look! This is our queen! That's Dutch money." Alleen Edward was zo beleefd even te kijken. "Some collection!"
Waarschijnlijk op het geluid van onze kreten af kwamen vier kinderen de kamer binnen. Het grootste en het kleinste waren meisjes, daartussen twee jongens. Ze bleven in aflopende grootte bij de deur staan, alsof ze hun opwachting maakten. Ze hadden ieder moment als de Von Trapp-kinderen in zingen kunnen uitbarsten, vreesde ik.
"Ach, deine Kinder!" flapte Ruth, "Wat zijn ze groot geworden!"
"Ja vind je niet? En ze zijn zo lief. We hebben echt helemaal geen last van ze."
Gabi kwam ook nog met een bijdrage: "Fantastisch, gell? En het is toch geweldig dat ze bij elkaar kunnen blijven zo!" Hij keek de kring rond. "Unsere Kinder!" zei hij en tegen het viertal: "Maar nu mooi Gute Nacht zeggen en naar boven!" Drie van de vier zeiden gehoorzaam wat hun voorgekauwd was en verdwenen weer. Alleen het grootste meisje bleef. Blijkbaar was dat okay, want er werden geen opmerkingen over gemaakt. Ik schatte haar op een jaar of veertien. Ze had lang en steil blond haar, en een strakke spijkerbroek aan waar met viltstift teksten op geschreven waren. Ze pakte een radiocassetterecorder vanachter een bank en liep ermee door de openstaande deuren de tuin in. Daar stonden twee grote ruwhouten tafels, gedekt voor het eten, met lange houten banken ervoor en een paar keukenstoelen. Er stonden drie grote appelbomen in de border, evenals een paar grote struiken. Er waren geen rozen hier, dus ook minder wespen. Wel waren er bamboebosjes en was er een niervormig vijvertje, waar slechts wat planten in tierden. Vissen kon ik er niet ontdekken.
Uit de luidsprekers van de draagbare radiocombinatie klonk By the rivers of Babylon van Boney M., een groepje, waarvan ik me van televisieoptredens kan herinneren, dat de voorman vooral uitmuntte in het neerzetten van zenuwschokkende danspasjes en het zingen meestal overliet aan de dames van het achtergrondkoortje. Alex stond er hoofdwiegend bij. "Great song! Fantastisch nummer," vond hij. Ja, dank je de koekoek! Als je zelf niet verder komt dan John Denver en andere meezingers, is het begrijpelijk dat je Boney M. fantastisich vindt. "Can I hear that song again, please?" vroeg hij bij het wegsterven van de laatste noten, "Was it on cassette?"
"Er mchte es noch mal hren." vertaalde ik voor het meisje, dat 'hmde' en vervolgens wat knoppen indrukte, waarna het nummer opnieuw inzette. Het was een cassette, helaas!
"Heb je dit nog nooit eerder gehoord?" vroeg ik verbaasd, want het was vroeger zo vaak op de radio te horen geweest, dat het me meteen alweer de strot uitkwam.
"No."
"Het was anders een grote hit hier. Boney M., dat is de naam van de groep."
"Ik heb het in de States nog nooit eerder gehoord. Ook de naam van de groep zegt me niets. What was it? Boney M.?" Gespannen luisterde hij verder. Ik had genoeg gehoord.
Ik keek eens om me heen of ik nog iets bijzonders kon ontdekken wat me nog niet eerder opgevallen was. Er was zat te zien in het huis. In de kamer, naast een antieken boerenlinnenkast bijvoorbeeld hingen vier houtskooltekeningen, die mijn oog nog niet eerder getroffen hadden. Pas als je door de tuindeuren weer naar binnenging, vielen ze je op. Binnen werd het zicht erop je door de robuuste kast ontnomen. Ik stapte naderbij. Het waren vier portretjes, vier mannenkoppen..
Ik voelde hoe het bloed uit m'n gezicht wegtrok. Ik herkende Bismarck, daaronder Frederik II, daarnaast Adenauer en daarboven, naast Bismarck.. hing.. een portret... van.. Adolf Hitler. Godverdomme! Adolf Hitler!!! Ik wilde weg! Meteen!! Nu!!
Dat was natuurlijk onmogelijk; ik was afhankelijk van Werner. En dit waren vrienden van Werner nota bene! "Wirklich sehr nette Leute!" Ik hoorde het hem nog zeggen! Of reageerde ik te overspannen? Had het soms niet zoveel om het lijf? Fransen hadden immers ook portretten van Napoleon in de huiskamer hangen. En die anderen hingen hier ook. Wellicht had Gabi slechts de vier belangrijke staatsmannen van de Duitse geschiedenis bij elkaar willen ophangen...
Ik wankelde terug naar buiten, naar de tafel waar ik op een bank ging zitten naast Alex. Ik zag monden bewegen en schouders schokken van de lach. Ik zag Powers dansen met het meisje. Er moest dus muziek zijn, ergens. Sibi zeilde op me af. Ze hield iets in haar hand, zei iets tegen me. Blijkbaar vroeg ze me iets, want ze wachtte.
"Sorry?" hoorde ik mezelf opeens zeggen.
"Was ist mit dir? Willst du Bier?"
Aha, dus dat had ze gevraagd. "Nee niets, graag," en ik nam het flesje aan.
"O, ik vind het zo geweldig gezellig dat er zoveel mensen zijn! Gabi! Gabi, maak jij de barbecue aan?" En Gabi zette zich ertoe met veel omhaal de barbecue aan te maken met zelfgehakt hout, jawel, terwijl het meisje de schalen met vlees en salades uit de kelder en koelkast mocht halen. Alles werd naast elkaar op tafel uitgestald. Het meisje kondigde Sibi daarop aan, dat ze nog even wilde zwemmen en verdween. Ik voelde mijn schouders verkrampen. Ik had bij Mildred kunnen zijn vanavond. Wat had ik hier eigenlijk te zoeken? Eerst ontmoet ik een oorlogsvlieger, nu dit weer!
Het meisje kwam weer buiten, nu gekleed in een rood zwempak en een witte badhanddoek, die ze bevallig liet vallen voordat ze het vijvertje insprong. Edward, John en Powers brulden van enthousiasme en ook Sibi, die aan grote bellen witte wijn gegaan was, gierde het uit met lange teugen. "Willen jullie soms ook?" vroeg ze.
De anderen wel, maar nee.., ik niet.
"Ach Sanni, Liebling, wil jij even met de jongens meelopen en ze wijzen waar de zwembroeken liggen? Op onze kamer in de grote spiegelkast, weit du?"
Het meisje scheen weinig moeite te hebben ze te vinden, want even later spartelde ze samen met de drie Amerikanen in het badje. "Hast du keine Lust mitzumachen?" vroeg Sibi, "Doe toch mee! Er moet nog wel een zwembroek zijn, ergens."
"Nee, dank je. Ik ben niet zo lekker. Ik denk dat ik vandaag verkouden geworden ben, misschien een beetje griep.." In werkelijkheid had zich een schele hoofdpijn aangediend, die mijn nek vervaarlijk deed kraken bij het draaien.
Er was een gigantische hoeveelheid vlees, maar mij smaakte het niet vanavond. Ik probeerde achtereenvolgens een kippenpoot, een karbonade en een hamburger, maar ik moest steeds maar aan dat portretje van die man met dat snorretje denken, dat naast de kast prijkte. Ik dronk bier, het ene flesje na het andere, in een poging zo mijn hoofdpijn eronder te krijgen. Het was verdomd niet gemakkelijk, maar ik hield vol.
"Nice swimming!" meende Edward, die het vijvertje uitgeklommen was en zich nu stond af te drogen.
"Cold, but nice," zei John. Ook Powers kwam eruit, maar alleen om er met een brul en een grote sprong weer in te springen en een laatste keer onder te gaan.
Lichamen werden drooggewreven, zwembroeken kuis onder een badlaken afgestroopt. Nee, het was een goede beslissing geweest niet ook te gaan baden, want natuurlijk zou ik weer de enige geweest zijn die in z'n blote kont had gestaan. Bovendien zou het vast niet bevorderlijk voor mijn nek geweest zijn. Mijn god!
Alex pakte zijn gitaar de anderen waren weer aangekleed, het meisje naar boven verhuisd en ik deed mee zo goed ik kon. We zongen Leaving on a jet train, omdat Edward de volgende morgen met de trein naar Luxemburg zou gaan om van daaruit naar Amerika te vliegen. En we dronken. De voorraden waren onuitputtelijk. In de verte hoorde ik John tegen Gabi zeggen: "Peking? Peking? Wo ist das?" en Sibi gierde het uit. Iedereen had het uitstekend naar de zin, maar ik leidde een teruggetrokken bestaan aan mijn tafel.
Morgen zou ik bij Mildred zijn..
"Guck mal! So eine Menge leere Flaschen! Fabelhaft!" (Sibi), "Is het niet fantastisch?!"
Nou!

Om drie uur 's nachts werd er gebeld: de politie, of we iets zachter konden zijn; de buren hadden geklaagd.
"Nou zeg, wat zullen we nu krijgen!"
"Zijn die lui helemaal gek geworden??"
"Zo'n kabaal is het toch zeker niet, zeg! En mag je misschien, in je eigen tuin?! Nu vraag ik je?!"
"Wat een zeikerds! Ongelooflijk!"
"Die mensen doen zelf nooit eens uitbundig. Dat zijn van die brave burgers."
"So was gibt's doch nicht!!!"
Besloten werd gewoon door te gaan, maar toen de politie een tweede keer aan de deur kwam, waren we gelukkig toch net aan het opbreken. De dag had toch nog zijn beslag gekregen. Ik viel om van de slaap. Ik was stijf van de hele avond op het houten bankje zonder rugleuning te zitten, en ik voelde keiharde kabels mijn achterhoofd instuwen. Ik schudde hun handen bij het afscheid, dat nog wel, maar ik kon niet nalaten bij het binnenstappen van het huis nog een blik op het portretje rechtsboven te slaan. Kwamen we daar dan nooit van af?

Het was voorbij. Om half vijf lag ik eindelijk in bed. Mijn hoofd barstte.



-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:03:04
sinop otelleri blog  sinop otel dublex suit oda  sinop otel hakkımızda  sinop otel hizmetler  sinop otel müza  sinop otel odalarımız  sinop otel plaj  sinop otel standart oda  sinop otelleri video  sinop otelleri yorumlar  sinop otel havuzlu  sinop otel fiyatları  sinop otelleri  sinop havuzlu otel  sinop otelleri trivego  sinop otelleri  sinop otelleri  sinop otelleri  sinop otelleri  sinop otelleri 



Sinop doğal güzelliklerinin yanı sıra birçok tarihi mekâna da sahip olan bir şehirdir. Sinop yalnızca doğa meraklıları tarafından değil aynı zamanda tarih meraklıları tarafından da gezilip, görülen ve beğenilen bir kenttir. Sinop kalesi, Sinop arkeoloji müzesi, Sinop İnce burun Feneri, Boyabat Kaya Mezarları Sinop’un tarihsel kalıntılarını oluşturmaktadır.

Tarih meraklısıysanız ve Sinop’a gelip seyahat etmek, gezip görmek istiyorsanız, o halde Sinop otelleri arasından bir Sinop otel seçiminde bulunun. Tercih ettiğiniz otelin isteklerinize uygun olup olmadığını internet üzerinden öğrenebilirsiniz. Nasıl özellikler istiyorsanız, beğendiğiniz otel de bu özelliklerin olup olmadığını kontrol edebilirsiniz. Tercih ettiğiniz Sinop otel ile güzel bir tatili geçirme imkânınız da bulunmaktadır.


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:37
antalya sex shop  
bursa sex shop  
sex shop bursa  
bursa sex shop  
avcılar sex shop  
avcılar sex shop  
esenyurt sex shop  
esenyurt sex shop  
beylikdüzü sex shop  
beylikdüzü sex shop  
kadıköy sex shop  
kadıköy sex shop  
bakırköy sex shop  
bakırköy sex shop  
işitme cihazı  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:22
seks shop  
sex shop  
sex toys  
erotik seks shop  
gay sex shop  
gay sex shop  
strapon nedir  
kızılay sex shop  
vibratör  
izmir sex shop  
antalya sex shop  
ankara sex shop  
istanbul sex shop  
istanbul sex shop  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:12
seks shop  
sex shop  
sex shop  
sex shop  
seks shop istanbul  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:02:02
فرمتجر الجنس  
فروشگاه جنسی  
فروشگاه جنسی  
هزاز  
вибратор  
секс-шоп  
متجر الجنس اسطنبول  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:55
sex shop  
iç giyim  
saç bakım  
işitme cihazı  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otelleri  
sinop otel fiyatları  
sinop otel tavsiye  


-=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:44
  • https://www.ogiyo.com

  • https://www.sacbakim.net

  • https://www.noktaisitme.com

  • https://www.sinopantikotel.com.tr

  • https://www.sinopantikotel.com

  • https://www.sinopotel.com.tr

  • http://www.sinopotel.com

  • https://www.otelsinop.net

  • https://www.seksshopistanbul.net

  • https://www.jartiyercorap.com

  • https://www.noktashop.ist

  • https://www.noktashop.istanbul

  • https://www.noktashop.org

  • https://www.noktaseksshop.com

  • https://www.vibratorum.net

  • https://www.noktashop.org/articles-sitemap.xml



  • -=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:37
    sex shop  
    seks shop  
    saç bakım  
    seks shop  
    seks shop  
    sex toys  
    sex toys  
    gay sex shop
    gay sex shop
    strapon nedir


    -=P!nUpke=- @ 02-11-2018 13:01:21
    kızılay sex shop
    travesti sex
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    erotik seks shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    sex shop  
    vibratör  
    izmir sex shop  


    -=P!nUpke=- @ 02-11-2018 12:59:54
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 
    sinop otelleri 


    @ 21-06-2015 15:35:42




    Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


    Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en Ren Claessens