Klik hier om terug te gaan naar de web-site versie.

de maan en de ster

wolfgang olij

De maan en de ster.

De maan is vol, schijnt door mijn raam,
omgeven door een wolkenkrans.

Rechtsonder straalt een ster, het zal Venus wel zijn,
als liefdessymbool uit het universum.

Op mijn plekje op de grond, naast de stoel van mijn vrouw,
kon ik de maan altijd zien, als de lucht helder was.

Als de maan dan vol was, zei ik “Marry, kijk”,
we stonden op, voor het raam, de armen om elkaar.

Een foto of filmshot was snel gemaakt,
altijd een thema voor een schilderij.

Vooral een ster, vlakbij de maan,
was voor ons een kosmische teken.


Ik zit in mijn stoel, niet op de grond,
de stoel van mijn vrouw is leeg.

De maan schijnt door de wolkenkrans heen,
de ster knipoogt helder voor mij.

Het gezicht van de maan glimlacht me toe,
alsof hij me iets zeggen wil.

De wolken worden mysterieus verlicht,
de ster staat trouw onder de maan.

De nevelen van water reizen voor de maan langs,
de ster schijnt er helder doorheen.

Even een open plek in de wolken,
de kosmos openbaart zich aan mij.

Het is maar heel even, de lucht wordt betrokken,
het uitzicht is donker en zwart.

De maan verlicht niet langer de wolken,
de ster is verdwenen, deelt zijn licht niet met mij.

De kosmische invloed, de hogere dimensie,
ik mocht het even heel sterk ervaren.

Toen de donkere wolken het uitzicht benamen,
zei ik: “Dag, Marry, ik kom ooit weer bij jou”.

Deze tekst is toegevoegd op 11-09-2018 door wolfgang olij .