donderdag 19 juli 2018
Snel naar rubriek:
Inloggen      Registreren
Bert Pinkster - Een zomer feest (5)
Gepubliceerd op: 13-08-2004 Aantal woorden: 4768
Laatste wijziging: 03-10-2004 Aantal views: 1767
Easy-print versie Aantal reacties: 1 reacties

Een zomer feest (5)

Bert Pinkster


Ik nam een douche, mijn eerste in Haus Theresia, en stak me in de kleren. Daarna wandelde ik met mijn fototoestel in een handdoek gewikkeld naar het Gästehaus om er – eveneens voor het eerst – het ontbijt te gebruiken. Onderweg werd ik ingehaald door een vuilnisophaalwagen met twee in rode overalls gestoken mannen achterop. Ik herkende er meteen Rolf en Gert in. De wagen draaide linksaf en bleef staan aan het begin van het straatje dat aan de andere kant doorliep tot voor het gebouw waarin zich de verblijven van Edward en John moesten bevinden. De mannen sprongen eraf en begonnen plastic zakken in de achterbak te gooien, waar ze door gigantische schoepen tot pulp vermaald werden. Toen ik ze naderde, waren de zakken op en sprongen ze weer op hun tree om zich verderop opnieuw af te laten zetten, waarna het ritueel zich nog eindeloze malen zou herhalen. Ze hadden mij niet opgemerkt, verdiept als Rolf in zijn werk geweest was, en of Gert mij überhaupt nog zou herkennen, was maar de vraag. Een ontstopper zou hij sowieso wel niet bij zich gehad hebben.....
In Sankt Dominik stonden drie bordjes op onze tafel klaar met drie kop en schotels erbij, een mand broodjes, een plateau met kaasplakken en een schaaltje met kuipjes jam. Karla bediende en bracht me koffie. Ik hoefde er niet eens erg lang op te wachten.
Om vijf voor tien was ik bij het zwembad. De poort was open en Edward en Art waren al volop aan het werk. Art met een schepnet, waarmee hij bladeren en ander drijvend afval uit het water opviste. Edward legde juist de tuinslang neer waarmee hij de tegels rondom schoongespoten had.
"Did you sleep well tonight?" vroeg Art.
Ja, dat ging wel, in ieder geval was ik zonder hoofdpijn opgestaan vandaag. Het had zelfs geleken of de stank in mijn kamer minder geworden was, maar wellicht was dat suggestie geweest nu de het euvel zijn einde naderde. Of moest hier gesproken worden van gewenning?
Ik liep achter de duikplank langs en volgde Edward, die een putdekseltje bij het kinderbadje openklapte en aan een verzonken knop draaide. De stop van het badje, die enige centimeters boven de bodem gezweefd had, daalde langzaam totdat hij het rooster geheel afdekte.
"Could you please give me the hose?" vroeg hij me daarop. Die was nog aangesloten op de kraan. Ik overhandigde hem al spuitend aan Edward, die hem vervolgens in het badje legde. Ook Art had intussen zijn taak volbracht en hij kwam erbij staan.
"'s Morgens is er nooit zoveel te doen," zei hij, "De meeste kinderen zijn naar school en komen pas om een uur of twaalf op z'n vroegst thuis. Volgende week krijgen ze vakantie, dan zal het wel anders worden."
"Dat denk ik dan ook wel," zei ik om maar wat te zeggen, "Jammer dat Edward dan net weg is."
"Don't worry," stelde Art gerust, "met ons vieren zullen we het ongetwijfeld ook wel redden."
Gemeten naar de hoeveelheid werk die ik de afgelopen week verzet had, zou dat zeker zo zijn, en ik wreef over mijn neus, waarvan rolletjes verdroogd vel loslieten. Toen ik even later in de spiegel keek, zag ik dat er nog meer velletjes bij hingen. Het afpeuteren ervan gebeurde pijnloos.
"It was fun yesterday, wasn't it?"
Zeker, ik had het zeer geslaagd gevonden, Edward ook.
"Those were the biggest steaks I've ever eaten in my life!" wist Art, "Het zal wel een lieve duit gekost hebben."
"I guess so," zei Edward.
"It was your party," probeerde ik iets zinnigs te zeggen.
"Ja, dat is wel zo, maar good old Werner insisted in paying for all the lot. Ik wilde best wat bijdragen, maar daar zou ik hem diep mee beledigd hebben, beweerde hij. Maar vanavond zijn jullie míjn gast, in het Gästehaus."
Als het elke keer zo toeging als er iemand vertrok…..! "Wanneer ga je nu eigenlijk echt weg?"
"Overmorgen."
"Dan zou je dus eigenlijk morgen je afscheidsfeestje moeten geven." Of vanavond èn morgen, als we toch bezig waren….., kon ik niet nalaten te denken.
"Nee, morgen wil ik pakken, en mijn trein vertrekt zondag om zes uur. Dan wil ik uitgeslapen zijn."
"Verstandig."
"Zeker, zeer verstandig." Maar wel jammer.
Om kwart voor twaalf had zich nog steeds niemand aangemeld om te zwemmen. Dan maar 's middags foto's maken! Aan het weer zou het niet liggen, want de zon scheen warm en constant. We besloten het voor de ochtend voor gezien te houden. Edward liep alleen nog even naar achteren om de watertoevoer naar het kleine badje af te sluiten.
We waren op deze manier natuurlijk veel te vroeg voor het middagmaal. Maar Mildred bediende en mijn hart bonkte toen ik haar bij binnenkomst zag lopen. Zij zag mij ook, maar liet er niets van blijken. Ze deed gewoon nou ja, gewoon..... haar werk en kwam dus ook bij ons informeren of we iets wilden drinken. Ik bestelde net als Art een cola, Edward wilde een Spezi en kreeg even later de goorgele substantie die ik John ook al eens had zien drinken hier.
"One of the best things ever happened to me, these Spezi's."
"Wat is het?"
"Just coke and fanta, maar het smaakt heerlijk."
"Right, hast du für mich auch Spezi?" klonk Johns stem achter ons en het "I'll have a coke!" van Powers, die aan tafel naast mij neerplofte. "Isn't that your girlfriend?" grinnikte hij me toe.
"Als je dat zo wilt noemen….. "
"Ze ziet er goed uit vandaag….. een beetje dikker dan anders, zou ik zeggen."
Ze kwam met ons eten: Schnitzels met aardappelpuree en slappe boontjes met wortelschraapsel. Het bord met het grootste stuk vlees zag ik aan Edward overhandigd worden. Ik keek haar strak aan toen ze met de volgende borden kwam, maar zij keek niet naar mij. Wilde ze me niet kennen, vanwege de anderen?
"Okay, eet smakelijk allemaal. Ik zie jullie vanmiddag weer." Art at nooit met ons mee.
"Where are you going?" vroeg ik toen ik de hap hete puree, die ik zojuist in mijn mond gestopt had, had doorgeslikt en Art al om het hoekje van de deur dreigde te verdwijnen.
"Ik eet altijd bij Weigerts. Bye!"
Bij Weigerts!
"There's just one positive thing about leaving Schranke," vertelde Edward en hij sneed een groot stuk van zijn vlees, "en dat is dat ik 's nachts niet meer voortdurend uit m'n slaap gehouden word door die stomme ezel, that Yoshi."
"Dat is wraak omdat jij hier zijn familie zit op te eten," dacht John.
"Look out!" schreeuwde Powers opeens, "My meat's attacking!" En hij trachtte de op zijn vork balancerende Schnitzel uit zijn gezicht te houden, wat maar ternauwernood lukte. Wij lachten, maar de mensen om ons heen keken verstoord op.
De tafel naast de onze stroomde ook vol met jongelui. Een van hen groette mij. 't Was Gert zowaar. Met geen woord repte hij over zijn beloofde ontstopper van weleer. Hij vroeg slechts of het me beviel in Schranke.
"Ja, prima," antwoordde ik. Ik had hem immers niet meer nodig. Hij kon z’n ontstopper houden! Vanmiddag zou het allemaal geregeld worden.....

Die middag liep het storm in het zwembad. Daar was Hjalmar, die altijd probeerde douches aan te drukken als er anderen onderdoor liepen en dan vreselijke lol had, maar verschrikkelijk kon vloeken en tieren als hém ook maar íets aangedaan werd "Arschloch! Hau ab, blöde Sau!" , Sanna, het meisje met het paardengebit, dat desalniettemin heel aardig was en zich altijd liet plagen, Nochan was er en Boris, die zo doodsbang voor wespen was, dat hij al opsprong als er eentje drie meter bij hem vandaan neerstreek, en Sandrella, Rainer en de kleine Klaus waren er. De andere kinderen kende ik nog alleen van gezicht. Er was ook een jongen - Tobias, een blaaskaak, maar goed….. - die ons veel werk uit handen nam, doordat hij de boel goed in de gaten hield. Hij sommeerde ze hun Badekappe op te zetten, elkaar niet in het water te duwen enzovoort. Als het hem echt te dol werd, of ze luisterden niet naar hem, dan haalde hij een fluitje voor de dag en blies daar snerpend op. De kleintjes wisten dan opeens weer hoe ze zich moesten gedragen.
"Next time he makes that noise, I'll let him swallow that whistle, I promise!" beloofde John. Inderdaad overdreef hij af en toe wel een beetje. Wat kon ons het schelen wat de kinderen deden, zolang er maar geen ongelukken gebeurden! Verder vond ik het wel prima! En de anderen namen er ook hun gemak van. Edward had zijn Nikon opgehaald en liet kleine Klaus kunstjes op de duikplank doen.
"Great idea," begon ik, "het is inderdaad perfect weer om foto's te maken."
"Ja, ik denk dat ik mijn toestel ook even ga halen to shoot some pictures." Powers voegde meteen de daad bij het woord, zoals hij trouwens altijd deed. Ik wachtte nog maar even, trok decimeterlange lappen afgestorven huid van mijn schouders.
Niet veel later was Powers terug, een Canon met een telelens van wel zo'n vijftien centimeter in zijn hand. "C'mon, Klaus, let's see another flip!" En Klaus flipte nog maar eens. "Did you see that?! This Klaus, that's my boy!"
Edward was er ook bij komen staan en had een zoomlens tevoorschijn getoverd. Beiden keken bewonderend naar elkaars toestellen en stelden vragen over belichting en sluitertijden en scherpstelling en weet ik wat nog meer. Bij mij was het gewoon "klik" en klaar! Ik liet mijn toestel maar in mijn handdoek gerold. Ik zou mijn filmpje wel een andere keer volschieten.
"One of my favorites!" zei Powers en maakte een foto van Hjalmar, die precies op het moment van afdrukken de andere kant op keek. "And now the cutest of all!", en hij nam een opname van Sandrella, het kleine meisje waar ik hem vaker mee had zien praten en spelen. Hij zakte ervoor door een knie, waardoor zijn andere voet plat op de grond kwam te liggen. En achter hem staand zag ik opeens, wat me al eerder opgevallen was hij liep altijd zo typisch , maar wat ik me niet eerder gerealiseerd had als hij in het zwembad op blote voeten rondliep: hij miste twee tenen aan zijn linkervoet. Het kleine teentje en de teen ernaast ontbraken. Niet dat er een litteken of zo te zien was, ze waren er gewoon niet. "Shit!" vloekte hij. Een wesp was precies voor zijn lens komen zitten. De foto moest over.
Later die middag, Tobias had net aangekondigd dat hij de watertoevoer onder de duikplank aan zou zetten om het bad weer op niveau te brengen, kwam Werner zijn twee kinderen afleveren: Claudia van 10 en Sebastian van 5, het jochie dat altijd het diepe in wilde maar nog niet kon zwemmen. Werner vertelde dat hij en Ruth uitgenodigd waren bij een stel heel goede vrienden, "sehr nette Leute, sey are really somsing, believe me", en die zouden gezegd hebben graag kennis te willen maken met ons. Dus als we zin hadden, konden we morgen mee naar Gabi und Sibi (Gabor en Sybille). Om half zes verzamelen! Edward op zijn beurt nodigde hem uit vanavond in het Gästehaus aanwezig te zijn, maar Werner was zo furchtbar busy, zei hij, veel opdrachten….. Leider, leider! Hij was er alleen even tussenuit geknepen om de kinderen naar het zwembad te brengen. Claudia kon Sebastian wel weer mee terug nemen, daar zouden wij verder dan dus geen omkijken meer naar hebben. En of ìk sofort mee kon komen, dan gingen we dadelijk langs Herr Knöchel.
Ik liet meteen de boel in de steek, stapte bij hem in de auto en reed met hem naar Segheim. Onderweg wees hij me hellingen en bosgebieden en zei: "Sis is gonna be all mine, sis area. I'm buying sat in a year of stree and I'm going to put it all togesser."
Hij keek me zijdelings aan en hoewel ik nauwelijks wist wat hij bedoelde, veinsde ik: "Zo!! Großartig!"
"Als je dan 'ns terugkomt, zul je wat zien!"
In Segheim bleek Herr Knöchel nog even bezig in een pand in aanbouw. We wachtten een kwartiertje. Dat kon er immers ook nog wel bij, na drie dagen!
"Wat was het probleem?" vroeg hij, zijn handen schoonwrijvend.
Unser junger Freund hier hat offensichtlich ein Unglück gehabt und nun läuft sein Waschkübel nicht so richtig mehr wie's sein muß."
De loodgieter monsterde me en zei: "Ach so!" Maar hij ging, nadat hij wat gereedschap in een tas had laten vallen, toch met ons mee.
In mijn kamer in Haus Theresia leek de lucht werkelijk wat opgeklaard. Ik wist dat het voornaamste probleem daarmee echter nog volstrekt niet opgelost was. En toen Knöchel wat water in de wasbak liet lopen, bleef dat dan ook naar verwachting staan.
"Hm," mompelde hij en hij begon in zijn tas te rommelen. Hij vroeg gelukkig niet hoe het gekomen was en of ik het zelf niet had kunnen verhelpen. Blijkbaar was Knöchel een begenadigd zwijger. Quasi geïnteresseerd stond ik erbij te kijken hoe hij de zwanenhals inspecteerde en vervolgens uit zijn tas de juiste tang opviste.
"Gibt's hier auch einen Eimer?"
Blij dat ik behulpzaam kon lijken, stormde ik naar het keukentje. Geen emmer te zien! Op een aanrecht stond wel een pan. Dat zou natuurlijk ook wel kunnen. Kijken of er ook nog een grotere was! Ja, in het kastje bij de buitendeur. Die was groot, daar kon wel zo'n drie liter in - hoe groot is de maaginhoud van een mens? Maar wacht even, buiten stond een emmer! Pan op het aanrecht gezet, emmer gepakt en terug….. nee, daar bleek een daverend gat onderin te zitten. Terug! Dan toch de pan maar!
Knöchel was ondertussen geduldig op zijn knieën voor mijn wastafeltje blijven wachten. "Bitte." zei ik. Hij zette de pan onder de plaats waar de bek van zijn waterpomptang de afvoerbuis beethield. Hij zette kracht, hij draaide….. En daar stroomde de drab kletterend de pan in.
"Meine Güte!" bracht Knöchel uit, want daar was ook de stank weer, verhevigd nu, na drie dagen rottingsproces. "Meine Güte!" en met ingehouden adem bracht hij de zwanehals weer aan.
Tegen Werner zei hij, maar zodat ik het duidelijk verstaan kon: "Wenn die jungen Leute es nicht haben können, sollen sie's lassen, gell?"
"Ja, ja....." bracht Werner benepen uit, "So ist's okay? Ik ga dan, Ronnie. Tschüß!"
"Tschüß!" zei ik en liep met m'n pannetje voor Herr Knöchel uit naar de wc.
"Wenn Sie wieder mal so was haben, schmeissen Sie's gleich hier drin, gell?" voegde die me nog toe.
"Ik zal het proberen te onthouden," waagde ik.
Hij liep verder, naar beneden. Er hoefde zeker niet betaald te worden….. Service van het kinderdorp!? "Sehr vielen Dank noch, Herr Knöchel!" riep ik hem na. Hij schudde onderaan de trap goeiig zijn hoofd en verdween in zijn autootje. Opgelucht keek ik hem na. Ook Werner bedankte ik nog maar eens voor zijn inspanningen. Het pannetje sproeide ik in het keukentje om en ik zette het terug waar ik het gevonden had. Het was intussen etenstijd geworden en daarna zouden we Edwards zoveelste good byeparty hebben in het Gästehaus.
Naar Sankt Dominik dus! En met spoed!
Ik zette mij daar aan onze eigen tafel, naast de achterdeur, tegenover de tap. "Hättest du dir noch Abendbrot gewünscht?" vroeg Paul Wimmer vanuit de keuken via het doorgeefluik.
"Ja, bitte. Wenn's geht, wenigstens."
"Ik had al niet meer op je gerekend; die Amerikaner haben schon gegessen."
"Macht nichts. Ik eet wel alleen." Mildred was er dus niet meer. Wat zou zij doen vanavond? 's Middags had ze mij met geen blik verwaardigd en nu was ze hem alweer gesmeerd. "En een biertje, graag!" riep ik naar Paul. In theorie hadden we best ergens een biertje kunnen gaan drinken. Goed beschouwd maakte het mij al met al niet veel uit, want ik was vanavond toch wel onder de pannen.....
Ik at mijn brood. Waar waren de Ami's? Zeker weer even naar hun kamer om zich op te frissen. Ik wachtte. "Paul, noch ein Bier bitte!"
Toen hij het bracht, zette hij meteen een vaantje op een standaard op tafel. Het toonde een duivelskop. Wat ik ermee moest, wist ik niet, maar het stond me niet in de weg en dus liet ik het maar zo. De anderen zouden nu toch wel zo komen…..

Hé, de marionettenspeler! Hoe heette hij ook weer? Herr Elmer? Wel iets met een 'E', dacht ik. Hij groette me. Zijn vrouw ook, evenals een ander echtpaar, dat binnengekomen was. Ze kwamen allemaal bij mij aan tafel zitten en bestelden bier. Ik ook nog maar. De vrouw van het echtpaar dat ik nog niet eerder ontmoet had, richtte het woord tot mij en zei: "Sie müssen wohl der neue Bademeister sein.....?"
Nou ja, neue….. "Ja." bevestigde ik.
"Ik had U aan de telefoon toen U arriveerde, maandag." Het was de vrouwenstem, die me zo lang had laten wachten! Mijn geld in de automaat!
"Ach so," zei ik.
"Aleit Weigert," zei ze en stak een hand uit. Weigert! Art at altijd bij Weigert! Ook haar man schudde mijn hand: "Paul Weigert." Met zijn borstels van wenkbrauwen en diepe put in z'n kin deed hij me terstond aan Kirk Douglas denken. Voor de vorm schudde ik ook de andere handen: Herr und Frau Emmerich.
"Aber wir kennen uns doch schon."
"Jaja." Nou ja, kennen….. Ik hoopte hun namen nu verder te onthouden.
"Ja, und was machen Sie eigentlich hier?" vroeg Paul/Kirk. Ik zag hoe zijn vrouw hem aanstootte.
"Ik speel hier voor Bademeister."
"Ja, ist denn das nicht merkwürdig, daß ein Holländer hier Bademeister ist? Wie kennen Sie Schranke denn?"
"Wel.....,” ik vertelde dat ik voor mijn studie een bepaalde tijd in Duitsland door moest brengen om de taal onder de knie te krijgen, het land te leren kennen…... Na terugkomst moest ik daar een verslag van schrijven en als dat goedgekeurd werd, zou ik mijn studiepunten krijgen en verder kunnen.
"Jaja, aber wieso Schranke?"
"Dat was min of meer toevallig. Op de opleiding ligt een map met adressen en één daarvan was Schranke. Het leek me wel wat.…. En zie, hier ben ik!"
"Und gefällt's?"
"Ja, sehr. Het is een heel speciaal dorp, vind ik. Ik voelde me hier bijvoorbeeld meteen op m'n plaats. 't Is….. eh….. eh..... "
"’t Is precies of ik Alex hoor," zei Aleit, "Kennst du den Alex schon?"
"Jazeker. Ich hab' ihn im Schwimmbad gesehen und….."
"Ach, der Alex," vervolgde Aleit tegen de Hoe-heetten-ze-nou-ook-weeren, "der ist jetzt schon fürs achte Mal im Jugenddorf."
"So oft schon?!"
"Wonen jullie ook hier in het dorp?" vroeg ik de Weigerts.
"Ja, wir leben hier."
"Was machen Sie hier?"
"Diese Frage könnten wir dir besser vorlegen: du sitzt ja an unserem Tisch," antwoordde Paul, maar Aleit kwam daar meteen overeen met: "Ik werk in de Verwaltung en Paul hier ist Lehrer in der Schule."
"Und wir machen einfach nichts, sozusagen," zeiden de poppenspelers.
Een zesde man, jong maar met kalend hoofd, schoof bij. "Maar der Paul had wel een beetje gelijk. Es ist unser Tisch, op vrijdagavonden tenminste."
"Maar je hoeft je niet bezwaard te voelen, hoor! Blijf rustig zitten!"
"Wij houden hier elke vrijdag Stammtisch, moet je weten."
"O."
"Wij vormen de Satansschranke, wie man ’s so schön sagt," zei de jonge kale en hij wees op het vaantje.
"Ja, das konnte ich nicht wissen, natürlich."
"Geeft ook helemaal niet."
"Kijk daar nou eens!" riep Herr ??? (Stromboli) opeens uit, en hij wees naar de deur.
We draaiden ons allen om. Powers, John, Edward en Art waren binnengekomen; Edward in onvervalste Lederhose.
"Waar heb je die vandaan?" wilde Paul Weigert weten.
Edward vertelde dat die uit de tweedehandswinkel kwam.
"Ach, verkopen ze daar nog zulke dingen?" riep Aleit verrast.
"Ik heb er nog een in mijn koffer. They're great!"
Powers zei: "I like them. I wanna have one of those too."
"Ik weet niet of ze er nog meer hebben. Dit waren de enige twee die ik kon vinden. Maar ik heb ook niet erg goed gekeken..... alleen bij de grote maten." Hij grijnsde in zijn baard.
"It's worth trying. Where do they sell 'em?"
"In een van de gebouwen aan je linkerhand die je voorbijgaat als je het dorp binnenkomt. Naast het Jugendheim….."
God, daar kwam ook Hermann nog binnen! Zwart T shirt en een strakke spijkerbroek van een Italiaans merk. Blijkbaar behoorde ook hij tot de Satansschranke, want hij kwam regelrecht op ons af en schoof ongevraagd bij. Vlak boven zijn biceps was de naam "Peter" in een soort vlaggetje getatoeëerd. Hij keek me van opzij aan, maar aangezien de andere Bademeisters aan het andere tafeltje plaatsgenomen hadden, zag ik mijn kans schoon snel bij hen te gaan zitten.
"Paul, Bier bitte!" bestelde John. Het duurde even, maar toen kwam Paul (volgens afspraak?) breed grijnzend met een tweeliterglas in de vorm van een laars aanzetten. Art natuurlijk gilde het weer eens uit bij het zien van zoveel bier ineens. Het "It's hilarious!" bleef gelukkig uit dit keer.
"Go on, Edward! It's your party. You'll have to take the first sip!"
"And please, no backwash!"
"Okay!" en daar ging de eerste slok. Vervolgens werd het glas doorgegeven en dronken we om beurten. "The one that ends it has to pay the following one!" werd er geroepen, toen het bier nog tot boven de enkel stond.
Art had hem in handen en John had nog niet gezegd: "Here's the tricky part," of een golf bier overspoelde zijn gezicht. Nu gierden wíj het uit en zat Art er bedremmeld bij. Wel betaalde hij een volgende ‘Stiefel’.
Toen die dan voor hem neergezet was, plaatste hij als automatisch zijn rechterelleboog op de tafel, liet zijn vuist op het blad neerploffen en tikte daarna met zijn nagels tegen het glas om er vervolgens een slok van te nemen.
"How did ye do that?!" vroeg Powers.
"What?"
"What you just did."
"Oh that, It's no sweat," en Art deed het een tweede keer.
Powers deed het hem na, vervolgens Edward en na Edward John en ik. En na mij Art weer.
Het begon ernaar uit te zien, dat John de volgende zou moeten betalen, want het bier in het glas had de gevarenzone alweer bereikt en ook Edward had al een behoorlijk grote golf te verstouwen gekregen. Vol spanning wachtte ik af, maar John bleek doorkneed in het Stiefeldrinken en draaide het glas met de neus van zich af toen hij dronk.
"Ah! So that's how you do it!" (Hilarious!) Art zou weer moeten betalen.
Na onze derde Stiefel brak het gezelschap naast ons op. "Good night.", "Gute Nacht.", "Viel Spaß noch." En ook Art, die niet alleen bij de Weigerts at, maar er ook logeerde, vond het plots tijd geworden op te stappen. Alleen Hermann bleef nog even staan. Hij keek naar mij en zei: "Kommst du noch mal vorbei? Dan kunnen we nog eens kletsen."
"Ik zal zien," hield ik de boot af.
"Wir sehen uns dann. Ich würde das wirklich sehr schätzen."
Op de bierviltjes die op onze tafel lagen, stonden een gevuld glas en een geopend flesje afgebeeld. Daarboven stond in half Gotische letters: "So ein Bier!" Het etiket van het flesje bleek slechts met de grootst mogelijke moeite te lezen, en heus niet alleen vanwege de inheemse lettertekens….. Pas toen Hermann de deur achter zich dichtgetrokken had, lukte het me de tekst te ontcijferen: ‘Stuttgarter Hofbräu’. Ja, het stond er nu duidelijk: ‘Stuttgarter Hofbräu’. Ik voleindigde eindelijk het ingestelde ritueel en bestelde bij Paul: "Noch ein Stiefel, bitte!"
"Shit," zei ik vervolgens hardop, "why do I always have this?"
"What do you mean?"
"This Hermann! Why does he invite again, just me? Didn't you notice his tattoo?"
"What was it?"
"It was on his arm and it said: 'Peter'!"
Powers grinnikte, John zei alleen: "Don't be jealous," en Edward pakte de volgende Stiefel aan.
"He's just a fag!" vond Powers.
Behalve een paar van de gitaardames dezelfde als die er die gedenkwaardige eergisteravond met hun hele groep geweest waren en die ik nog een keer op het terras met hun instrumenten aangetroffen had - was het Gästehaus uitgestorven. "We should ask them to join us," meende Edward.
Wij vonden het best, het was zijn party. Wij draaiden onze rondjes wel af, ook met de dames erbij, maar of het nou kwam door Herr Knöchel of door Hermann, het ging me niet lukken dronken te worden vanavond. Wel deed ik zo goed als het ging met de anderen mee en liet ik me zeker niet onbetuigd aan het feest. De dames sloegen het aanbod af.

"En nog een Stiefel, bitte!!"
"Das ist dann der Letzte. Het is half één. Eigenlijk sluiten we al om twaalf uur."
De laatste dan maar! En omdat Edward ons overmorgen ging verlaten, hief Powers staande op de bank een afscheidslied aan:
"I wished I was in the land of cotton,
where old times there are not forgotten.
Look away, look away, look away, Dixieland.

I wished I was in Dixie, hurray, hurray!
In Dixieland I'll take my stand
to live or die in Dixie.
Hurray, hurray, hurray, I was in Dixie.
Hurray, hurray, hurray, I wààààààààs in Dixie!!!",
maar dan zo snel dat er nauwelijks een woord van te verstaan was. We lachten en klapten en dronken en hadden plezier. Ik begon me bepaald op m'n gemak te voelen tussen de jongens.
Maar plotseling bleek de laars opnieuw leeg en dit keer was Paul niet te vermurwen. Dan niet! We strompelden naar de deur. "Eigenlijk moeten we nog gaan zwemmen, for old time sake," opperde John. "But where's the key? Art has taken the keys."
Maar waar hadden we sleutels voor nodig? "Als de kids er 's nachts in kunnen, waarom wij dan niet?" vroeg Powers.
"You got a point there," vond John nu ook. Hij zei: "Ik ben altijd bang dat we nog eens 's morgens in het bad komen en er een lijk aantreffen. 't Is aardedonker nu en het zal je maar gebeuren, dat je kramp krijgt en al je vriendjes in paniek op de vlucht slaan….."
"Let's go!"
"But where's Edward?"
Edward stond al buiten, in een innige omstrengeling met de blondgeverfde gitariste.
"Oops, sorry."
"Doesn't matter, they know us here. Let's go for the pool!"
"I'll be right with you all," onderbrak Edward even.
"He'll be right with us," herhaalde John, "the filthy motherfucker. He found his own pool to dive in."
"What in Christ's name's the matter with me?" vroeg Powers zich ondertussen af, "Why is everybody having an affair but me?! There must be something wrong with me!"
"It's your smell. I told you before. Just don't breathe when you talk, and you'll see how people are gonna like you."
We liepen over de speelplaats. Het was nieuwe maan. Veelal tastend baanden we ons een weg.
"Listen!" siste Powers, een stukje de berg op klimmend waarop de glijbaan begon, en hij bleef staan, stak bezwerend een vinger in de hoogte. "Do you hear the kids? They're swimming all right."
Bij het zwembad aangekomen hoorden we echter niets meer. We volgden de omrastering tot om de hoek van de ingangspoort en kwamen al snel bij het gapende gat, dat daar zat. We hoefden zelfs niet heel erg te bukken om er doorheen te kunnen. Het was doodstil. Als inbrekers slopen we naar de waterkant. Er was niemand. Toch bleven we in elkaars nabijheid.
Plotseling hoorden we: "Hi guys!"
Jezus!! We schrokken ons dood, maar het was Edward maar, die ons gevolgd was.
"Edward! What are you doing here? Moest je niet met de lady mee?"
"No, I didn't feel like it tonight."
Ik verbaasde me en zei: "You must be crazy! Hoe heb je haar kunnen laten lopen?!" Ze was zo geil als boter, als je het mij vroeg.
"It was really not much of a problem," kwam het achteloze antwoord. Ik begreep er niets van. "Als ik met iemand naar bed ga, is dat omdat ik iets voor die iemand voel, anders doe ik het niet."
Nobel, maar kon het niet gewoon voor de lol dan??
Een plons!! En nog een! Het pikzwarte water was in beroering gekomen. "Come in! The water's fine!" riep iemand.
Ik liet me op een knie zakken en voelde met m'n hand. Het was ijskoud. Ik bleef mooi op de kant. 't Was toch stikdonker…..


Adriaan @ 13-01-2005 18:34:24
In deze tekst valt mij voor het eerst op dat je iemand beschrijft: 'Met zijn borstels van wenkbrauwen en diepe put in z'n kin deed hij me terstond aan Kirk Douglas denken.' Daarmee geef je de lezer de informatie die hij/zij nodig heeft om zich een beeld te vormen. Ik kan je aanbevelen dit bij meer personages te doen; zeker bij hen die ertoe doen.



Het plaatsen van reacties kan alleen als u ingelogd bent. Klik hier om naar de inlogpagina te gaan.


Copyright © 2002-2018 Geoffrey Reemer en René Claessens