Klik hier om terug te gaan naar de web-site versie.

Hannah, de robot

Hannah, de robot

Bij mij in de trein, dames en heren, zit een robot in het dak. Een vrouwelijke robot. Of zij überhaupt een naam had en hoe die dan luiden zou, daarvan heb ik geen idee. Wat zij doet is, vlak voor ieder station waar wij zometeen tijdelijk halt houden, luidkeels aankondigen op welk station wij zometeen tijdelijk halt houden. En wel op een zodanig fontanel-heropenend volume dat ik mij ernstig ga afvragen op welk een spectaculaire wijze mijn schedel straks exploderen zal. Het nut hiervan, dit moet ik eerlijk toegeven, ontgaat mij derhalve volledig. Nu ben ik zelf maar een sporadisch spoorder, en ondanks dat ik mijn reis niet perse regelmatig maar toch wel vààk maak, neig ik daarom precies te weten welke stations wij zometeen gaan passeren. Ik stel mij zo voor dat voor uw forenzen, beste mensen van het treinbedrijf, die mensen die voor school of hun werk elke dag dezèlfde rit maken, dit nog veel mèèr gelden zal. Ik probeer mij dan voor te stellen dat die robot uw arme passagiers op een rit met zeven tussenstations, zoals vandaag, en uitgaande van gemiddeld 260 werkdagen per jaar dus veertien keer per dag maal 260 = drieduizend-zeshonderd-en-veertig keer per jaar keihard toeschreeuwt waar zij zometeen zijn, maar dan explodeert mijn schedel alsnog.

Wat zij daarna òòk nog doet, mevrouw de robot, is nog veel stompzinniger. Zij geeft aan, op datzelfde trommelvliesverdampend volume, waar wij allen uit dienen te stappen: links, ofwel, u voelt 'm vast wel aankomen: rechts. Voor wie, zo vroeg ik mij af, is deze mededeling bedoeld? Voor blinden en slechtzienden zal het niet zijn, want ik neem aan dat die gewoon door dezelfde deur naar buiten lopen als de rest van de mensen. Aan die kant van de trein waar het perron ligt. Daar waar uitgestapt dient te worden. Dus niet aan de àndere kant, waarvan de deuren niet eens openen en zouden zij dat wel doen, de wellicht wat al te onoplettende reiziger inderdaad een doodsmak maken zou, daar daar gèèn perron ligt. Wij zijn, beste mensen van het treinbedrijf, niet collectief debiel.

De oplossing lijkt mij eenvoudig: plaats in elke coupé een bescheiden lcd-schermpje waarop, geheel geluidloos, via bijvoorbeeld een lijntje met daarop een treintje dat langs stipjes rijdt die alzo toepasselijk benoemd zijn haarfijn uit een digitaal doekje gedaan wordt waar wij zometeen wel niet wezen zouden. Daarmee voorkomt u, en dat lijkt mij voor een bedrijf met een trein toch wel fijn, dat uw passagiers de neiging sterk onderdrukken moeten zich zometeen een weg dwars door de wand naar buiten te klauwen, hard gillend te willen wegrennen en de eerste automobiel in duiken die ze tegenkomen, om nooit of te nimmer meer terug te keren in uw sierlijke elektrische sigaar. Daarom, beste mensen van het treinbedrijf: laten wij het wat stiller maken. De wereld is al luid genoeg.

Ik dank u vriendelijk.

:)

Deze tekst is toegevoegd op 03-12-2018 door .